Muizenbal

Maar echt rare dingen dat er in mijn hoofd wonen. Dingen waar ik vandaag aan dacht:

  • Dat ik dringend een aparte drankkelder nodig heb. Zo ene met alfabetisch gerangschikte flessen gin, en dure wijn, en zot veel soorten bier. En dat ik dat ga regelen van zodra ik de lotto win.
  • Dat ik familie heb, en dat ik morgen naar de zee ga voor het trouwfeest van de dochter van de neef van mijn moeder. Dat ik dat zo raar vond toen mijn moeder vroeg of ik “nog iets nodig had voor dat feest” en ik zo hard uit de lucht viel dat ze dat drie straten verder ook gemerkt moeten hebben. Als in: als het normaal is om op trouwfeesten van familie te verschijnen in een nieuwe tenue, vers van de coiffeur, met een sjakosj die bij uw schoenen past, dat ik dan wel redelijk niet normaal ben. Het wordt een gestreken kleed en ik heb daarnet voor 8 euro verf over mijn grijze kop gekapt. Ik begin ook te leren dat ik die gellish nagels niet per se na een week van mijn vingers moet pellen, dus alle lak hangt er nog aan. Goe bezig.
  • Dat ge 46 moet worden om te denken dat het allemaal niets meer uitmaakt. Dat ge moogt zijn wie ge zijt, om dan vast te stellen dat de laatste mens die ge wilt zijn uzelf is, en dat ge u afvraagt waar dat aan ligt.
  • Dat het einde van de zomer in aantocht is, maar dat ge nu pas de tijd hebt gevonden voor wijze babbels met de buren. Ik hartje leuke buren.
  • Ik heb mij vandaag ook oprecht afgevraagd of ik de was wel buiten zou drogen. Want buiten is nu wel definitief en tot het einde van de winter de living van de kruisspinnen. Ik blijf panische schrik hebben van die beesten, hoewel ik ze buiten iets beter kan verdragen dan binnen.
  • Ik zit mij zot te piekeren over of ik niet beter wat meer zou gaan werken. Al was het maar omdat mijn bankrekening even mijn maandelijkse enthousiasme niet kan volgen.
  • Ik heb vandaag voor het eerst in jaren (en ja, ik meen dat echt) eten uit mijn diepvriezer gehaald, opgewarmd en daar – ook voor mezelf – twee aardappels bij gekookt. En dus niet uit de frigo gegeten. Of mij niet beperkt tot een pak spruiten, of een vis, of een tomaat uit het vuistje. En ik ben met mijn bord aan tafel gaan zitten. Ik vond er geen zak aan. Dat is toch ook niet voor elke maand.
  • De conclusie van het grootste deel van de dag was dat ik een egoïstisch kreng ben, maar ook wel een dutske, waardoor ik pas echt goed kwaad word op mezelf.
  • Ik moet ook vaststellen dat ik het haat om te fietsen omdat ik sowieso over de kasseien moet, en dat door die klote Burvenichstraat met een wegdek dat nog niet wreed oud is maar toch al de tanden uit uw bakkes doet kletteren
  • Dat dat hier in huis op geen bal trekt, en dat er nog zoveel uit moet. Te vol, te druk, te slordig, teveel fietjefatjerie.
  • Vanavond gaat het café van de niet nader genoemde cafébaas na twee maanden weer open, en ik zie het zelfs niet zitten om er mij naartoe te slepen. Liefst van al bleef ik hier de volgende 14 dagen in mijn hoek zitten om na te denken over hoe lastig het zou zijn om een rek op te hangen.

Ter illustratie van hoe compleet geschift ge kunt zijn: dit is dus het huis waar ik onrustig van word wegens te vol:

Het is muizenbal. Feesteditie.

Advertisements
Posted in Tleven, Zwartgallig gezaag | Tagged , | Leave a comment

Scheve tenen zijn erfelijk. En nog geen klein beetje.

