Oud zeer

Ik ben met een half oog aan het kijken naar iets dat al een tijdje op de Digibox staat. Over familieleden van mensen die in 1914 door de Duitsers werden afgeslacht in Dinant. Allemaal burgers, over de 200. Ik kijk naar de tranen van hun nakomelingen die hen nooit gekend hebben. En ik denk: dat is hier ook zo.

Van wat ik ervan bij elkaar gepuzzeld krijg was de oudste van het gezin van mijn grootmoeder een zoon, Lucien, die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd opgepakt wegens verzetsactiviteiten. Hij verdween in de plooien van de geschiedenis, waarschijnlijk bij geallieerde bombardementen.

Hij is, al heb ik hem nooit gekend, de basis voor de manier waarop ik naar de wereld kijk. Hij spookt door mijn gedachten als ik zie hoe de wereld steeds kouder wordt en naar de rechterkant opschuift. De kant waar hij zo hard tegen vocht dat het hem als prille twintiger zijn leven heeft gekost.

Hier op zolder liggen nog zijn studieboeken. Geboren in een bescheiden middenstandersgezin kon hij zowaar in Leuven gaan studeren. Op één of andere manier heb ik een band met die mens.

Vraag aan mijn groottante (90) naar haar grote broer, en ze krijgt het lastig. Zolang zij nog weet wie hij was, zolang zijn geruststellende brieven naar zijn moeder nog bestaan (hoogstwaarschijnlijk toen hij al lang gefolterd werd), zolang zijn boeken hier nog liggen … zal het pijn blijven doen. Ik voel me zo verwant met de mensen die op Canvas voorbij dansen. Ik ben, 80 jaar later, zo trots op hem en op zijn familie. En ik zou hopen dat ik net dezelfde keuzes zou maken.

Never forget.

 

Advertisements
Posted in Familie en vrienden, Tleven | Tagged , , | Leave a comment

Improvisatiekoken: de voorraad

Ik zie net op FB dat de mensen van Velt een tweedaagse cursus geven rond improvisatiekoken. En ik bedenk mij dat ze mij al zo dikwijls gevraagd hebben “of ik dat echt allemaal standaard in huis heb” als ik weer eens op goed geluk de frigo heb leeggemaakt. Waarop ik altijd een beetje verbaasd reageer. Iederéén heeft dat toch standaard in huis? Niet dus.

Voor wie het interesseert: dit is een lijst van dingen die ik in huis MOET hebben. Als in: als ze er niet zijn, dan slaat de paniek toe. Echt!

In de diepvriezer:

  • Minstens twee soorten groenten met veel toepassingsmogelijkheden. Standaard zijn dat hier erwtjes en dan iets als spinazie of prei of zo. Ook handig maar niet strikt noodzakelijk: gesnipperde uien. Voor noodgevallen. Er is niets dat ge niet met een ajuin kunt oplossen.
  • Fruiten: gemengde rode bessen. Voor in uw yoghurt ‘s morgens, of voor panna cotta als er onverwachts volk komt dat eigenlijk ook wel een dessertje verwacht. Of voor in koud water, als alternatief voor fruitsap of alcohol.
  • Vlees: iets als merguez, of kip. De rest vind ik eigenlijk niet echt lekker als het uit de vriezer komt. Die merguez kunt ge ook “leegnijpen” als ge het gehakt wilt. En kip kan ik met mijn vingers in mijn neus op 100 manieren klaarmaken. Enfin, niet met al mijn vingers natuurlijk. Zo groot is mijn neus niet.
  • Vis: om het even wat, als het maar visfilets zijn. Daar kunt ge echt alle kanten mee uit, van visballetjes tot vismousses enzovoort…
  • Bladerdeeg. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit geen bladerdeeg in de vriezer heb gehad. Zo handig voor geïmproviseerde groentetaartjes, dessert, aperitiefkoekjes…

In de afdeling droge voeding:

Daar ben ik denk ik af en toe wel een beetje zot omdat ik meen dat uw leven niet compleet is als ge niet minstens 4 of 5 soorten suiker in huis hebt, maar teruggebracht tot de essentie:

