Diffelen – Overijssel

Ergens in november zat er iets van vakantiedeals of god weet wat in mijn mailbox. In Overijssel. Twee nachten met blahblah en weetiknogwat. En ik ga wel eens graag naar Nederland. En het was lang geleden dat de mama en ik er nog eens op uit trokken. En’t was met veel wandelen enal.

Dus ik stuur dat door en het zal toch wel zeker vijf minuten geduurd hebben eer er antwoord kwam: ah ja, tuurlijk zie ik dat zitten! Dus ik geboekt, in mijn agenda gepleurd en er verder niet meer aan gedacht want hoofd vol zottigheid.

Dat het net dat weekend absoluut kloteweer zou worden. Dat mijn ma zei dat dat niet erg was want dat als het stront regende we ook naar Dana Winner in Enschede (of zo) konden gaan zien. Maar we zijn er dus wel behoorlijk in geslaagd om tussen de vlagen door te wandelen. En dat was niet mis.

Diffelen, begot. Alwaar ge een hele dag naar de koeien kunt kijken. Waar werkelijk geen zak te zien is. Behalve massa’s overenthousiaste koolmezen. En wreed rare huisdieren: buffels, witte kangoeroe’s, bambi’s en lama’s, om er maar een paar op te noemen. Waar ge een luswandeling van 8 km wilt doen om dan op 2 km van het einde vast te stellen dat het pontje het niet meer doet en ge dus het hele eind terug kunt. Alwaar de aalkarren vrolijk rondjes rijden. Al dat. Maar vooral: complete rust en stilte, niks geen hol te doen (perfect!) tenzij ge één van die zotten zijt die graag van zijn oren tot zijn knoesels vol slijk hangt omdat hij op zijn 40ste absoluut per mountainbike wil bewijzen dat hij nog 25 is. Weidse landschappen. Eenzame bomen tegen een dreigende wolkenlucht. Ooievaars. Prachtige boerderijen…

Dat in combinatie met de onwaarschijnlijke kneuterigheid van ons verblijf  met nette, rustige kamers en een beetje overkill in de decoratie van de prachtige boerderij waar het ontbijt werd geserveerd.

Er was een bezoekje aan Zwolle dat zoals wel meer van die stadjes zo’n typisch stadje is: dezelfde winkels, dezelfde vreemde combinaties op de menukaarten, de wat artificieel aandoende gezelligheid, de vriendelijke mensen en gelukkig ook één van de mooiste boekenwinkels EVER! Er was ook iets met kunst maar dat was een beetje aan de flauwe kant. Zeggen dat ge een tentoonstelling doet met werken van Fiep Westendorp en dan met moeite twee keukenmuurtjes vol prentjes tonen is er toch een heel klein beetje mee rammelen. Maar bon. Ah ja, en we zijn toch wel zeker drie winkels binnengestapt. En we kochten allebei schoenen. De mijne zijn met blommen op maar ik moet ze van mijn ma bewaren voor den eerste Mei.

Nederlanders en eten, dat blijft toch ook altijd een grappige combinatie. Zo was er een aperitiefhapje dat bestond uit een stuk koude brie waar ze wat rietsuiker overheen hadden gestrooid die ze dan met een bunsenbrander te lijf waren gegaan. ‘k Ga niet zeggen dat het slecht was, maar ik rol dan toch eens met mijn ogen. De hoeveelheid praat die op het menu staat is meestal omgekeerd evenredig met wat er uiteindelijk op uw teljoor komt te liggen. We zijn dus maar niet zottekes gaan doen, want dat is daar geen avance. ‘t Was ok, dat moest volstaan.

Weet ge wat? Af en toe wil ik eens niet de culturo en de gastronoom uithangen. Af en toe wil ik gewoon wandelen en slenteren en bijbabbelen. Ik krijg het wat koud van de verhalen van mensen die ik ken die hun mama recent (en heel recent) verloren. Daarom dat ik dagen als deze zo koester. Elke dag is er eentje gewonnen.

Voor de rest was het van vroeg gaan slapen en vooral niet teveel nadenken. En van 700 km in de auto rijden en ik doe dat niet graag en ik merk dat hoe minder ik dat doe, hoe zenuwachtiger ik er van word. Maar het ging.

‘t Was weinig spectaculair, en dat was absoluut ook de bedoeling. Missie geslaagd. Next stop: Reims, ergens in mei.

P.S: wat daar in de buurt echt te zot is om los te lopen is het dorpje Beerze. Compleet geschifte collectie van prachtige boerenhuizen. We reden er een beetje half per accident door (dat duurt anderhalve minuut) en vergaapten ons aan hoe boerderijen er uit zouden moeten zien. Fuck de Fermette! This is it!.

