Dingen waar ge mee bezig kunt zijn als de afwasmachine leeggemaakt moet worden.

Veel alleen thuisgezeten de laatste 14 dagen. Amper op café, weekends pendelen tussen de keuken, de zetel en mijn bed. Beetje tv gekeken. Naar opnames van QI. Nu niet langer met Stephen Fry, maar met Sandi Toksvig. Die doet dat serieus bien eigenlijk. Wijze madam.

In de aflevering van vrijdag ging het over Norfolk Island. Blijkbaar was dat een strafkolonie die zo vreselijk was dat veroordeelde misdadigers een extra moord pleegden om de doodstraf te krijgen, zodat ze er niet naartoe moesten. De uitleg was bijna identiek aan wat op de wiki staat:

to occupy Norfolk Island as a place to send “the worst description of convicts”. Its remoteness, previously seen as a disadvantage, was now viewed as an asset for the detention of recalcitrant male prisoners. The convicts detained have long been assumed to be a hardcore of recidivists, or ‘doubly-convicted capital respites’ – that is, men transported to Australia who committed fresh colonial crimes for which they were sentenced to death, and were spared the gallows on condition of life at Norfolk Island.

Maar dat blijkt in de praktijk niet te kloppen. In datzelfde artikel staat al dat er cijfermateriaal is dat de bevolking van de strafkolonie niet echt bestond uit dubbel veroordeelde misdadigers die bovenop de misdaad waarvoor ze  sowieso al naar Australië waren getransporteerd, er nog een misdaadske bovenop deden. De grote helft werd er rechtstreeks gedropt.

Ene Tim Causer schreef er twee deels online te raadplegen teksten over:‘The worst types of sub-human beings’? The myth and reality of the convicts of the Norfolk Island penal settlement, 1825-1855‘ en ‘Norfolk Island’s ‘suicide lotteries’: myth and reality‘. ‘t Is redelijk interessant eigenlijk.

Posted in Boeken en muziek en films enal, Studeren | Tagged , | Leave a comment

Gelukkig zijn er hongerige cafébazen

Bakstuipoverload, de laatste week. Of al iets langer. Twee dingen uit

9200000040451166

Dat lag hier al langer, maar omwille van dinges en al ben ik er nu pas echt uit beginnen koken. En gezien Turken blijkbaar ontzettende broodeters zijn (dat was mij een beetje ontgaan, wat dwaas is, want het eerste wat ik ooit in een Turkse winkel kocht was simit – lang voor ik wist dat dat simit was, natuurlijk) ben ik maar met de broodbladzijden begonnen.

Eerst Pogaça (met twee puntjes op die “g” maar ik ben te lui om ze te zoeken), een soort briochebroodjes gevuld met aardappel en chilipeper. Omdat ik mij toch niet aan recepten kan houden heb ik “1 volle eetlepel geraspte kaas” vervangen door “een hele blok schapenkaas”. Voor de rest was het een beetje chili-overload, maar bon.

Recept:

  • 1 tl droge gist
  • 2 tl suiker
  • 70 gram boter
  • 1 ei
  • 125 gram yoghurt (voller dan vol)
  • 300 gram bloem (ik vond dat erg weinig en heb uiteindelijk zeker anderhalve keer zoveel gebruikt)
  • 3 grote aardappels
  • 2 tl zout
  • 1 tl zwarte peper
  • 2 tl chilivlokken
  • Die volle eetlepel kaas die bij mij dus 150 -200 gram schapenkaas werd
  •  1 el plantaardige olie
  • 1 dooier
  • 1 el Nigellaseed -> dat werd maanzaad
  • 1 el sesamzaad

Eerst het deeg: 125 ml lauw water + gist + suiker beetje laten staan in de zon tot dat begint te bubbelen.

Boter smelten en met ei en yoghurt opkloppen.

(Twee seconden leedvermaak, want nu komt ie): Bloem in de mengkom van uw Kitchenaid doen (HAHAHA – sorry – not really), gistmengsel toevoegen en beetje roeren, yoghurtmengsel erbij en idem. Voor gij die nog verstoken zijt van een Kitchenaid (ik word hier dus echt niet voor betaald hé) moogt ge nu 10 minuten kneden. Voor de gelukkige bezitters van (enzovoort): zet dat ding op zes en laat dat een paar minuten draaien terwijl ge uzelf een aperitieftjen uitschenkt.. Het deeg blijft redelijk plakkerig maar dat geeft niets. Afdekken met een vochtige handdoek – ne properen!!! – en laten rijzen voor een dik uur.