  • Pasta en rijst: meer soorten is beter, maar in essentie kunt ge met een model of twee pasta en een doos basmati ook voort.
  • Couscous. Absoluut essentieel! Couscous is uw redder bij overschotten en onverwachts publiek. Werkelijk bijna alles in uw keuken dat ge in kleine blokjes kunt snijden en bakken en kruiden kunt ge op duizend manieren door de couscous draaien. Alleen de combinatie chocoladestrontjes en ansjovis, daar zou ik als ik u was toch maar van wegblijven. Maar voor de rest: feta of blauwe kaas, uien (ah ja), verse kruiden, noten, pitten, pompoen ….. allemaal bingo. Beetje dressing erbij en ge zijt vertrokken.
  • Kikkererwten. Echt, ge moet kikkererwten in huis hebben of ik neem u niet serieus. Dat, of om het even welke variant van bonen (rode, kidney, zwarte, witte …) Dat kan in droge variant, maar ik vind conserven hier handig. Zeer lang houdbaar, en mits wat geblitz met een deftige mixer of keukenmachine (of met een vork en wat meer geduld) en kruiden de perfecte basis voor groenteballetjes en dipsauzen.
  • Tomaten in blik. Wie heeft er nu in godsnaam geen tomaten in blik in huis? Brick mag ook, of glas, of whatever. Maar tomaten zijn god.
  • Bloem. Gewone onnozele witte bloem. Voor koekjes, brood, als bindmiddel, …. Bloem betekent in mijn geval: minstens drie kilo in zakken en mijn grote bokaal tot de rand toe vol of ‘t is crisis. Voor gebak heb ik ook altijd zelfrijzende bloem in huis. Ik weet dat dat boecht is, maar ik vind het handig.
  • Bij de bloem hoort ook gist. Droge gist. Ik heb mij jaren zot gekocht aan verse gist, want ik ben dol op de reuk en het gevoel ervan als ge gist tussen uw vingers verkruimelt. Maar ik moest dat altijd weggooien wegens ik had altijd wel iets te doen dat dringender was en zo werd verse gist vervallen gist. Droge gist dus. Uw vriend voor het leven als ge al eens iets wilt bakken.
  • En als ge niet wilt bakken of ge hebt geen tijd om zelf deeg te maken: de Turkse winkel is uw beste vriend: filodeeg, brickdeeg, yufka, tortilla’s, loempiavellen, rijstvellen, … zie dat ge ALTIJD iets hebt om gerief in te draaien. Rijstvellen en yufka kunt ge overigens eindeloos lang in de keukenkast bewaren.
  • Suiker en aanverwanten: begint al maar met gewone kristalsuiker en een suikersiroopachtig dink: honing, stroop, caramelsaus (ja, dat van op de ijsjes, ja!), guave, whatever. Uw volgende aankoop is donkere kandijsuiker.
  • Droge kruiden. Hier in huis toch gemakkelijk een soort of 40 denk ik, maar dat hoeft echt niet. Wel absolute aanraders:
    • Grof zout en fijn zout. Dat spreekt voor zich
    • Peper. Niet van die potjes met fijngmalen stof. Koop uw peper in bollen en vraag voor uwe kerstdag een deftige molen. Of doe zoals ik en koop er ene bij den Ikea. Die doet ook al jaren zijn job.
    • Currypoeder. Voor dressings en marinades. Altijd prijs.
    • Iets pikants. Het kan mij niet schelen wat, maar iets pikants. Ik koop tegenwoordig de Arrabiata van bij Spice Bazaar in de Burgstraat. Meer dan voldoende “kick” voor mij.
    • Handig voor zowat vanalles: grillkruiden, of kipkruiden, of gehaktkruiden …. maakt niet zoveel uit.
    • Voor de speciallekes: haal een mix of twee, drie bij de Albert Hein of de wereldwinkel: groen en rode curry, iets anders van marinade…. Doe uzelf een plezier en ge gaat daar veel mensen een plezier mee doen.
    • Heb ik ook altijd in huis maar hoeft niet: vanillestokken en saffraan, kruiden voor couscous, een of andere Arabische mix.
    • Gember. Hier in huis zowel vers, in poeder en gekristalliseerd. Koop dat maar gewoon vers.
  • Olie en azijn: olijfolie, frituurolie, slaolie is zo’n beetje de heilige geoliede drievuldigheid. Gewone witte azijn, iets van appel- of ciderazijn en iets balasamicodinges vormen dan weer het basistrio voor de zure kant van de zaak. Ja, ik heb daarnaast nog minstens 10 andere soorten staan. Truffelolie, notenolie, pikante olie, azijn van aardbeiden, citroenazijn…. allemaal lekker en handig, maar niet strikt noodzakelijk.
  • In de schuif onder de frigo wegens ik durf niet in mijn kelder: aardappels, uien, sjalotten, rode uien en look, look, look. Met één soort uien komt ge ook al ver, maar leven zonder look is onmogelijk.
  • In de rubriek varia zitten er nog wat evergreens: pindakaas, havermout, donkere chocolade, chapelure of panko, confituur. Ik heb graag ook of wel amandelpoeder of kokospoeder in huis, en iets van noten en / of zaden en /of pitten.

