Nachtmerries – ‘t zijn hormonen, peis ik

Om u even een beeld te schetsen van wat voor voze beesten er om de zoveel weken in mijn kop komen logeren:

We reden met een auto door veel te smalle straten en konden niet meer vooruit door een stilstaande vrachtwagen. En achter ons kwam het water naar boven en het spoelde alles weg. Het overspoelde de huizen en de kerken en de mensen en iedereen verdronk. Het water zat vol met papierpulp, en wie niet verdronk stikte in de smurrie. We renden naar boven en eindigden in een restaurant waar je ruzie maakte met de uitbater en we renden verder want er was geen geld voor de rekening van 15.000 euro. We doken in een kamer met een hoop vuile matrassen op de grond, en je sloeg de lakens open en vroeg me om bij je te kruipen en ik zat als verlamd naar je te staren. Ik kon je maar niet duidelijk maken hoe bang ik was. Je stuurde me buiten, op zoek naar je auto. En ik moest op blote voeten door de wegtrekkende smurrie, ondergronds, steeds dieper en steeds donkerder en je auto was onherkenbaar, eigenlijk alleen nog een skelet vol papierpulp en ik durfde niet meer naar boven want je zou me haten als ik je vertelde wat ik gezien had.

Vandaag probeer ik al de hele dag om mijn hoofd terug op zijn plaats te krijgen, maar het lukt me niet. Nachtmerries zijn het ergste. Vooral dit soort verlammende dromen. Het helpt niet dat ik deze middag nog drie uur geslapen heb en er nog een nieuwe laag nachtmerries heb over geschilderd. Dit keer waren het wezens die elkaar aflosten als koninginnen van een slot. Ik zag de eerste geboren worden uit een draak en de tweede uit een soort ruimtetoestel dat zwart en gigantisch dreigde me te verpletteren tussen zijn metalen behuizing en de muur achter me. Het was angstaanjagend, maar uiteindelijk kwam ze. Ze was klein, nog geen halve meter groot en had een donkere vlecht. Toen ik haar optilde werd ze groen, en glibberig, en leek ze op een gladgeschoren rups. Ze krioelde in mijn armen, gleed in mijn nek, was walgelijk aanhankelijkheid en ik wou haar kwijt maar ze beleef kleven …. enfin, ik zeg het maar: ik kan erg heftig dromen.

Hormonen, denk ik. En een hoofd dat niet goed zit. Morgen beter.

Advertisements
Posted in Zwartgallig gezaag | Tagged , | Leave a comment

Life is all about the bubbles: Reims

Weet ge wat dat is met mij en Frankrijk? Het plakt zo vol van de herinneringen dat ik daar niet meer echt objectief naar kan kijken. Zot van Parijs ben ik, en van Bretagne. Van die rechte Nationals die lange linten trekken over de heuvels in het binnenland. Van de graanvelden en de verkruimelende dorpen waar niets ooit verandert. En daarmee ligt het grootste probleem meteen op tafel. Het land lijkt verstorven, suf door het vasthouden aan tradities die al lang een afstofbeurt hadden kunnen gebruiken. En Reims is daar een levend voorbeeld van.

Dezelfde ruimtelijk rotzooi van grote centres commercial vol spuuglelijke hypermarkten en steakhouses, van rondpunt naar rondpunt aan elkaar geplakt. Opgevolgd door een ring van lelijke flatgebouwen waar het plebs dat voor onwaarschijnlijke minimumlonen werkt zich staande probeert te houden in de chaos van lelijk beton en stof en treurnis. En dan een centrum waar al decennia lang de tijd gewoon stilstaat.

Wie op zoek is naar een betaalbaar wijs hotel is er een beetje aan voor de moeite. Er zijn dure maar vormeloze “klassehotels”, krampachtig moderne Ibissen en schrale pensions waar sinds de jaren ’70 geen pot verf meer werd tegenaan gegooid, laat staan dat de bric-a-brac in de badkamers ooit eens werd opgefrist. Mijn tip: ofwel laat ge het echt breed hangen, ofwel kiest ge voor den Ibis: betrouwbaar in zijn eenvormigheid, geen discussie, min of meer waar voor uw geld.

Reims is niet echt een grote stad, en zeer makkelijk beloopbaar. Het openbaar vervoer ziet er zeer goed geregeld uit, maar echt nodig hebt ge dat daar niet. Alles is ondergedompeld in een laag tristesse en slijtage en krampachtige pogingen om uit het slop van jarenlange verwaarlozing te geraken. Het centrum krijgt alvast goede punten voor het autoluwe karakter ervan: heel wat pleinen en zelfs brede lanen werden aangepakt om ruimte te maken voor terrasjes en voetgangers. Het heeft allemaal iets artificieel, maar er wordt aan gewerkt en het zou wel eens terug een hele fiere fijne stad kunnen worden. Er staan in elk geval voldoende zeer schone gebouwen en dinges enal. En ja, die kathedraal, die is echt redelijk verbluffend. Move over, Nôtre Dame de Paris: dit is toch nog van een ander kaliber.