Ik denk dat ik een jaar of tien was, en nog niet echt goed wist wat het betekende als je in een ziekenhuis lag. Maar bon, daar was de kamer van mijn oma. Kwiek van geest en lijf, alleen waren haar tenen blijkbaar zo krom dat die operatief moesten worden bijgeschaafd. Hallux dingus dingus (zoek dat niet op, dat gaat niet werken!)

Oma werd geopereerd in Kortrijk ergens. Ik kom met mijn ouders die kamer binnen. Mijn oma ligt niet in bed, maar huppelt op één been door de kamer, met een handdoekje in haar hand. Ze was de plinten aan het afstoffen want “kushen, kushen, ze kushen zulder nie, he moe ta ier zien, mé ol dat stof, pffft” Typisch.

Een jaar of drie geleden: idem voor de mama. Die ingrepen waren ondertussen nogal veranderd. Ze zaagden de bulten van haar voet en zetten haar tenen recht met spillen die er aan de voorkant een centimeter uitstaken. En ze deden haar zo’n zwarte sandaallaars aan. Waardoor ze er uit zag als een cruising tussen Robocop en Freddy Krueger.

Een maand of drie geleden denk ik: moh enfin, waarom voelt mijn linkervoet zo raar? Ik blijf er maar over wrijven, alsof de huid net onder mijn grote teen van papier is dat zo direct kan barsten. Drie maand later is die plek rood. Niet dat ze zeer doet, maar ze zit waar ze niet moet zitten. Ik kijk naar mijn voeten en denk fuckerdefuck.

Maar echt jong, genetica is een loterij, en ik heb ze net verloren. Misschien kan ik nog wel een paar jaar voortpeddelen, maar nu staat al vast dat ze er ooit eens een stuk van mijn voet gaan afraspen.

Note to self: ge zijt een kieken als ge dat allemaal gaat googelen.

Note to self II: yup, ge zijt een kieken.

Posted in Familie en vrienden, Tleven | Tagged , , | Leave a comment

Lang leve Nadiya Hussain (en Meneer J)

Ik had van Meneer J voor mijn verjaardag een bon van het Paard gekregen. Leesboeken zijn per definitie digitaal, maar voor kookboeken maak ik nog een uitzondering, en laat het Paard daar nu toch een zalige collectie van in huis hebben zekerst? Met speciallekes en niemendallekes en echt fantastisch originele dinges. En wat ze niet hebben, dat bestellen ze met plezier.

Ik was zeker al drie keer langs geweest, maar met bonnen heb ik elke keer hetzelfde: ik durf die niet zo spenderen omdat ik ze wil uitgeven aan iets dat echt speciaal is. Ik heb daar al zeker dertig boeken bepoteld (sorry, Paard) maar een keuze maken lukte niet. Tot een paar weken geleden op de BBC Nadiya Hussain haar eigen kookprogramma kreeg.

Nadiya, voor wie haar niet kent (Booooo to you!) is de winnares van The Great British Bake-off – reeks 7. Compleet innemend en stekezot van alles wat met koken en eten te maken heeft. Geboren in het Verenigd Koninkrijk, met Bangladeshi roots. Grappig, warm, sterk. En een natuurtalent in zichzelf blijven als er een camera draait. Wat Een Madam!

In haar kookprogramma combineert het het beste van Britain met de weelde van de keuken van haar moeder. Het levert ronduit bizarre recepten op, en ook wel dingen die ik waarschijnlijk nooit zou eten, maar de invalshoek is zo fris en inspirerend dat ik dus absoluut het bijhorende boek wou hebben. Al zeker na die ene aflevering waarin ze een chocoladetaart bakt op een bodem van gezouten chips (I kid you not) en met zoute pinda’s in de vulling. Dat was de aflevering waarbij ik dus met een emmer en een dweil op schoot zat te kijken, kwijlend van de goesting. Maar echt jong!