Posted in #geluk, Congé, Familie en vrienden, Reizen | Tagged , , | Leave a comment

Boekenkast

Dit weekend ging er al een en ander naar The Little Library om de hoek. Zo’n kastje waarin iedereen een boek mag weghalen en er een ander in de plaats zet. Ik heb er – in ruil voor een paar geestige Nero’s- reisgidsen en een paar geweldige romans in gestopt die ik wegens op papier toch niet meer ga lezen.

Daarnaast kwam het oudste metekind snuisteren door mijn collectie strips. Eigenlijk is vooral zijn broer de grote lezer, maar bon. Ik had gehoopt dat ze hier in één keer de buit zouden buiten slepen, want ergens is dat toch wel met een heel klein hartje. Bijna 30 jaar verzamelen, in één keer de schop op. Maar het bleef beperkt tot een kleine halve meter. Facebook to the rescue echter: vandaag werd de hele verzameling “verkocht” aan vriendjes en vriendinnetjes allerhande. Daar zijn we dan ook alweer vanaf.

Maar dat was dus niet echt genoeg, en ik ben nu aan het dwalen tussen mijn oude kinderboeken. Er zijn wel een paar dingen die echt serieus grappig zijn. Zo was ik als kind al een hevige Darwinist. Dat blijkt uit dit boek dat ik om één of andere reden voor een al zeer lang voorbije verjaardag echt moest hebben.

dav

Daarnaast was ik denk ook een beetje een anarchist, en een naïeve idealist.In 1981. Ik ben daar gelijk nog altijd een beetje zot van, van dat boek.

Er zitten een paar wreed rare curiositeiten tussen ook.

En dan de echte favoriet. Geen denken aan dat die ooit weg zou gaan. Prachtboek.

davmdedavdav

En een paar onwaarschijnlijke schattigaards waar ik zo van hield maar waarvan ik me nu toch afvraag waarom ik dat in hemelsnaam zou bijhouden.

Iemand ooit naar de live-versie van Heidi gekeken? Ewel, ik wel, en ik had daar zelfs boekskes van. De vraag is: wat doet ge daar in godsnaam mee?

dav

En dan dit:

Zot ben ik van die illustraties. Zo schoon. Dat kunt ge toch echt niet wegdoen hé?

Posted in Boeken en muziek en films enal, Tleven | Tagged , | 1 Comment

Waarschuwingssignalen

  • Tien keer sleutels checken, zelfs als ge ze in uw hand hebt.
  • Minstens drie keer per dag in volle paniek naar uw gsm zoeken, terwijl die in dat andere tiretje van uw handtas zit.
  • Rechtstreeks uit de frigo eten zonder zelfs maar de moeite te doen van dat eerst in een bord te mikken.
  • Hopeloos achterop geraken in het afhandelen van de eigen administratie, met allerlei aanmaningskosten en andere gezellige brieven tot gevolg.
  • Vier avonden aan één stuk kijken naar die ene plank die eens moet worden vastgeschroefd maar zelfs de energie niet vinden om Meneer DeWalt (nochtans mijn beste maat) erbij te halen. Want ja, ik ga die plank wegtrekken en daar gaat natuurlijk een hele kolonie gigantische spinnen achter zitten en ik ga dat verkeerd doen en de volgende die binnenkomt gaat mij minachtend staan bezien van “gij dwaze geit, ge kunt er niets van”.
  • Complete chaos in de slaapkamer. Niet op een geestige manier maar op de ik-weet-van-geen-kanten-meer-wat-bedtijd-en-wakkertijd-is-manier.
  • Hele lijsten afrotelen van wat er vandaag weer fout gaat lopen, waarvoor ik vandaag weer te laat gaan zijn, wat ik vandaag weer op de verkeerde plek ga leggen…
  • Belangrijke (echt belangrijke!) dingen uitstellen en daar dan weer een paar nachten van wakker liggen.
  • Gerief buiten smijten aan honderd per uur
  • Rondlopen met de aandrang drastische dinges te doen. Weglopen, bijvoorbeeld. Verhuizen naar een appartement, of beter nog: naar een kleine studio van 30m².
  • Blazen en zuchten als er een mail of een telefoontje binnen komt (thuis, voor alle duidelijkheid) omdat ik weet dat als ik ga antwoorden dat weer een nieuwe ketting van vragen en problemen gaat teweegbrengen en ik heb daar echt de energie niet voor.