 

Schoon maat, echt zeer schoon. Zeker een paar uur van uw tijd waard. Blijft dan nog over: een paar uur flaneren in het zonnetje. En al de rest van uw tijd kunt ge best van al spenderen aan datgene waarvoor ge naar hier gekomen zijt: BUBBELS!

In honderden soorten. In dwaze cafeetjes en in superdeluxe Champagnebars. Per glas of per Nebuchadnezzar (15l). In ‘t strogeel, goudgeel en in ‘t zachtroze. Voor uw eten, tijdens uw eten, na uw eten, terwijl ge over uw eten aan het nadenken zijt en terwijl ge denkt dat ge nooit meer gaat eten want ge hebt geen honger meer van het drinken. In onnozel kleine flutglaasjes en in serieus sjieke fluitjes. In bars van een beetje kaka, vol met jonge twintigers die blijkbaar budget hebben om op een vrijdagavond een paar flessen te kraken, en op terrasjes in de zon waar ze u gemoedelijk komen uitleggen dat wat ge aan het drinken zijn twee deuren verder wordt gemaakt.

 

 

Zeker niet te missen: doe een stukske van de Champagneroute. Van dorp naar dorp, van kelder naar kelder. Sommige dorpen tellen misschien maar een 50-tal huizen, en in 15 daarvan zit een Champagneur (ge moet dat niet opzoeken, ik heb dat uitgevonden, denk ik). Overal leest ge dat ge beter eens belt voor ge langsgaat, maar ik zag dat zo gelijk niet zitten omdat ik die mensen hun dag niet wou verstoren gezien ik niet zinnens was om een koffer vol flessen naar huis te tjolen. Ik doe mijn geld liever ter plaatste op, en goede Champagne is hier nu ook weer niet zo moeilijk te vinden.

Ik had wel op voorhand een rondleiding geboekt bij Canard-Duchêne en daar was ik wel content van. Spontane vriendelijke gids, een relatief korte maar zeer informatieve toer van de wijngaard en de kelders, en twee deftige glazen als afronder. Aanraderken. En lekker.

 

En dan: voor ‘t eten. Ewel ja, dat is dus niet evident. De meeste restaurants hebben hun menukaarten sinds de jaren ’70 niet meer gewijzigd. Ge kunt dus echt wel overdrijven met tradities. Zeker als ge reist met iemand die geen varkensvlees eet is dat echt geen evidentie. Zelfs in het begeleidende brood zat spek. En ik zal u nog een goede raad geven: als ik zeg dat ge beter op voorhand iets kunt boeken, dan is dat zo. “Neenee, dat is niet nodig, we zien wel als we daar zijn” is de foute reflex! Er zijn in Reims misschien hoop en al 20 restaurants die echt de moeite zijn, en elke weekend braakt dat station daar ladingen op Champagne beluste reizigers uit en die willen allemaal in dat ene restaurant waarvan Foursquare zegt dat het goed is gaan eten. Vergeet het dus maar als ge niet boekt. Dan hebt ge de keuze tussen de heel lelijke Franse variant van toeristenvallen en … niks eigenlijk. Dus werd het op avond één een soort Turkse snack waar het eten etelijk was maar niet wreed Frans en het interieur volledige uit goedkope plastic was opgetrokken, en op avond twee een berg sla met kaas op toast. Aan de andere kant: who cares als ge voor de lunch net een zalig stuk brood met rijpe truffelbrie hebt binnen geslagen.

Kijk, ik vind: als ge nog niet geweest zijt, dan mist ge iets. Champagne is daar een religie. Ofwel werkt ge in, ofwel voor de business. Er gaat zeer veel geld in om, en het kan al eens blasé uitslaan (alhoewel dat veel minder het geval is dan ik had gevreesd). Maar er is vooral zeer veel liefde voor wat toch een excellent product is. Het is passie en drama en het maakt een mens gelukkig. Ge hebt er ‘s anderendaags geen koppijn van. Het is niet goedkoop, maar het blijft geluk in een glas. Zelfs ontdaan van alle fratsen en glitters en krullewieten blijft het meer dan de moeite waard.

Ge moet dat gewoon ook eens doen. Een beetje voorbij de vergane glorie kijken, met een uitgestreken gezicht – alsof ge heel uw leven niets anders hebt gedaan – een fles Bollinger bestellen en naar elkaars gezicht zitten grijnzen terwijl ge klinkt en denkt “fuck it, ik ben een gelukzak!”.

Posted in Congé, Eten en Drinken, Reizen | Tagged | Leave a comment

Die Atheïsten toch…

Het vrijzinnig fundamentalisme ondergraaft de samenleving, zegt die mens van Doorbraak. Ik post het artikel op mijn Facebook en vat het samen als: zever in pakskes. Waarop iemand mij vraagt om te verduidelijken waarom ik dat zeg. En ik begin te typen. En na anderhalf blad over de eerste drie zinnen moet vaststellen dat het zelfs nog erger is dan ik dacht na een eerste lezing. En dat ik echt op elke zin in dat stuk commentaar heb. ‘t Is uiteindelijk een vijftal bladzijden geworden. Ik kan mij voorstellen dat ge geen goesting hebt om het allemaal te lezen. Om u de tijd te besparen: de conclusie is dat het wel degelijk zever in pakskes is.