Deze middag haalde ik het boek op. Op de terugweg nam ik de tram van de kouter naar de Korenmarkt, de bus van de Korenmarkt naar Sint-Jacobs, en dan de bus van Sint-Jacobs naar Portus Ganda. Telkens welgeteld één halte. Gewoon, omdat ik wou lezen en dat ik dat niet kan als ik moet stappen. Kijk eens wanneer ge een gat in uw agenda hebt, want ik voel een kookstuip naderen. Merci, Meneer J! 🙂

 

Posted in #geluk, Eten en Drinken, Kookstuipen | Tagged , , , | Leave a comment

Another one bites the dust … verhuizende buren

Elf jaar woon ik hier nu. Ik woon hier nog altijd erg graag. Mijn buren en de buren van de buren ook. Want als ze verhuizen blijven ze toch in de omgeving. Twee straten naar links of twee straten naar rechts, zoiets. Maar dat is natuurlijk niet hetzelfde. Ge komt mekaar nog wel tegen en zo, in de GB, bij den bakker, als de zon schijnt… maar dat is toch iets anders dan een babbeltje als hun kinders van school komen. Of de deurbel die gaat als iemand een ei, een blik tomaten, een paar ajuinen, whatever, nodig heeft. Of gewoon de tafel buiten parkeren en iedereen die daar wat eten en wat flessen op mikt. Kleine spontane dingen. Er komen natuurlijk nieuwe buren. Dat is fijn. Maar ik zie het vertrek van Geweldige Buurvrouw 1 (al efkens) en Geweldige Buurbuurvrouw 2 (vandaag) en hun gezinnen met een wreed klein hartje aan. Bléh!

Enfin, gezien mijn rug al een paar weken niet al te veel goesting heeft zag ik het niet zitten om zwaar te slepen met dozen. Cateren voor de verhuisploeg lukte wel. Op het menu:

  • Van zelfgemaakte kippenfond gemaakte oosterse soep, met sojadinges en chili en gember en zo, en kip.
  • Yufka gevuld met sjalotten en spinazie en look en een mix van ei en schapenkaas
  •  Turkse pizza met groensels en lamsgehakt
  • Pancakes op basis van yoghurt, met blauwe bessen.

Daarmee hield ik mezelf uit de snotterzone, want serieus jong, ik neem zo niet graag afscheid. Bléh, bléh, bléh …

 

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Stuipen!

Bon, ge denkt dus dat ge goed bezig zijt. Niet uitgaan, braaf thuis van huishouden doen, hard werken. Beetje tv kijken. Naar Nadiya’s British Food Adventure. Nadiya was finaliste in reeks zes van het allerbeste tv-programma ooit en het was toen al duidelijk: wat een topwijf! Verstandig, grappig, compleet bezeten door bakken en koken.

Ze kreeg een eigen reeks op BBC waarin ze met zeer veel flair de traditionele Britse klassiekers omtovert in heel originele gerechten met veel invloeden uit Bangladesh, de keuken waarmee ze zelf opgroeide. Haar enthousiasme is zo ongelooflijk aanstekelijk. Vandaag leverde dat alvast een wandelingske op richting Paard van Troje om haar laatste boek te bestellen, (How I love Paard van Troje, zo erg zelfs dat ik liever een paar dagen wacht op een besteld boek dan dat ik het van de rappen online of elders koop. Hartjes voor het Paard).

Ik hoop daar vooral één recept in te vinden: een chocoladetaart met een bodem van gezouten chips (serieus, gast!) en afgewerkt met zoute pinda’s (serieus!). Ik Wil Die Taart!! Enfin, vandaag zat ze allerlei geflipte dinges uit te halen met vissels (in droge kruidenmix zwengelen enal) en met couscous enal. Op de Digibox zo’n beetje compleet gehypnotiseerd de aflevering uitgekeken. Gedacht dat 23u00 niet echt een uur was om nog in de keuken te vliegen. Denken: fuck this, ik ga toch niet kunnen slapen als ik nu mijn kuren niet uitwerk. De frigo openzwaaien. En dan op minder dan een uurtje kaviaar van aubergines, couscous met tomaten en feta en gekarameliseerde uien en bladerdeegtaartjes van ui met pittige mango (euh ja, ik denk dat dat lekker gaat zijn) en geitenkaas gemaakt.

dav Sebiet mogen die laatste uit de oven. Ik hoop dat mijn collega’s honger hebben morgen. Aaaahhhh, I love stuipen.