Ondertussen moogt de patatten koken met wat zout, en ze dan pletten met zout, peper, chilivlokken en de kaas.

Deeg goed gerezen? Doe er het zout bij en kneed nog eens goed door. Uitkappen op een bebloemd werkvlak en er dan cirkels van een goede 10 cm diameter mee maken. Lepel aardappelvulling erop en dichtklappen, inkwasten met ei en afwerken met de zaadjes.

Bakpapier op uw beste bakplaat leggen, instrijken met de olie en uw flappen daarop deponeren. Dertig minuten bakken in een oven op 200 graden. Meegeven voor uw hongerige cafébaas. Done.

20170107_202521

De dag erna bedacht ik mij opeens dat ik bij Tupperware ooit eens een flappenmachientje gekocht had. En dat ik nog een pak gemengde paddenstoelen in de frigo had. En nog een blok schapenkaas.

Zelfde recept deeg (met volkorenbloem nu), maar een andere vulling dus. Gebakken champignons met ajuintjes en look en geplette kaas. Dat bleek ook goed te werken. Een restje deeg heb ik in drie platte lappen uitgerold en belegd met geitenkaas (zo van die buche) en wat extra chili). Dan heb ik die lappen in de lengte opgerold en er een vlecht mee gemaakt.

 

Een deel voor de mama, een deel voor de hongerige cafébaas en een deel voor de collega’s. Voila.

Bakstuipen gaan zelden rap over. Voor mijn tantes werden het deze week nog kletskoppen en wreed gezonde maar lichtelijk voze koekjes met pindakaas (niet echt slecht, maar de kletskoppen waren beter).

En dan vandaag simit. Uit hetzelfde boek. Ik had al twee volledige broodjes door de pekmez gehaald en gecoat met geroosterde sezamzaadjes (die ik voor één keer niet heb laten aanbranden) toen er telefoon kwam en ik weg moest en dus mijn onwaarschijnlijk satijnig deeg moest achterlaten. Bij thuiskomst was dat nog eens ruim verdubbeld in volume en heb ik er dan maar een emmer geraspte kaas onder gekneed en er een soort “simitpistoleekes” van gemaakt. Gelukkig was er een hongerige cafébaas.

 

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb gelijk goesting om iets te bakken.

Posted in Eten en Drinken, In 9050, Kookstuipen | Tagged , , , , , | 4 Comments

Gelijk een beetje schuldgevoel

Ik had op 1 januari normaal familiefeest. Ik heb mijn maten al twee weken niet meer gezien. Ik had op 3 januari moeten gaan werken maar dat is niet gelukt. Ik voel mij daar toch beetseken schuldig over.

Maar ik kan er echt niets aan doen. Ik was al heel zwaar aan het hoesten en het rochelen in de week voor ik vertrok, en ik heb heel Istanbul ondergekucht. Echt scheurende longen, een neus die kapot was van het snotteren, de steile straten op en af met nul lucht en massa’s gepiep. Ik heb mij zot geamuseerd, maar ook meer dan eens kapot geschaamd omdat ik zo hard stond te hoesten dat mensen mij raar begonnen te bekijken.

Nieuwjaarsdag was het helemaal naar de zak. Koorts. Van de mama mocht ik zelfs niet eens mee naar Harelbeke. Het werd héééél stillekes zetelzitten en vooral niet veel ademen want daarvan moet ge hoesten. Dinsdag kon ik gelukkig bij de huisarts terecht: ontsteking bovenste luchtwegen en cortisonepufferkes. Thuis voor de rest van de week. Gezien ik aan een loket werk heeft dat impact op mijn collega’s, en ik voel me daar niet lekker bij. Maar het ging echt niet anders. Zo lang ik rustig stil in een hoekje zit valt het mee. Maar van zodra ik wat actiever word heb ik het zitten: onstuitbaar rochelen en ademnood. Joy!

Deze morgen was ik duizend man sterk. Maar een half uur in de GB achter de hoek was al genoeg voor het einde van mijn pijp. Moe, gewoon. Uiteindelijk heb ik toch wat met meubels rondgezwierd, en daarnet voor het eerst in mijn leven konijn met pruimen gemaakt. Maar dat is genoeg om de rest van de avond in de zetel te ploffen.