Ik zal beginnen met de commentaar: “Hoogstens een niet-atheïstische opinie, een mening gelijk een andere”. Zoals ik al zei: het is niet omdat het een mening is dat het geen onzin kan zijn. Sommigen mensen zijn van mening dat de aarde plat is, bijvoorbeeld. Een mening heeft op zich weinig waarde als je niet kan aantonen dat ze ergens op gebaseerd is. Anders is het gewoon cafépraat. Soms is het erger dan dat. Dan worden mening geuit om bewust schade toe te brengen. Dat zijn dan al helemaal geen “meningen zoals een andere”. Ik ben trouwens van mening dat ik mensen die voor Doorbraak schrijven per definitie niet vertrouw. Zo bekrompen ben ik wel.

Wat het artikel betreft – hou u vast want ik heb wreed veel geschreven.

Het begint al bij de titel: “Het vrijzinnig fundamentalisme ondergraaft onze samenleving”. Het vrijzinnig fundamentalisme … ik zit me nu al een paar uur af te vragen wat hij daarmee bedoelt. Op zich een redelijk contradictorische term. Ik groeide op in de “Vrijzinnige Kerk” (waar hij het verder in het artikel over heeft). Wij hadden daar ook een clublied. Niet “De Vlaamse Leeuw” waarin oeverloos met klauwen en tanden en God en volk wordt gezwaaid:

Hij strijdt nu duizend jaren voor vrijheid, land en God; En nog zijn zijne krachten in al haar jeugdgenot. Als zij hem machteloos denken en tergen met een schop, Dan richt hij zich bedreigend en vrees’lijk voor hen op

Ik heb dat moeten opzoeken want ik word onterfd als ik dat van buiten zou kennen, zo erg is dat bij fundamentalistische vrijzinnigen!

Ons clublied gaat als volgt:

De gedachten zijn vrij. Wie raadt ze daarbinnen? Zij dansen voorbij Als nacht’lijke schimmen Geen mens kan ze naken Geen jager ze raken Laat wezen wat zij: De gedachten zijn vrij!

Ik erken ten volle de kneuterigheid van de tekst, maar als uw clublied het heeft over het belang van vrij gedachtegoed, dan lijkt het me nogal moeilijk om fundamentalistisch te zijn, nee?

Enfin, we moven on, want ik ben al een half blad bezig over zijn eerste zin. En zie, ik stoot zowaar op een punt: “Een verbod op besnijdenis bij jongens en meisjes is de ideale manier om een ongewenste religieuze groep, de moslims, weg te jagen”. Joepie, toch ene die het zegt!  Waarna hij mijn oh-kijk-een-zinnige-opmerking-moment onmiddellijk weer onderuithaalt door er “En tegelijk helpt het om de radicaal vrijzinnige agenda door te duwen.” achter te schrijven.

Ten eerste: tuurlijk wrijven fans en vrienden van het Vlaams Blok in hun handen. Alweer een stok om moslims mee te slaan, alweer een reden om mensen tegen elkaar op te zetten. Het is niet omdat ik de analyse deel (religieuze gebruiken waarbij iemand een stuk van zijn vel inlevert nog voor hij zelf iets over zijn vel te zeggen heeft, ik ben daar geen fan van) dat ik het eens ben met de oplossing (Alle moslims buiten! Bij voorkeur met intact pietje, dat moeten ze dan maar elders laten verzagen!). Maak van mij geen racist of ik ga wreed lastig worden.

Ik denk gewoon dat we daar als maatschappij toch eens over mogen nadenken. Is dat nog van deze tijd? Wat is het alternatief? Gaan mensen niet ondergronds na een verbod en wat zijn daarvan de consequenties? Is al dat verbieden niet een beetje overdreven en kunnen we ook in alle rust en redelijkheid met elkaar praten? Ik zie niet in wat dat met het doorduwen van een radicaal vrijzinnige agenda te maken heeft.

Dat soort dingen evolueert immers. Voortschrijdend inzicht enal. Ook bij ons. Een voorbeeld daarvan is alweer te vinden bij Meneer Wikipedia:

“Als enig land in West-Europa zijn ‘acceptabele lijfstraffen’ in Groot-Brittannië nog toegestaan. Met name de Engelse (privé)-kostscholen zijn er bekend om. Toneelstukken, films en televisieseries die daaruit zijn voortgekomen geven de indruk dat veel Britten hun schooltijd hebben doorgebracht bij sadistische schoolmeesters. Sinds 1986 verbiedt de Britse wet lijfstraffen op openbare scholen.”

Ge leest dat goed: 1986. Soms denk ik dat we hier niet zo hoog van onze morele toren moeten blazen als we andere mensen de les spellen.