Het is een kleine, eenzame wereld. En ik weet niet waar het nu weer vandaan komt. Ge kunt niet verstaan hoe blij ik ben met mijn werk en mijn collega’s. De zon schijnt. Ik huppel door de dagen. En toch zit dat fucking beest daar weer naar mij te grijzen. Kruipt het langzaam dichterbij. Ruik ik de honger. Het is overleven van uur tot uur, proberen van niet verder weg te zakken.

Ik voel me vreselijk alleen. Ik wou dat iemand het hier even van me over nam. Zodat ik nergens meer moest aan denken. Echt , zoals: hier liggen uw kleren en er is al tandpasta aan uw tandenborstel. En ge gaat nu eerst op die mail antwoorden en dan gaat ge boterhammekes eten gelijk iedereen in plaats van de hele dag te teren op een appel, een liter grenadine, een pak chocoladekoeken en een kalissestok. En hier: al uw rekeningen zijn op tijd betaald en al die uitgerafelde onderbroeken (ge moet zo raar niet kijken, gij hebt die ook in uw schuif) liggen in de vuilbak en de verse zijn besteld en nee, gij moet dat pakske niet afhalen want ge gaat toch weer dat papierke van de aangetekende zending verliezen of niet meer naar de GB durven gaan want die zending is al van een week geleden en ge gaat weer denken dat die mens achter het loket van het postpunt u scheef gaat bekijken want wie laat dat nu in godsnaam zo lang liggen en nu vind ik dat niet meer en ‘t is GODVERDOMME ELKE KEER HETZELFDE MET U!

Dat, elke seconde dat ik niet aan het werk ben. Elke Fucking Seconde. Ge moet mij niet geloven, maar ‘t is lastig.

 

 

 

 

Posted in Tleven, Zwartgallig gezaag | Tagged | 3 Comments

MBTI-dag enzonogvanalles

Op de vorige teamdag bij ons op het werk kwam er naast wat frustratie (niks ergs, gewoon wat dingen die beter zouden moeten kunnen) naar boven dat we eigenlijk wel graag op ons werk zijn en willen zoeken naar manieren om allemaal gelukkige mensen te zijn daar (enfin, zo heb ik dat toch begrepen, maar ik kan verkeerd zijn want ik dwaal nogal eens af op zo’n dingen en er was chocolade met gezouten karamel en dat was véééél interessanter).

In elk geval was er dus een talentenwerkgroep waar ik niets voor gedaan heb wegens ofwel zat ik aan het loket (ik wou “mijn” typen, want ik ben daar graag, maar zie: ik heb mij ingehouden) ofwel was ik gewoon niet op kantoor, die voor vandaag een dag rond talent en MBTI enal organiseerde. In het STAM.

Ding één: ik weet al lang wat voor mij werkt en wat niet; Ik deed ooit voor de grap eens mee aan zo’n leiderschap-assessment . De conclusie was even grappig als voorspelbaar: “als gij de baas zijt, dan wordt het erg gezellig en gaan ze u allemaal graag zien, maar echt vooruit gaan zal het niet doen”. Dat is ondertussen dik tien jaar geleden en ook het moment dat ikzelf en mijn toenmalige collega’s eens goed gelachen hebben. En ik dacht: vanzeleven word ik baas. Du jamais!

Ding twee: ik weet het ondertussen ook al. Straks  komt de 50 in zicht en ik vind dat eigenlijk niet eens creepy. Ik ga voor de rest van mijn dagen op goede momenten een vrolijke chaoot zijn, onnozel doen en zeveren en lachen en eerlijk zijn, en proberen van er voor iedereen het beste van te maken en dat we ondertussen nog eens goed gegeten zullen hebben. En op slechte momenten gaat mijn beest mij opeten en verveel ik mij en zink ik weg in mijn zelf gegraven zwart gat. Er zijn ergere dingen. Zeg ik vandaag, want ik ben goedgezind.

Die testjes zullen mij dus een beetje werkelijk sausies zijn. Dat ik ENFP scoor mag niemand verwonderen of ge kent mij van geen kanten. Maar daar ging die dag natuurlijk niet over. De werkgroep opperde potluck, en ik ben daar gelijk een zotte op gesprongen. Met gevulde broden, en tapenade, en nog een paar dozijn dinges. De werkgroep deed allemaal spelletjes die mij van geen kanten interesseren, maar die ik wel megagrappig vond. Ik leerde collega’s waar ik amper iets mee te maken heb beter kennen. Ik heb echt zitten schaterlachen. Ik zag op mijn Facebook passeren dat ik vijf jaar geleden wereldkundig maakte dat ik voor de Stad ging werken. Ik keek rond mij en ik dacht dat ik een onwaarschijnlijke gelukzak was.