Posted in #geluk, Kookstuipen | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Gij daar! Ik ben u kotsbeu

Gij, met uw deftige coupe en uw profiel vol schattige hondekens en kattekens. Gij die (terecht) niet tegen dierenmishandeling kunt maar ondertussen een deftig biefstukske op uw teljoor mikt en in één beweging vindt dat ge mensen mishandelen een waardig alternatief is. Of ze nu een kat gefolterd hebben, of met hun voze poten aan de kinders gezeten hebben, of hebben ingebroken bij dat lief oud wijveken van achter de hoek: van u moeten ze die mensen opsluiten en de sleutel wegsmijten. Ze moeten ze ophangen op de grote markt, terwijl een koppel geiten hun tenen opeten en hun geslachtsdelen door de vleesmolen gaan (ja, ik heb veel fantasie en ik zou een goeie geweest zijn om in de Middeleeuwen originele straffen te bedenken).

En al zeker als ze een gekleurd vel hebben. Want dan zoudt ge ze dus beter in de zee laten versmoren, en is het een schande, een schande zeg ik!!, een schande dat er Gentenaars in de parken slapen terwijl de havenautoriteiten hier in de stad een bord eten geven aan die profiteurs. En begot nog hun kleren wassen ook. Hoe durven ze!!

Echt, ik kots van u. Ik kots van uw wereldbeeld. Ik kots van uw (waarom zit ik hier eigenlijk “uw” te gebruiken?) haat en uw kortzichtigheid en uw racisme. Ik spuw op uw domheid en harteloosheid, no matter hoeveel Spaanse Windhondekens ge ook geadopteerd hebt. Echt, vies voos mens!!

Nee, wij kunnen al die mensen hier niet opvangen. Ja, we hebben deftige regels nodig over wie waarom binnen komt en wat we daarvan verwachten. Ja, daar zitten gevaarlijke types tussen, en gasten die er nogal primitieve denkbeelden op na houden over vrouwen en korte rokken enal (dat geldt overigens ook voor elke vent die meent te moeten reageren met “ze moeten met hun poten van “Onze Vrouwen” afblijven – how I hate them!).

Maar als zo’n “primaire” mens met al zijn zever over religie en korte rokken en zijn bruin vel en zijn ogen vol dromen van een wereld waar wij – verwende Westerlingen die een groot deel van zijn problemen veroorzaken, maar bon – hem nooit toegang toe zullen geven aan mijn deur staat te verhongeren, dan zal ik hem te eten geven. Dan rij ik speciaal naar de halal-beenhouwer als dat moet. Dan probeer ik daar propere kleren voor te vinden, en was ik de zijne.

En als gij dat ambetant vindt, fuck you. Maar dan echt serieus FUCK YOU.

 

 

Posted in Tleven | Tagged , , , | Leave a comment

Troms en Lofoten deel drie: van OOOOH en AAAH.

Ik moet mij haasten om nog iets over de vakantie te schrijven, want over een paar dagen ben ik weer aweg. Ge moet niet sjaloes zijn, maar ge moogt wel.

De meest gestelde vraag de laatste twee weken is ongetwijfeld “Het is daar schoon zeker?”. Ge moogt gerust zijn. De hele vakantie was een wandeling door een reisbrochure over Noorwegen: fjorden, stranden, wild ontploft zomergroen, sneeuw en ijs op de bergen, desolate rode huizekens en blonde kindjes.

We waren nog niet half van de luchthaven af of we keken eens naar elkaars gezicht en zagen allebei net hetzelfde: dat gaat hier dus dik die 24 jaar wachten waard zijn. Al was het aan het miezeren en zag de lucht loodgrijs. Al was het in het begin echt wennen aan de smalle baantje. Al reden we eerst eigenlijk een stukje weg van de Lofoten, richting Troms.