In de frigo:

  • Kaas die ge lang kunt bewaren: feta (ik koop blokken in blik bij de Turken), halloumi, parmezaanse kaas of grana padano (in een blok, serieus, we gaan niet zeveren over dat zagemeel in zakskes hé!), blauwe kaas: de basisversies kosten amper iets, blijven maanden goed en zijn zeer geschikt om mee te koken. Ook handig: kuipje of rolletje geitenkaas.
  • Roomkaas of mascarpone. Voor de tiramisu maar ook voor sausjes en dips. Handig!!
  • Eiers. Ik word ziek als ik geen eiers in huis heb. Minstens zes, liefst 12. Nu moet ge weten dat ik geen eiers eet. Een omelet, daar wil ik nog eens aan snuffelen, maar hard- of zachtgekookte eiers, paardenogen, gepocheerde eiers: no go mama! Ieuw en al. Maar gelukkig vinden de meeste mensen dat wel lekker. En dus kunt ge omeletjes bakken, vullen en oprollen, pannenkoeken bakken, hardgekookte eitjes doorsnijden en vullen…. eindeloze pret met eiers.
  • Ketchup. Ik weet niet waarom, maar een frigo zonder ketchup is een blote frigo.
  • Yoghurt. Liefst volle. Alweer handig voor sausjes, desserts, gebak. Als ge echt goed zot wilt doen: de Turken verkopen yoghurt met maar liefst 10% vet. De volle smaak van vetzakkerij terwijl ge uw gasten kunt wijsmaken dat het sausje bij de salade light is.
  • Fruit en groensels die ge lang kunt bewaren (lang is relatief):
    • Kolen: om te stoven en te bakken, maar ook om ze zoetzuur te bereiden (azijn, suiker, water, gepiept).
    • Wortels: duizend dingen kunt ge doen met wortels.
    • Paprika’s: rode of gele of oranje, als het maar kleur geeft.
    • Tomaten: het is in België zo goed als onmogelijk om een deftige tomaat te kopen, maar bon. Koop de deftigste die ge kunt vinden.
    • Citroenen en/of limoenen.
    • Watermeloen is er ook zo ene: altijd handig.
    • En voor de rest: seizoensgroenten.
  • Augurkskes en uitjes op azijn, voor uw zelfgemaakte tartaarsaus en ook voor als ge uw regels hebt en net een halve pot Ben &Jerry’s hebt binnengespeeld.
  • Mosterd: nog zoiets waarover niet te onderhandelen valt.
  • Melk of room (of sojaprut) en boter. Niet flauw doen over boter tenzij ge er rode boebels van krijgt: echte boter!

Zie dat ge altijd een soort of twee verse kruiden of pijpajuin in huis hebt. Koriander, dille, bieslook, munt … doe uw best.

Bon, dat is dus wat er standaard eigenlijk altijd in huis is. Daar zitten nu toch geen absurde dinges tussen? Vanzelfsprekend puilen de kasten hier uit van allerlei andere voedingsmiddelen. Zo staan er in een megabokaal al een dik jaar een emmer rozijnen in de rum te weken. Er zijn zeker zes soorten rijst in huis. En koekskes. En god weet wat nog allemaal. Voor iemand die alleen woont is dat er niet naast. Maar ge kunt dus echt niet weten hoe gelukkig het mij maakt als ik op de laatste knip kan zeggen dat A en B komen eten maar dat ge er nog bij kunt en dat ge ook C en E en K moogt meebrengen “want er zal toch genoeg zijn”. Tenzij ge M zijt, dan eet ge om met mijn voeten te rammelen de laatste mossels ook nog op. Maar gij moogt dat, want het was bijzonder gezellig.