Dat is allemaal geen erg en dat gaat allemaal wel over. Maar ik mis mijn maatjes. Ik kon nog niemand vragen om te komen aperitieven of nieuwjaar te vieren.Ik heb nog voor niemand eten gemaakt. Ik heb mijn familie niet kunnen vastpakken. En ik heb mijn collega’s laten draaien.

Maar ik ga dat wel goedmaken. Beloofd. xxx

Posted in Familie en vrienden, In 9050, Tleven | Tagged | Leave a comment

Oude en nieuwe verbeelding

07-bookchallenge

Het eindresultaat voor 2016:

  • Een boek dat meer dan 600 pagina’s telt (want 500 pagina’s waren nog niet moeilijk genoeg, ugh)
  • Een horror boek: Frankenstein Kindle Edition – Mary Wollstonecraft Shelley, John Dies at the End (John Dies at the End #1) – David Wong
  • Een detective
  • Een klassieker: Is dit een mens – Primo Levi, The Complete Short Stories: Volume One – Roald Dahl, Frankenstein Kindle Edition – Mary Wollstonecraft Shelley
  • Een humoristisch boek: Furiously Happy: A Funny Book About Horrible Things – Jenny Lawson,
  • Een briefroman (een boek geschreven in brieven of e-mails): Frankenstein Kindle Edition – Mary Wollstonecraft Shelley
  • Een debuut (het eerste boek van de auteur in kwestie): Less Than Zero – Bret Easton Ellis, Frankenstein Kindle Edition – Mary Wollstonecraft Shelley
  • Een boek waarin familie centraal staat: I Hear Them Cry – Shiho Kishimoto
  • Een boek waarin geestelijke gezondheid centraal staat: Furiously Happy: A Funny Book About Horrible Things – Jenny Lawson, The Psychopath Test: A Journey Through the Madness Industry – Jon Ronson, Asylum (The Birch Harbor Series Book 1) – by Kristen Selleck
  • Een boek waarin de dood centraal staat
  • Een boek waarin geloof/spiritualiteit centraal staat: The Nonbeliever’s Guide to Bible Stories – C.B. Brooks; The Men Who Stare at Goats – Jon Ronson
  • Een boek waarin eten centraal staat: A Curious History of Food and Drink – Ian Crofton
  • Een stiekem-wil-ik-niet-dat-iemand-weet-dat-ik-dit-boek-heb-gelezen-boek (van zelfhelpboeken tot stationsromannetjes)
  • Een boek geschreven door een auteur met Afrikaanse roots: AfroSF: Science Fiction by African Writers
  • Een boek geschreven door een auteur met Aziatische roots: I Hear Them Cry – Shiho Kishimoto; The Lost Generation: Chronicling India’s Dying Professions – Nidhi Dugar Kundalia
  • Een boek geschreven door een auteur met Latijns-Amerikaanse roots
  • Een hervertelling van een bekend sprookje
  • Een boek geschreven door een auteur toen hij/zij al boven de 65 was: The BFG – Roald Dahl
  • Een boek geschreven door een auteur toen hij/zij jonger was dan 25: Less Than Zero – Bret Easton Ellis
  • Een boek geschreven door een auteur die dezelfde voornaam heeft als jou: The Handmaid’s Tale – Margaret Atwood
  • Een boek waarin het hoofdpersonage holebi is
  • Een boek waarin het hoofdpersonage een kind jonger dan 12 is: The BFG – Roald Dahl
  • Een boek waarin het hoofdpersonage geen mens is: Kaas en de evolutietheorie – Bas Haring
  • Een boek dat zich afspeelt in de toekomst: AfroSF: Science Fiction by African Writers
  • Een boek dat zich afspeelt in een ver, ver verleden (hoe verder, hoe beter!): Democracy – Alecos Papadatos, Abraham Kawa, Annie Di Donna
  • Een boek dat springt tussen verschillende tijdsperiodes (heden en verleden, verleden en toekomst, heden en toekomst, verleden en nog verder verleden…): Pelgrim in Auschwitz – Jos Pauwels, Hollow City: The Second Novel of Miss Peregrine’s Peculiar Children – Ransom Riggs, Library of Souls: The Third Novel of Miss Peregrine’s Peculiar Children – Ransom Riggs
  • Een boek dat zich in de dichtsbijzijnde Vlaamse stad afspeelt
  • Een boek dat je in 2015 kocht en dat nog steeds ongelezen in de boekenkast staat
  • Een boek van een auteur waarvan je in 2015 al iets las: Fortunately, the Milk by Neil Gaiman
  • Een boek dat een andere deelnemer van de Verbeelding Book Challenge je heeft gegeven

Buiten categorie:

  • The Moth: This Is a True Story – Catherine Burns, The Moth, Neil Gaiman (Introduction)
  • En zo nog wel een en ander op papier.