Blijft nog de vraag wat die man met “radicaal vrijzinnige agenda” bedoelt. Als die er al is had ik hem graag eens gezien want ongetwijfeld zou ik het er 99% mee eens zijn. De situatie is niet meer wat ze was toen ik opgroeide. In de Westfluuten in de jaren ’70 had de pastoor nog redelijk veel te zeggen. De nonnen stonden in de jaren ’50 bijna huilend aan de rokken van mijn grootmoeder te trekken toen ze haar oudste dochter bij die bende sadisten weghaalde om ze naar het toenmalige pas opgerichte Rijksonderwijs te verkassen. Ik denk dus dat het maar best is dat de vrijzinnigen een eigen agenda hebben. En dat ze die in deze tijden heel goed in de gaten houden, want al wat de laatste decennia met veel zorg werd opgebouwd staat langs alle kanten onder druk. Omwille van – Tarataratara!!! –  het geloof. Al die geloven hebben namelijk ook een agenda. En met die agenda’s ben ik het grotendeels oneens.

Kijk, drie zinnen ver en ik bedenk mij nu al dat het te lang is voor een Facebookpost dus zal ik maar op mijn blog smijten.

Wat zegt die verstandige mens over besnijdenis, dan? Iets over IJsland als onbetwistbaar moederland en smeltende sneeuw in Vlaanderen. Nooit echt gemerkt dat IJsland opeens trendsetter is geworden (jammer, misschien) maar ik wil die mens op zijn woord geloven. Vanaf nu wordt alles wat in IJsland wordt rondgetoeterd onmiddellijk door het parlement gejaagd. No problem. Ik feliciteer de man ook met zijn waarlijk bewonderenswaardige vaststelling dat we over besnijdenis bij vrouwen kort gaan zijn, wegens mensonwaardig.

Dan zegt hij “De vraag is of dat ook bij mannen zo is. Het lijkt me moeilijk dat proefondervindelijk vast te stellen”. Bof, ik zou zeggen: als het ergste wat u tijdens een leven van religieuze indoctrinatie overkomt (grapje!!) een stuksken vel van uw pietje snijden is, dan vind ik het allemaal nogal meevallen en zou ik zeggen: maakt daar zo geen spel van, er zijn andere katten te geselen. Ik zeg niet dat ik het een briljant plan vind, en ik zou liever zien dat je zoiets zelf kan beslissen als je daar klaar voor bent. Om daar nu maar meteen het kinderrechtenverdrag bij te halen, kweenie, misschien wat overdreven.

Wel is het voor mij duidelijk dat je, zoals meneer zegt, je een gebod van God niet boven de wet kunt stellen. Als in “NOOIT”. Geloof is namelijk een bijzonder kwalijke adviseur als het op wetgeving aankomt. Ik zou zelfs zeggen dat het een slechte adviseur is in om het even wat, maar hé, de gedachten zijn vrij en zolang ge daar geen andere mensen mee lastig valt zal het mij wel redelijk wreed erg worst wezen.

Helemaal ik-ben-van-mijn-stoel-gevallen werd het bij “Ik wacht tot de eerste geradicaliseerde vrijzinnige stelt dat de kinderdoop de integriteit van het kind aantast”. Ewel ja, ik zal daar maar meteen voor uitkomen: ik ben zo’n “geradicaliseerde vrijzinnige”. Ik ben daar tegen. Niet dat ik er wreed van heb afgezien, en het hoort ook absoluut niet thuis in een discussie over fysieke integriteit. Ze kappen wat koud water over uwe kop en dan zijt ge – willen of niet – voor eeuwig lid van hun clubje. Ik vind dat onredelijk. Ik wil geen lid zijn van hun clubje. En hadt ge mij dat op mijn 18de gevraagd, dan had ik eens meewarig staan grijnzen. Maar nu ben ik dus voor eeuwig bezoedeld. Last dat ik daarvan heb, echt serieus… Enfin, wat ik wou zeggen is dit: Als hij al zo lang zit te wachten, dan zit hij waarschijnlijk op een verkeerde plek te wachten. Want veel vrijzinnigen vinden dat een smerige truc om hen met een lidkaart op te zadelen die ze niet willen. Dus ja, ik vind dopen van kinders oneerlijk en flauw. Maar doe vooral verder want ach ja, er zijn erger dingen. En stel u daar vooral geen vragen bij, want dan komt die fundamentalistische aard van de vrijzinnigen weer boven.

En dan komen we stilaan tot de kern van dit gewauwel. Ziet daar aan den einder: een atheïstische maatschappij met fundamentalistische vrijzinnige trekjes!! De grote samenzwering van extreem rechts en de atheïsten!! Die niet-gelovige honden toch. Verlies ze drie minuten uit het oog en ge hebt het vlaggen: “wordt straks elke uiting van religie in het openbare leven verdacht of verboden?”. Ik vraag mij echt af of die meneer ooit al eens een atheïst van dichtbij heeft gezien. Laat staan een fundamentalistische vrijzinnige. Dat is het discours waarvan ik plat over de grond wil rollen van het lachen, als het al zo triestig niet was. Want wie is hier nu mensen tegen elkaar aan het opzetten, eigenlijk?