Posted in #geluk, Eten en Drinken, Kookstuipen | Tagged , , , | 2 Comments

Muizenbal

Maar echt rare dingen dat er in mijn hoofd wonen. Dingen waar ik vandaag aan dacht:

  • Dat ik dringend een aparte drankkelder nodig heb. Zo ene met alfabetisch gerangschikte flessen gin, en dure wijn, en zot veel soorten bier. En dat ik dat ga regelen van zodra ik de lotto win.
  • Dat ik familie heb, en dat ik morgen naar de zee ga voor het trouwfeest van de dochter van de neef van mijn moeder. Dat ik dat zo raar vond toen mijn moeder vroeg of ik “nog iets nodig had voor dat feest” en ik zo hard uit de lucht viel dat ze dat drie straten verder ook gemerkt moeten hebben. Als in: als het normaal is om op trouwfeesten van familie te verschijnen in een nieuwe tenue, vers van de coiffeur, met een sjakosj die bij uw schoenen past, dat ik dan wel redelijk niet normaal ben. Het wordt een gestreken kleed en ik heb daarnet voor 8 euro verf over mijn grijze kop gekapt. Ik begin ook te leren dat ik die gellish nagels niet per se na een week van mijn vingers moet pellen, dus alle lak hangt er nog aan. Goe bezig.
  • Dat ge 46 moet worden om te denken dat het allemaal niets meer uitmaakt. Dat ge moogt zijn wie ge zijt, om dan vast te stellen dat de laatste mens die ge wilt zijn uzelf is, en dat ge u afvraagt waar dat aan ligt.
  • Dat het einde van de zomer in aantocht is, maar dat ge nu pas de tijd hebt gevonden voor wijze babbels met de buren. Ik hartje leuke buren.
  • Ik heb mij vandaag ook oprecht afgevraagd of ik de was wel buiten zou drogen. Want buiten is nu wel definitief en tot het einde van de winter de living van de kruisspinnen. Ik blijf panische schrik hebben van die beesten, hoewel ik ze buiten iets beter kan verdragen dan binnen.
  • Ik zit mij zot te piekeren over of ik niet beter wat meer zou gaan werken. Al was het maar omdat mijn bankrekening even mijn maandelijkse enthousiasme niet kan volgen.
  • Ik heb vandaag voor het eerst in jaren (en ja, ik meen dat echt) eten uit mijn diepvriezer gehaald, opgewarmd en daar – ook voor mezelf – twee aardappels bij gekookt. En dus niet uit de frigo gegeten. Of mij niet beperkt tot een pak spruiten, of een vis, of een tomaat uit het vuistje. En ik ben met mijn bord aan tafel gaan zitten. Ik vond er geen zak aan. Dat is toch ook niet voor elke maand.
  • De conclusie van het grootste deel van de dag was dat ik een egoïstisch kreng ben, maar ook wel een dutske, waardoor ik pas echt goed kwaad word op mezelf.
  • Ik moet ook vaststellen dat ik het haat om te fietsen omdat ik sowieso over de kasseien moet, en dat door die klote Burvenichstraat met een wegdek dat nog niet wreed oud is maar toch al de tanden uit uw bakkes doet kletteren
  • Dat dat hier in huis op geen bal trekt, en dat er nog zoveel uit moet. Te vol, te druk, te slordig, teveel fietjefatjerie.
  • Vanavond gaat het café van de niet nader genoemde cafébaas na twee maanden weer open, en ik zie het zelfs niet zitten om er mij naartoe te slepen. Liefst van al bleef ik hier de volgende 14 dagen in mijn hoek zitten om na te denken over hoe lastig het zou zijn om een rek op te hangen.

Ter illustratie van hoe compleet geschift ge kunt zijn: dit is dus het huis waar ik onrustig van word wegens te vol:

Het is muizenbal. Feesteditie.

Posted in Tleven, Zwartgallig gezaag | Tagged , | Leave a comment

Scheve tenen zijn erfelijk. En nog geen klein beetje.