Via Fieke zag ik dat de opdracht voor 2017 ook online staat. Ik ga terug meedoen.

Dit zijn de opdrachten:

  1. Een boek met meer dan 700 pagina’s (ieder jaar een beetje meer)
  2. Een boek met minder dan 200 pagina’s (om het voorgaande puntje te compenseren)
  3. Een boek geschreven door meerdere auteurs
  4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou
  5. Een waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht
  6. Een self published boek (een boek dat niet werd uitgegeven bij een grote uitgeverij, maar zelf door de auteur werd uitgegeven.)
  7. Een boek gepubliceerd in 2017
  8. Een boek geschreven door een celebrity (filmster, muzikant,…)
  9. Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt (want er gaat niets boven een boek met een lange titel)
  10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord
  11. Een boek met een kleur in de titel
  12. Een boek met een nummer in de titel
  13. Een boek met een illustratie op de cover
  14. Een non-fictie boek
  15. Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen
  16. Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt (roadtrip, wandeltocht,…)
  17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt
  18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat
  19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen
  20. Een boek gepubliceerd voor je geboren werd
  21. Een boek dat je al een keertje las
  22. Een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt
  23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest
  24. Een boek uit de bibliotheek
  25. Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid
  26. Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)
  27. Een boek dat je ooit op school moest lezen om te zien wat je er nu van denkt of om het eindelijk te lezen omdat je het toen niet las
  28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij
  29. Een boek dat in ergens ter wereld op de verbannen lijst staat
  30. Een eerste deel in een reeks

En avant la musique!

 

Posted in Boeken en muziek en films enal | Tagged | 2 Comments

Istanbul IV: shoppen (jawel, zelfs dat)

“Wat wilt ge echt graag doen in Istanbul?” Ewel ja, gaan eten, eten kopen, naar eten gaan kijken, menukaarten bestuderen, eetbare souvenirs kopen… zo moeilijk is dat toch niet?

En dus wijle op dag twee naar de bazaars. Jaja, het is een beetje van toeristendinges enal. En het is soms brol en afzetterij, maar dat moogt ge u dus echt niet aantrekken want het is GEWELDIG!! Als in: kan ik daar gewoon in gaan wonen aub? Het hielp dat Istanbul zeer rustig was (koud, nat en nog aan het bekomen van de vorige aanslag) en dat het er dus niet over de koppen lopen was. Maar zeg nu zelf:

De kruidenbazaar:

Dat mijn valies halfvol met thee, kruiden en ginkruiden zat zal wel niemand verwonderen. Voor wie goesting heeft: ge moogt een theetje komen drinken.

De Grote Bazaar:

Gewoon winkelen kan ook. Vlakbij Taksim biedt de İstiklal Caddesi een soort Meir on speed, met merkenwinkels en spotgoedkope schoenen en god weet wat nog allemaal. Open op zondag. Open tot rond middernacht. Gewoon open, en vol volk, op om het even welk moment zo’n beetje. Niet echt mijn ding, maar ge moest er wel door om bij de echt toffe winkeltjes te geraken.

Van het leukste winkeltje heb ik geen foto’s. Ik kocht er een badjas en een prachtige blauwe zijden sjaal voor de mama. En een massa zeep. En ik heb spijt dat ik er niet nog meer heb gekocht want ze hadden schitterende keukenhanddoeken voor geen geld. Als ge zelf gaat, laat het mij dan weten en dan geef ik mijn bestelling door.

Nog andere dinges: de lokale variant op Brico

Mijn keuken is breder dan dit straatje aan de voet van de Galatabrug. Maar aan weerskanten zitten winkels gespecialiseerd in boormachines, keukenkranen en spanbanden. Lichtjes bizar. De perfecte ode aan de combinatie van moderniteit en algemene chaos die het wezenskenmerk lijken van deze stad.