Over de financiering van erediensten, dan. Van mij mag dat behouden worden op voorwaarde dat er openbare controle op gehouden wordt. Dus ja, ge moogt uw moslimkindje naar de zondagsschool sturen, maar niet om het te leren dat Darwin een charlatan was. Darwin is mijn maat. De werking van lekenconsulenten, Imans, pastoors etc. is op veel plaatsen een voorbeeld van goede gemeenschapswerking. Als die mensen daar absoluut een beeldeken of een gebedje bij willen doen: ieder zijn meug! De gedachten zijn  vrij, maar dat ge kent ge ondertussen al. Onder leerkrachten zedenleer was dat trouwens destijds (toen ik nog fysiek in de vrijzinnige kerk – thuis – woonde) ook een steeds terugkerende discussie. Ik denk dat ik eerder voorstander ben van religieus onderwijs in alle openbaarheid dan van het gewoon van de scholen weg te halen en geen enkel inzicht meer te hebben in wie wat allemaal wordt wijsgemaakt. Ik wil daar zelfs voor meebetalen. Eigenlijk is dat wreed schoon van mij, we moeten daar eerlijk in zijn.

En net toen ik dacht “nu komt het!”, kwam het.

Met hetzelfde argument waarmee je besnijdenis van jongens verbiedt, wordt het recht op abortus en euthanasie grondwettelijk vastgelegd?

Ik was er al van zin één op aan het wachten. Smijt eens een discussie dood. Al die ongelovige fundamentalistische vrijzinnigen die niets liever willen dan dat ge allemaal uw kindjes aanraadt om euthanasie te vragen als ze een buis op hun rapport hebben? Ik vind dit stuk van zijn tekst zo aanmatigend dat ik zelfs kwaad van word. Het minimaliseert het afschuwelijke lijden van de patiënten en de integere manier waarop men daarmee probeert om te gaan. Woest word ik daarvan, van zo’n vergelijking.

Zelf ben ik – of course, hoe zou het anders kunnen? – pro abortus en pro euthanasie. Bij abortus zelfs zonder vragen. Elk jaar een nieuwe? Dan moeten we misschien eens praten over degelijke anticonceptie, of kijken of er andere dingen aan de hand zijn. Want niemand laat zoiets voor zijn plezier uitvoeren. Maar weigeren? Nooit. Ge moogt niet. Ge hebt daar niets aan te zeggen. Het zijn potverdikke uw zaken niet.

Voor alle duidelijkheid: als de arts dat zelf niet ziet zitten, dan begrijp ik dat. Dan verwijst hij maar door. En nee, ge moet niet meer afkomen als ge zes maand ver zijt. Maar dat heeft de wetgever allemaal al netjes geregeld. Hij is toen zelfs zo moedig geweest om een gelovige koning een duwtje te geven. Ik wijk af (ik heb zelfs een hele lap tekst weggesmeten omdat ik te kwaad werd).

Het is een non-argument om die dingen op dezelfde hoop te gooien. Trouwens, als gij van uw geloof geen euthanasie moogt vragen, dan hoop ik vooral dat ge nooit in de situatie gaat komen dat ge daarmee geconfronteerd wordt. Van mij moet ge niet, echt niet. Van mij moogt ge uw van god gegeven leven tot uw allerlaatste snik uitzweten want ge verzamelt blijkbaar veel extra punten in de hemel voor al uw lijden. Ik begrijp die keuze niet, maar als het de uwe is zal ik ze respecteren en ook daarvoor mee betalen, opdat ge tot de laatste seconden van uw bestaan omringd moogt zijn door goede zorgen. Met plezier zelfs, en met veel liefde.

En dan zegt die mens: moesten abortus of euthanasie religieus voorgeschreven worden, het was al lang verboden. Abortus en euthanasie zijn religieus voorgeschreven: ge moogt niet, potverdekke, en hel en verdoemenis enal. Gelukkig wonen wij in België, het land dat nogal vaak met de racistische term Apenland wordt gelabeld, maar dat gelukkig al jaren en jaren een wettelijk kader heeft voor abortus en euthanasie. Waar het geloof zich sjans niet mee te moeien heeft. Soms, heel soms, ben ik trots op mijn land.

Meneer emmert ondertussen rustig verder:

“Ik vind dus niet dat we ‘religieuze tekens’ uit het straatbeeld en officiële diensten moeten verbannen om tegemoet te komen aan de onverdraagzaamheid van enkelen.”.

Ik vind dat ook niet, zolang ik niet op zijn Amerikaans op een bijbel moet zweren of zo. Dat van die enkelen zou overigens al eens ferm kunnen tegenvallen: in België is ruim 40% van de bevolking niet-religieus. Nog iets waar ik eigenlijk wel trots op ben. Om ze meteen allemaal weg te zetten als “onverdraagzamen” is er misschien ook wel een klein beetje over.