Ik denk dat ik een jaar of tien was, en nog niet echt goed wist wat het betekende als je in een ziekenhuis lag. Maar bon, daar was de kamer van mijn oma. Kwiek van geest en lijf, alleen waren haar tenen blijkbaar zo krom dat die operatief moesten worden bijgeschaafd. Hallux dingus dingus (zoek dat niet op, dat gaat niet werken!)

Oma werd geopereerd in Kortrijk ergens. Ik kom met mijn ouders die kamer binnen. Mijn oma ligt niet in bed, maar huppelt op één been door de kamer, met een handdoekje in haar hand. Ze was de plinten aan het afstoffen want “kushen, kushen, ze kushen zulder nie, he moe ta ier zien, mé ol dat stof, pffft” Typisch.

Een jaar of drie geleden: idem voor de mama. Die ingrepen waren ondertussen nogal veranderd. Ze zaagden de bulten van haar voet en zetten haar tenen recht met spillen die er aan de voorkant een centimeter uitstaken. En ze deden haar zo’n zwarte sandaallaars aan. Waardoor ze er uit zag als een cruising tussen Robocop en Freddy Krueger.

Een maand of drie geleden denk ik: moh enfin, waarom voelt mijn linkervoet zo raar? Ik blijf er maar over wrijven, alsof de huid net onder mijn grote teen van papier is dat zo direct kan barsten. Drie maand later is die plek rood. Niet dat ze zeer doet, maar ze zit waar ze niet moet zitten. Ik kijk naar mijn voeten en denk fuckerdefuck.

Maar echt jong, genetica is een loterij, en ik heb ze net verloren. Misschien kan ik nog wel een paar jaar voortpeddelen, maar nu staat al vast dat ze er ooit eens een stuk van mijn voet gaan afraspen.

Note to self: ge zijt een kieken als ge dat allemaal gaat googelen.

Note to self II: yup, ge zijt een kieken.

Posted in Familie en vrienden, Tleven | Tagged , , | Leave a comment

Lang leve Nadiya Hussain (en Meneer J)

Ik had van Meneer J voor mijn verjaardag een bon van het Paard gekregen. Leesboeken zijn per definitie digitaal, maar voor kookboeken maak ik nog een uitzondering, en laat het Paard daar nu toch een zalige collectie van in huis hebben zekerst? Met speciallekes en niemendallekes en echt fantastisch originele dinges. En wat ze niet hebben, dat bestellen ze met plezier.

Ik was zeker al drie keer langs geweest, maar met bonnen heb ik elke keer hetzelfde: ik durf die niet zo spenderen omdat ik ze wil uitgeven aan iets dat echt speciaal is. Ik heb daar al zeker dertig boeken bepoteld (sorry, Paard) maar een keuze maken lukte niet. Tot een paar weken geleden op de BBC Nadiya Hussain haar eigen kookprogramma kreeg.

Nadiya, voor wie haar niet kent (Booooo to you!) is de winnares van The Great British Bake-off – reeks 7. Compleet innemend en stekezot van alles wat met koken en eten te maken heeft. Geboren in het Verenigd Koninkrijk, met Bangladeshi roots. Grappig, warm, sterk. En een natuurtalent in zichzelf blijven als er een camera draait. Wat Een Madam!

In haar kookprogramma combineert het het beste van Britain met de weelde van de keuken van haar moeder. Het levert ronduit bizarre recepten op, en ook wel dingen die ik waarschijnlijk nooit zou eten, maar de invalshoek is zo fris en inspirerend dat ik dus absoluut het bijhorende boek wou hebben. Al zeker na die ene aflevering waarin ze een chocoladetaart bakt op een bodem van gezouten chips (I kid you not) en met zoute pinda’s in de vulling. Dat was de aflevering waarbij ik dus met een emmer en een dweil op schoot zat te kijken, kwijlend van de goesting. Maar echt jong!