Ik ben geen shopper, maar ik kan me voorstellen dat het voor echte shoppingfanaten te overwegen is om een goedkoop ticket te kopen en dat er tijdens de solden (zoals nu ) dubbel en dik uit te slepen. Het aanbod is gewoon belachelijk uitgebreid en zeer betaalbaar. Maar ook voor wie op zoek is naar mooie spullen, handwerk, kruiden, textiel, whatever is het een aanrader.

Ik ben nog maar een paar dagen thuis en eigenlijk is het enige waar ik aan kan denken is “Wanneer mag ik terug?”. ‘t Is liefde, peis ik.

Posted in #geluk, Reizen | Tagged , | Leave a comment

Gelezen in oktober, november en december.

07-bookchallenge

Ik en iets consequent volhouden … *zucht*

Vanzelfsprekend week ik zwaar af van de opdracht, maar het was wel geestig om mee te doen. Het geeft u een beetje een duwtje om eens iets te lezen waar ge anders niet aan zoudt beginnen. En dat is ok.

The Complete Short Stories: Volume One – Roald Dahl

In 27 stories, written between 1944 and 1953, we encounter such classic tales as ‘Man from the South’, featuring a wager with appalling consequences; ‘Lamb to the Slaughter’, in which a wife murders her husband yet has a novel idea for throwing the police off the scent; and in ‘The Sound Machine’, the horrific truth about plants is revealed.

Enter the sinister, twisted world of Roald Dahl: whether you’re young or old, you’ll never want to leave.

Met all things Dahl going on was het onvermijdelijk dat ik nog eens teruggreep naar een oude liefde. Zijn verhalen blijven fascinerend, en grappig, en grimmig. Op BBC was trouwens ook een leuke documentaire te zien. Die mens heeft echt een bijzonder leven gehad.

Fortunately, the Milk – Neil Gaiman

“I bought the milk,” said my father. “I walked out of the corner shop, and heard a noise like this: thummthumm. I looked up and saw a huge silver disc hovering in the air above Marshall Road.”

“Hullo,” I said to myself. “That’s not something you see every day. And then something odd happened.”

Find out just how odd things get in this hilarious story of time travel and breakfast cereal.

Vader maakt zijn kinders gigantische blazen wijs over wat er allemaal kan gebeuren als ge ‘s morgens melk gaat kopen. Grappig boek, graag gelezen, zoals wel vaker als het van Gaiman is.

John Dies at the End (John Dies at the End #1) – David Wong

STOP. You should not have touched this flyer with your bare hands. NO, don’t put it down. It’s too late. They’re watching you. My name is David Wong. My best friend is John. Those names are fake. You might want to change yours. You may not want to know about the things you’ll read on these pages, about the sauce, about Korrok, about the invasion, and the future. But it’s too late. You touched the book. You’re in the game. You’re under the eye. The only defense is knowledge. You need to read this book, to the end. Even the part with the bratwurst. Why? You just have to trust me.

The important thing is this: The drug is called Soy Sauce and it gives users a window into another dimension. John and I never had the chance to say no. You still do. I’m sorry to have involved you in this, I really am. But as you read about these terrible events and the very dark epoch the world is about to enter as a result, it is crucial you keep one thing in mind: None of this was my fault. (less)

Ik kwam bij Wong uit via een opiniestuk over de Amerikaanse verkiezingen in The Guardian (denk ik) en was nogal onder de indruk van zijn manier van schrijven en zijn gevoel voor humor. Het is met stip het raarste boek dat ik ooit gelezen heb, en het zou behoorlijk creepy moeten zijn, als het niet zo vreselijk grappig geschreven was. Er zijn vervolgen die ik zeker wil lezen, en er is of komt een film waarvan ik nu al weet dat ik er toch niet ga naar durven kijken. Cool ding, dees.