Op dit punt gekomen dacht ik: ok, nu hebben we het allemaal wel gehoord zeker? Maar kijk: er is nog meer ruimte voor stompzinnige “meningen”. Zoals deze:

De vrijheid van godsdienst dreigt de facto vervangen te worden door een plicht tot neutraliteit. We zijn het er allemaal over eens dat het niet kan dat we een bepaalde levensbeschouwing verplicht maken in ons land. Wel ik wens ook niet verplicht te worden om me in het openbaar te gedragen als een vrijzinnige (wat dat ook moge zijn).

Ik vraag mij dat ook af wat dat moge zijn, u openbaar gedragen als een vrijzinnige. Zou dat zeer doen? Meent die mens dat nu echt? Wie denkt hij wel dat we zijn?

De kracht van ons maatschappijmodel is dat we aanvaarden van elkaar dat we andere religieuze denkbeelden hebben, maar dat we toch bij elkaar horen.

Kijk, dat is nu eens helemaal mijn gedacht se, alleen zou ik dat woord religieuze daar niet tussen laten staan. Zo fundamentalistisch ben ik wel, dat er ook mensen zijn met ideeën over de maatschappij zonder dat die daarbij absoluut religieus moeten zijn.

Volgt nog wat gezwam over vrijzinnige fanatici en anti-islamvoelenden (Eén strijd! Of nee, toch niet) die tegen levensbeschouwelijke diversiteit zijn (wie zijn die mensen toch waar hij het voortdurend over lijkt te hebben?)

  • Alsof je enkel een goede Vlaming, Belg of Europeaan kan zijn als je vrijzinnig bent. Natuurlijk niet, waar haalt hij dat? Precies of er zijn geen vrijzinnige klootzakken en geen gelovige goede mensen. Volgens mij heeft die meneer ergens een trauma opgelopen, dat kan echt niet anders.
  • Ik vraag aan de Open vld, sp.a en Groen, het recht om gelovig te zijn, altijd en overal. ’t Is al goed, ge moogt. Op voorwaarde dat ik ook mag zeggen dat ik er nogal op sta om niet gelovig te zijn.

En zoals altijd zit het venijn in de staart:

En voor wie denkt dat het atheïsme of de vrijzinnigheid superieur is en mensen behoedt voor de religieuze onderdrukking, ga eens naar Noord-Korea, waar in naam van het atheïsme gelovigen vervolgd worden. Geen enkel levensbeschouwing is vrij van zonden.

Nu de grote H blijkbaar niet meer volstaat om een discussie plat te slaan, staat er gelukkig een andere maffe dictator klaar. En die zou dan een atheïst moeten voorstellen. Dat geen enkele levensbeschouwing vrij is van zonden, daar ben ik nog niet zo zeker van. Ik zal eens iets zeggen dat ik misschien beter eerst zou opzoeken, maar als ik zeg dat het een mening is, is het misschien gepermitteerd om het zonder bewijsmateriaal toch in de groep te gooien. In de hele geschiedenis van de mensheid zijn er nul gevallen gekend van mensen die op grote schaal misdaden hebben gepleegd in naam van het atheïsme. Nul de botten. Dat er misdaden gepleegd zijn door atheïsten zegt daar niets over. Probeer dat eens te zeggen over katholieken of moslims. Dat gaat u niet lukken. Ha!

Mijn korte samenvatting van het artikel blijft voor mij overeind: zever in pakskes, dat hele artikel.

Posted in Tleven | Tagged , , | Leave a comment

Smoorverliefd op de Krook

Ik liep daar al eens binnen om door de ramen te gapen en een koffietje te drinken, maar tot nu vond ik eigenlijk nog geen gat om er eens deftig rond te hangen. En ik durfde ook niet, want mijn laatste boete in de vorige bib was over de 60 euro en ik was zeker dat er een sirene zou afgaan van zodra ik mij op minder dan vijf meter van de uitleenbalie bevond. En dat mijn signalement verspreid was bij het personeel met de boodschap dat ik wel mocht kijken maar niks mocht lenen. Of dat de boekhoudafdeling plots van achter één of ander rek (vermoedelijk dat van de kookboeken) zou springen om mij publiek uit te lachen.

Maar kijk, ik had een paar uur tijd en ik kreeg zonder probleem mijn nieuwe kaart (gokken op hoe lang het gaat duren eer ik mijn tweede kaart mag gaan halen is toegestaan) en dus kon ik eens deftig op mijnen allenen rond snuisteren.

Het was beslist op minder dan een kwartier: ik kom hier wonen. Definitief. Ik wil hier nooit meer buiten. Dat gebouw, die eindeloze rijen goodies, al die voorzieningen om te lezen, te studeren, koffie te lutten, in stilte piano te spelen, te vergaderen … oh boy, oh boy.