Tien kilometer later deden mijn kaken al zeer van met mijn mond open rond te gapen. Miljaarde, miljaarde, zo schoon.  Drieduizend kilometer hebben we afgemaald. Drieduizend kilometer lang heb ik gezucht, onafgebroken oooh en aaah gedaan. Twee keer schoten de tranen in mijn ogen van ik kan dat hier niet meer aan en ik ga ontploffen van bewondering en schoonte.

 

 

Dat blauw, dat ongelooflijk schone blauw dat ook domineert in mijn foto’s van Denemarken een paar jaar terug. Zelfs op die paar miezerige dagen die we gehad hebben is dat licht zo spectaculair schoon dat ge er gerust van wat wilt inpakken om mee te nemen naar huis.  Het contrast tussen de zonnige stranden en de bergwanden er vlak achter waar soms nog pakken sneeuw op lagen die dan waterval per waterval naar beneden donderen. De bochten in de weg die u elke keer weer in spanning houden over hoe schoon het aan de andere kant gaat zijn.

Elk stukje heeft zijn eigen karakter, en het is ook meteen een serieuze les in geologie. Hier en daar zie je hoe stukken rots met geweld naar boven werden geduwd, laag op laag op laag. Elders is de bovenkant van de rotswanden gekarteld met god zijn broodmes, puur omdat de mens daar goesting in had. Ge ziet ook hoe gehaast de natuur is om het maximum te halen uit de korte periode waarin niet alles onder de sneeuw ligt. Op die twee weken dat wij er waren zag je de ijslagen en de watervallen zowat per minuut krimpen en het gras en de wilde bloemen overal dikke vette fuiven organiseren. Voor een paar maanden per jaar waren de flanken van hen, en dat zult ge daar geweten hebben. Bomen hebben het hier dan weer behoorlijk lastig. De berken die overal staan zijn op de hogere plateau’s erg klein en gedrongen en spelen kronkelwilgje in de hoop van overeind te blijven.

 

Ge moet het zien om het te geloven. Ik denk dat het binnen Europa het schoonste is wat ge kunt gaan zien. Mijn toppers, voor wie ook eens wil gaan, van zuid naar noord.

Å, toeristisch, maar voor mij veel geestiger dan Reine, waar de hamburgerkoten oprukken. Tenzij ge een berggeit zijt in uw vrije tijd, want dan is Reine wel een must denk ik. Maar wij zijn geen geiten. Wij doen liever iets gemakkelijks. Zoals kaneelbollen eten, en gezapig een rondleidingske volgen in de levertraanfabriek tussen de droge vissen en de vissershuizen en zo. Wat kweenieoegrappig is, is de manier waar de toeristische industrie hier nog niet echt van de grond is gekomen. Natuurlijk is er het besef dat er geld mee verdiend kan worden, maar ze zijn overal zo aandoenlijk schattig in hun benadering, semi-georganiseerd, nog niet in de ban van de procesmatrix en de uitmelkbusiness. Zalig!

Henningsvaer, eveneens zowat de enige plaats waar ge kunt kiezen tussen zes (!!) plekken om iets te eten. De weg naar daar, langs de E10 en de 816 is – na de rit door de Canadese Rockies – de allermooiste rit die ik in mijn leven al gedaan heb.

De fjorden van Eggum en het strand van Unstad. Mezielkeginds. De weg naar daar is om van op uw gat te vallen. Het strand is misleidend tropisch van uitzicht al vriezen uw tenen er al af als ge te dicht bij het water komt. In de buurt kunt ge naar het Vikingmuseum dat klein maar leutig is. Beetje veel reproductiedinges enal, maar wel tof om te doen.

 

Gratangen Fjord en het piepkleine dorpje Grov, omdat we daar in de buurt het eerste huisje huurden en ons geluk niet op konden. Maar ook omwille van het spectaculaire uitzicht op de fjord en het enthousiaste welkom van de plaatselijke bond van gepensioneerden.

 

Het eiland Senja, het meest Noordelijke dat we bezochten. Met plekken om stil van te worden en uren rijplezier langs de fjorden en de stranden. Zalige plek, vooral het kleine stadje Mefjordvær.

 

Voila. Next stop: Istanbul.

Posted in #geluk, Reizen | Tagged , , | Leave a comment