The Road to Little Dribbling: Adventures of an American in Britain (Notes from a Small Island #2) – Bill Bryson

The hilarious and loving sequel to a hilarious and loving classic of travel writing: Notes from a Small Island, Bill Bryson’s valentine to his adopted country of England

In 1995 Bill Bryson got into his car and took a weeks-long farewell motoring trip about England before moving his family back to the United States. The book about that trip, Notes from a Small Island, is uproarious and endlessly endearing, one of the most acute and affectionate portrayals of England in all its glorious eccentricity ever written. Two decades later, he set out again to rediscover that country, and the result is The Road to Little Dribbling. Nothing is funnier than Bill Bryson on the road—prepare for the total joy and multiple episodes of unseemly laughter. (less)

Bryson is een zaag geworden! Een echte zeurpiet die vindt dat Britain voor zijn plezier een soort eeuwigdurende postkaart van strooien daken en kleine middenstand moet zijn. Korte samenvatting: hij gaat ergens naartoe, zaagt er over, drinkt pinten, slaapt en herhaalt zijn scenario elke dag opnieuw. Zo jammer, en dat voor de mens die ooit A Short History of Nearly Everything schreef. Pfffft. Vanzelfsprekend wel paar keer luidop zitten lachen, maar toch … zo jammer.

 

Posted in Boeken en muziek en films enal | Tagged | 2 Comments

Istanbul III: eten en drinken (ah ja, wat had ge gedacht?)

Turks eten, dat kende ik dus eigenlijk alleen van in de Sleepstraat. En daar is op zich niets mis mee, maar het blijft wel redelijk banaal en goedkoop eten, en ik kon echt niet geloven dat er in zo’n land niks beters te krijgen was. Regionale keukens en zo, en betere kwaliteit dan de standaardköfte. Met minder frieten of looksaus.

Ayup dus. Een dikke week consequent superlekker gegeten, in alle mogelijke types restaurant. Van onnozel snackbarke tot grote luxe in een trendy hipsterkot: alleen maar grote weelde. Op die ene avond na waarop we te lam waren om nog uit het hotel te lopen en we opgewarmde microgolfkost kregen, maar dat was eigenlijk vooraf te voorspellen.

Het begon eigenlijk al op het vliegtuig. Iceland Air was er vorig jaar in geslaagd om gedurende een zeven uren durende vlucht werkelijk compleet niets aan te bieden. Cheapo’s! Turkish Airlines was een heel pak beleefder. Met zelfs op een korte vlucht al meteen iets eetbaars. Ok, vliegtuigkost, maar het was etelijk en verzorgd en het had extra groensels en ik was daar wel content mee want ik had omwille van luchthavenstress al niets meer gegeten sinds de avond ervoor.

Het voordeel van op reis gaan met iemand die zijn weg een beetje kent is dat ge niet gelijk een onnozele op zoek moet gaan naar iets wijs in de buurt. Mijn gezelschap wist dat namelijk allemaal wel een beetje liggen. Zo kwamen we de eerste avond terecht in een passage vol kleine restaurantjes. Het leek wat op de Turkse versie van de Brusselse Koninginnengalerij en het was een heel klein beetje van Tourist Trap, maar ook wel redelijk geweldig. Van zodra ge gaat zitten schuift een Vriendelijke Meneer u een groot dienblad vol mezze onder uw neus. Ge kiest wat u aanstaat, overgiet dat met een grote fles Raki, bestelt nog links en rechts wat prutsen bij (kip, gebakken garnalen…) en ge zijt gewoon perfect gelukkig. Ik zat zo hard te blinken dat ze de verlichting moesten dempen. Grap van de avond: de romantische serenade. Slechtste idee van de dag: die fles Raki uitkuisen en dan nog in de pinten vliegen.

De tweede dag bracht ik grotendeels alleen door. Een beetje bij toeval de Galatatoren ontdekt en daar voor het eerst een uitzicht over de structuur van de stad gekregen. Een aanrader, want het maakte op mijn eentje navigeren zoveel makkelijker. En ze maken live lekstokken aan de ingang.Omdat we die avond eigenlijk allebei wel compleet doodop waren bleven we in het hotel eten, maar dat is dus echt geen aanrader. Om rap te vergeten.

Op zaterdag bezocht: Sultanahmet Koftecisi: heel centraal gelegen aan de voet van de Blauwe Moskee. Doodsimpel eten. Vers brood, köfte, wat rauwkost. That’s it. Maar ook: zalig lekker, absurd goedkoop, fijne sfeer en prima bediening. In dit soort restaurantjes is overigens geen alcohol te krijgen. Frisdranken, water (fleskes aan minder dan een euro) en thee zijn uw vrienden. En eigenlijk is daar niks mis mee. Waarom moeten we hier in België eigenlijk altijd en overal aan alcohol geraken? Tot in het station toe staan er automaten waar je halve liters bier uit kan persen. Is dat nu eigenlijk echt nodig?