Stekezot ben ik van die schermen die ze op het einde van de rijen hebben gehangen en waarop ge allerlei statistiekjes kunt trekken zoals: welke boeken worden in de zomer meest gelezen door vrouwen van 35 tot 45? Ik heb gezeurd, ja! En lezen ze dan andere dingen dan mannen? Ayup! En het interesseert mij niet dat ze graag sokken breien of groensels in bokalen steken, maar ik wil weten welke reisgidsen ze selecteren, kan dat? Ewel ja, bajaat. Die schermen alleen al bieden voldoende entertainment voor een halve dag. Want ge kunt ook een onderwerp selecteren en van daaruit navigeren. Alles over Turkije? We hebben reisgidsen, kookboeken, boeken over sociale geschiedenis, boeken in het Turks of boeken van Turkse auteurs. Ah, Turkse auteurs, dat interesseert u? Ewel, misschien leest ge dan ook graag iets van Syrische auteurs? Of van Libanezen? Of weet ge, ze eten daar veel brood, en daar hebben we ook een heel schap over. Echt jong, voor ge het weet zijn uw vingers een halve centimeter korter van al dat scrollen. Zo wijs!

Bon, en dan doet ge daar dus zo van die vondsten waarvan ge breed staat te grijnzen van contentement dat er mensen zijn die daar boeken over willen schrijven.

digimg_20180220_164409.jpg

Vandaag heb ik overigens een boek mee over koffietafels bij begrafenissen, ik wil maar zeggen…

Toen moest ik nog aan de tafel met gigantische atlassen passeren.

dav

Ge moest mij daar zien staan, met een smile over heel mijn gezicht geplakt. Met mijn vingers (of toch het stuk dat daarvoor nog niet was weggeswipet – ik heb dat moeten opzoeken) voorzichtig die kaften strelend, voorzichtig die grote blaren openvouwen en in volle bewondering naar die meesterwerken staan gapen. Een fundamentalistische gelovige in het aanschijns van zijn god had er geen lap aan.

Dat dat u zo kan overvallen hé, dat geluksgevoel, die tevredenheid, de liefde, zelfs.

Toevallig bestaat ze een jaar, onze prachtbibliotheek. Hiep hiep en nog vele jaren. I love you! Hartjes!

Posted in #geluk, Boeken en muziek en films enal, Gent | Tagged , , , | 2 Comments

Beesten, bloeddruk en nog meer beesten.

Zaterdagavond: beesten in mijn buik. Zondag naar Poperinge met pillen die beesten onder controle houden, teveel gegeten, paar glazen wijn, enfin, het was een lange terugweg. Deze nacht: beestenbal. Woelen en draaien enal. Om de vijf botten richting badkamer om beesten uit te laten. Bléh.

In plaats van naar goede gewoonte te wachten tot het kalf verdronken is dan deze morgen maar meteen een afspraak gemaakt in het WGC hier om de hoek. Dokter bevestigt beestenfeestje. En spreekt dan de zeer gevreesde woorden “ik zal uw bloeddruk nog eens controleren” uit. Oh boy. Nooit goed nieuws in mijn geval.

Jaren geleden, toen ik nog bij de Vlaamse overheid werkte, kon ik opeens de roltrap niet meer op. Ik geraakte geen stap meer vooruit en moest daar ter plekke blijven zitten. Collega’s haalden er de verpleegster bij die mij uiteindelijk toch naar boven en het rusthok in kreeg (nog eens merci aan die madam, overigens, dat was echt een hele lieve). En mijn bloeddruk mat. En efkes lichtjes in paniek schoot met mijn 18/12 op de teller.

Sindsdien wordt dat wat opgevolgd, maar structureel veranderde er niet zoveel. Betablokkers, dus. Ik heb me daar zeer lang tegen verzet, zeker toen mijn abonnement bij Meneer Pharma werd uitgebreid met antidepressiva en angstremmers. Maar ik kreeg dus elke keer weer onder mijn voeten. Bij elk doktersbezoek, bij elke ziekenhusopname, bij de bakker en de beenhouwer , overal. Ik ben nu sinds een dikke maand maar weer halve pillekes beginnen pakken. Dus dacht ik deze morgen dat het al bij al wel zou meevallen. Maar met 13/10 was de dokter precies nog altijd niet wreed content. Hele pillekes dus, vanaf nu. Waardoor die hele cocktail waarschijnlijk dat eeuwige brandende maagzuur veroorzaakt dat tegenwoordig zowat dagelijkse (en nachtelijke – joy!) kost is. Waardoor er nu ook maagpillekes zijn. Toppie.

Ik weet dat ik aan de fysieke oorzaken al een en ander zou kunnen doen: regelmatiger eten (saaaai), gewicht verliezen (minstens 15 kilo, ik weet het), bij momenten minder drinken. Maar het ene is natuurlijk een gevolg van het andere, en dat andere is en blijft stress. Waar ik nog altijd zeer gevoelig aan blijf, en zeer emotioneel op reageer. Met de onmogelijkheid om deftig te eten, gevolgd door honger die alleen maar met chocolade, kaas en chorizo gestild kan worden. Met dat eerste glas wijn waar ik eigenlijk op zo’n dag niet mag aan beginnen omdat glas twee en drie razendsnel volgen. Met die eeuwige slijpschijf in mijn hoofd die voortdurend aan het beetje zelfvertrouwen dat ik heb schaaft en elk begin aan goede voornemens genadeloos aan stukken rijt, want “gij kunt dat toch niet”.