Deze middag haalde ik het boek op. Op de terugweg nam ik de tram van de kouter naar de Korenmarkt, de bus van de Korenmarkt naar Sint-Jacobs, en dan de bus van Sint-Jacobs naar Portus Ganda. Telkens welgeteld één halte. Gewoon, omdat ik wou lezen en dat ik dat niet kan als ik moet stappen. Kijk eens wanneer ge een gat in uw agenda hebt, want ik voel een kookstuip naderen. Merci, Meneer J! 🙂

 

Posted in #geluk, Eten en Drinken, Kookstuipen | Tagged , , , | Leave a comment

Another one bites the dust … verhuizende buren

Elf jaar woon ik hier nu. Ik woon hier nog altijd erg graag. Mijn buren en de buren van de buren ook. Want als ze verhuizen blijven ze toch in de omgeving. Twee straten naar links of twee straten naar rechts, zoiets. Maar dat is natuurlijk niet hetzelfde. Ge komt mekaar nog wel tegen en zo, in de GB, bij den bakker, als de zon schijnt… maar dat is toch iets anders dan een babbeltje als hun kinders van school komen. Of de deurbel die gaat als iemand een ei, een blik tomaten, een paar ajuinen, whatever, nodig heeft. Of gewoon de tafel buiten parkeren en iedereen die daar wat eten en wat flessen op mikt. Kleine spontane dingen. Er komen natuurlijk nieuwe buren. Dat is fijn. Maar ik zie het vertrek van Geweldige Buurvrouw 1 (al efkens) en Geweldige Buurbuurvrouw 2 (vandaag) en hun gezinnen met een wreed klein hartje aan. Bléh!

Enfin, gezien mijn rug al een paar weken niet al te veel goesting heeft zag ik het niet zitten om zwaar te slepen met dozen. Cateren voor de verhuisploeg lukte wel. Op het menu:

  • Van zelfgemaakte kippenfond gemaakte oosterse soep, met sojadinges en chili en gember en zo, en kip.
  • Yufka gevuld met sjalotten en spinazie en look en een mix van ei en schapenkaas
  •  Turkse pizza met groensels en lamsgehakt
  • Pancakes op basis van yoghurt, met blauwe bessen.

Daarmee hield ik mezelf uit de snotterzone, want serieus jong, ik neem zo niet graag afscheid. Bléh, bléh, bléh …

 

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Stuipen!

Bon, ge denkt dus dat ge goed bezig zijt. Niet uitgaan, braaf thuis van huishouden doen, hard werken. Beetje tv kijken. Naar Nadiya’s British Food Adventure. Nadiya was finaliste in reeks zes van het allerbeste tv-programma ooit en het was toen al duidelijk: wat een topwijf! Verstandig, grappig, compleet bezeten door bakken en koken.

Ze kreeg een eigen reeks op BBC waarin ze met zeer veel flair de traditionele Britse klassiekers omtovert in heel originele gerechten met veel invloeden uit Bangladesh, de keuken waarmee ze zelf opgroeide. Haar enthousiasme is zo ongelooflijk aanstekelijk. Vandaag leverde dat alvast een wandelingske op richting Paard van Troje om haar laatste boek te bestellen, (How I love Paard van Troje, zo erg zelfs dat ik liever een paar dagen wacht op een besteld boek dan dat ik het van de rappen online of elders koop. Hartjes voor het Paard).

Ik hoop daar vooral één recept in te vinden: een chocoladetaart met een bodem van gezouten chips (serieus, gast!) en afgewerkt met zoute pinda’s (serieus!). Ik Wil Die Taart!! Enfin, vandaag zat ze allerlei geflipte dinges uit te halen met vissels (in droge kruidenmix zwengelen enal) en met couscous enal. Op de Digibox zo’n beetje compleet gehypnotiseerd de aflevering uitgekeken. Gedacht dat 23u00 niet echt een uur was om nog in de keuken te vliegen. Denken: fuck this, ik ga toch niet kunnen slapen als ik nu mijn kuren niet uitwerk. De frigo openzwaaien. En dan op minder dan een uurtje kaviaar van aubergines, couscous met tomaten en feta en gekarameliseerde uien en bladerdeegtaartjes van ui met pittige mango (euh ja, ik denk dat dat lekker gaat zijn) en geitenkaas gemaakt.

dav Sebiet mogen die laatste uit de oven. Ik hoop dat mijn collega’s honger hebben morgen. Aaaahhhh, I love stuipen.

Posted in #geluk, Kookstuipen | Tagged , , , , , , | Leave a comment