Zondag was bootjesdag en een etentje bij een Kebabdink  en een eerste kennismaking met Kunefe. Ja hallo! Wat was dat? Ik vind die Turkse en Griekse desserts meestal veel te zoet en te plakkerig, en dat zijn ze ook. Maar ge steekt in het midden van die schijf in honing verzopen krokant deeg een ferme plak smeltende kaas en het overtreft echt uw stoutste dromen. Wat een vetzakkerij! Wat een genoegen! Wat een zaligheid! Wat een bende suikermuilen!

Ook gedaan: uitgebreid ontbijten/lunchen in een spel met een wreed wijs uitzicht en in de Bombardon van Istanbul gearriveerd. Daar hebben ze ons wel een beetje gerold (ongevraagde hapjes en dan goed doorrekenen) maar dat gaf niet, want het was er best gezellig. Die mens naast ons vond dat ook.

Een fantastische avond was toen we bij Nusr-et gingen eten. Lange rijen aan de ingang, trendy garçons, en meer vlees dan te verantwoorden is. Fantastische service ook. Veel spektakel bij het opdienen (ze hebben hun eigen vuurspuwer die uw ribben komt grillen of ze gieten een kom kokend frietvet over een sculptuur van rundsfilet – het klinkt een beetje dégoutant maar ik zweer het u: het was wonderbaarlijk lekker) en een mooie wijnlijst. En de beste baclava ever, ever, ever. Vanzelfsprekend wat prijziger, maar echt niet overdreven. Ik zat daar zodanig te stralen van intens genot dat onze serveerster me persoonlijk kwam zeggen dat my face zo beautiful was omdat ik er zo very happy uitzag. En ik kon alleen maar van ja knikken want ik zat met mijn mond vol eten en ik wou niet onbeleefd zijn.

Het contrast met het avondeten van de volgende dag kon niet groter zijn. Op den bots binnengevallen in een durumdingske. Om vast te stellen dat het een oud maar blijkbaar lokaal erg geliefd restaurantje was. Waar ik durum met gebakken lever at en voor ge uw neus optrekt: dat was bijzonder lekker. Voor zo’n 30 TL (een euro of 8,9) met twee gegeten: elk zo’n durum, frisdrank en thee. En geproefd van waarlijk het enige afschuwelijke dat ik daar heb geproefd: Şalgam. Ieuw!! Een wortel-bietensapconstructie (tot daar ok) in pekelwater of zo (echt echt echt niet ok!).

De laatste avond (of toch wat ik dacht dat de laatste avond zou zijn, maar waar ik mij dus een beetje aan mispakt heb) spendeerden we bij Hayvore. Weer compleet iets anders en nogal close bij de manier waarop ik zelf kook. Als in: mik vanalles in grote schalen en gooi het in de oven en laat iedereen zelf kiezen wat hij wil eten. Het is een familierestaurant met een buffetformule waarbij ge maar een beetje aanwijst wat ge wilt hebben en ze dat voor u op een bord lepelen. Het zag er eigenlijk allemaal even lekker uit. Zelf at ik er gebakken makreel en dan nog een paar dingen waarvan ik de naam niet meer weet.

Wat opvalt is vooral dat de keuze ontzettend is en dat ge echt spotgoedkoop kunt eten. Voor 30-40 TL is het al meer dan behoorlijk feest op uw bord. Lang natafelen zit er meestal niet in. Kiezen, opeten, vertrekken is de boodschap. Behalve dat wortelding was alles waanzinnig lekker en vers. De mensen zijn er ook gewoon onophoudelijk aan het eten. Op straat struikelt ge over de eetstandjes, van verse broodjes tot gepofte kastanjes, en alles is tot absurd laat gewoon open. In de lokale patisserie om elf uur ‘s avonds nog een taartje binnenslaan? Geen probleem. Ik had er wel een en ander van verwacht, maar het heeft mijn verwachtingen echt ver overtroffen. Luxueus, nederig, fastfood of gastronomisch …. speelt allemaal geen rol. Ze kunnen er daar wat van. Echt.

Posted in #geluk, Eten en Drinken, Reizen | Tagged , | 1 Comment