Mijn lijf wil dat niet meer, en zoekt elke dag nieuwe, interessante manieren om mij dat duidelijk te maken. De sluitspier in mijn slokdarm staakt, mijn onderbenen roepen eczema uit tot de nieuwe wintertrend, allerlei organen steken en wringen en lachen mij uit als ik ze laat controleren want er is helemaal niks aan de hand. In mijn kop paraderen alle waanbeelden ooit verzonnen in lange rijen voorbij. Ge kunt het niet, misschien is uw moeder zonet doodgevallen en als het nu niet is is het later en dan kunt ge maar beter ook direct doodvallen, gij moest al lang ergens in een doos op het stort gaan liggen zijn, het gaat nooit goed komen met u, ge laat nu weeral uw collega’s in de steek. Die beesten zijn veel erger dan diegene waarvoor ik deze morgen nieuwe pillekes heb gekregen.

Posted in Tleven, Zwartgallig gezaag | Tagged , | Leave a comment

Gat – Boter

Anderhalf jaar geleden (zo ongeveer) verhuisde ik van de Staf van mijn Departement (wreed wijze collega’s – abstractieniveau waar ik niet goed tegen kon) naar de Dienst Economie om aan een loket te gaan werken. Ondanks het feit dat er geen week voorbij gaat dat ik niet aan mijn stafcollega’s denk (want serieus, azo wijze mensen!) heb ik mij dat nog geen seconde beklaagd.

In mijn verleden bij de Vlaamse Infolijn was ik soms stikjaloers op onze voorlichters, omdat ik dacht dat het pietzakken waren. Jaja, mensen kunnen zagen, en lastig doen. Maar elke dag gingen (en gaan, hoop ik) die mensen naar huis met het idee dat ze mensen geholpen hebben, echt geholpen hebben. Dat die mensen inhaken en denken: oh fuck, die overheid, die weet toch echt wel wat ze doet, en ze is menselijk, en fair, ook voor wie niet bovenaan de lader staat.

Toen ik bij Stad Gent solliciteerde zat dat zo hard in mijn gedachten: ik ga mijn stad vertegenwoordigen, ik ga mensen overtuigen van het feit dat mijn stad absoluut de meest wijze plek in dit land is (it is, trust me!). Ik val nog liever dood dan de gebeeldhouwde ambtenaar te zijn want ik ga aan elke mens die langskomt uitleggen waarom dingen zijn zoals ze zijn, en als dat eigenlijk niet ok is ga ik dat signaleren om er iets anders van te maken. Ik doe dat nu al ruim vijf jaar. Het maakt mij gelukkiger dan ik kan zeggen.

En nu zit ik daar dus, aan mijn loket. Elke dag passeren er mensen met vragen en problemen en ambities. En elke dag heb ik het genoegen om daarmee te praten. Te zoeken naar oplossingen. Uit te leggen waarom ze ongelijk hebben, soms. Gent te verdedigen als een faire plek (it is). Linken te leggen met partners. Freewheelen over wat mogelijk is.

Ik heb een job uit de duizend, op mijn lijf geschreven. Niet zelden kom ik ‘s avonds thuis en voel ik me compleet uitgeperst. Op. Leeg. Niet meer in staat om zelfs maar een vuil bord in de vaatwasser te steken wegens gewoon compleet leeg gemolken. Maar dan kom ik de volgende dag op kantoor en dan ligt daar dat nagelnieuw tapijt van loyale collega’s en verwachtende klanten. En dan gaan we er opnieuw voor. En dan besef ik elke dag opnieuw wat voor een schijtige pietzak ik ben: geweldige baas (bij de Stad is dit mijn derde geweldige baas, en ik ben daar niet lichtjes dankbaar voor), fantastische collega’s die altijd en overal voor elkaar inspringen (merci A, E, A en F) … wat een leven. Speekmedalje voor u allen. I love you.browse

 

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

15.000

Een vriend viert op Facebook dat hij precies een jaar geleden stopte met roken. Dikke duim, zeer welgemeende dikke duim. En een ingeving: als ik dat nu eens tegoei opzocht en uitrekende?

  • Stopdatum: 7 oktober 2009. Vandaag is dat 3.375 dagen geleden
  • Rookvolume: gemiddeld een pakske per dag. Ja, kweetet!
  • Er was een paar maanden herval in 2016, maar na mijn longen effectief uitgekotst te hebben in Istanbul is de goesting serieus verdampt.
  • Ik heb met een vlieg in mijn oog af en toe gezondigd op mijn principes, maar dat is niet verwonderlijk want ik zondig tegen al mijn principes en bij wijlen is dat zelfs een aanrader.
  • Laat ons voor’t gemak uitgaan van 3.000 rookvrije dagen
  • Gemiddelde kostprijs van een pakske voor die hele periode: 5 euro, ergens?

Dat is dus een auto. Of vijf wreed schone reizen. Maar vooral opluchting, en frisse lucht, en geen halfjaarlijkse keelontsteking meer. Van mij moet ge niet, echt niet. Maar zo content dat ik ben. En zo fier op mijn eigen. Ha!

Posted in Uncategorized | Leave a comment