En toen kwam dus dat laatste stuk, en ik dacht: werkelijk niemand gaat nu van zijn stoel vallen.

dav

Misschien wou ik wel “gruwelijk intelligent”, “doorzetter”, “consequente rots in de branding”. Maar nee. Ik kreeg van mijn collega’s met veel liefde “enthousiasme”, “humor” en “gul”.

Weet ge wat het is? Af en toe valt alles op zijn plaats. En ondanks de kopvalling van de eeuw was vandaag zo’n dag. I hartje mijn job. I hartje mijn collega’s. I hartje mijn leven. Azo wijs.

Posted in #geluk, Gent, Werk | 1 Comment

Zo’n Kitchenaid, hebben ze daar ook formaten van 20 liter in?

Recht over het café van mijn overgrootmoeder was er ooit een bakkerij. Zo’n kleine ouderwetse, die ik als kind misschien nog wel geweten heb maar het zou mij verwonderen.

In elk geval had de bakker een boekske met recepten op basis van gist, en dat is op één of andere manier bij de mama geraakt, die in het kader van haar grote transformatie tot voltijdse stadsduif nog steeds opruimacties organiseert, waardoor dat vandaag dus tot bij mij geraakt is.

Op voorhand: excuses voor de slechte prentjes. Maar voor de rest is het een zalig boekske. Uit 1947.

Gezien de recepten v oor een bakkerij bestemd zijn, zijn de hoeveelheden wat groter dan mijn machine aankan. Kneden in de badkuip lijkt een optie.

20170212_152423

En er staan een paar zalige recepten in.

20170212_15245020170212_152354

Ik ga daar heelterganst zekerst iets uit proberen. In iets kleinere porties, welteverstaan.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Tournée Minérale – Een maand zonder alcohol

  • Wat voor ne zever ismedanu?
  • Onnozelaars, ik doe van Tournee Générale en ik ga elke dag een ander biertje drinken
  • Gaan ze daar nu ook mee beginnen?
  • En hebdegij nu echt geen goesting in een glas wijn of zo?
  • Meesmuilend (wat voor woord is dat eigenlijk) kijken als ge een waterke bestelt
  • Enzovoort

En toch. In mijn sociale kring wordt behoorlijk wat gedronken. We gaan veel en graag op stap, kraken flessen bij het eten, hangen aan de whisky of de Gin Tonic (of in mijn geval: aan de Ricard). Niet dat er elke dag gezwalpt wordt, vere van zelfs. Maar die wekelijkse limiet van tien glazen is vaak gewoon een vage gedachte.

Als in na een maand eens in de glasbak kijk, is het soms wel eens schrikken. “Is dat nu echt nodig?”, denk ik dan. En soms ook wel: ik ben een mens van alles of niets. Nooit goed geweest in één sigaret, één glas wijn, één stukje chocolade. En dus wordt het nu een maand niets. Tot spijt van wie het benijdt. Drink gerust verder, ik doe even niet meer mee.

Na goed vijf dagen zijn er al een paar rare momentjes geweest. Uitgebreid gaan lunchen op vrijdag en niet meteen op een nuchtere maag (ik ben slecht in ontbijten) aan de cava hangen bijvoorbeeld. Of op zaterdagavond in de zetel duiken met een glas grenadine, wetend dat er een paar wreed schone flessen wijn in de barkast zitten. Of na een frustrerende dag naar de witte wijn in de frigo kijken en denken: “dat zou deugd doen, maar toch maar niet”.

Wat opvalt is dat ik merkelijk beter begin te slapen. Als in: liggen, ogen dicht, zes uur ononderbroken rust. Voor de rest merk ik er voorlopig niet veel van. Het is ook niet zo dat ik voortdurend goesting heb om iets te drinken. Tijdens de week waren er altijd al wel voldoende “droge” dagen, dus dat is niet echt iets nieuws.

We zien wel hoe het loopt zekerst?

 

Posted in Eten en Drinken, In 9050, Tleven | Tagged , | Leave a comment

Bakken om de boze beesten op afstand te houden

Eerlijk? Ik doe ver in mijn broek van de schrik. Elke morgen kotst de app van The Guardian een nieuwe lading ellende in mijn bed. Ik lees, ik teken petities, ik maak mij kwaad, ik hoop dat het snel voorbij gaat zijn. En tegelijkertijd voel ik me zo klein en machteloos. En dus bak ik, om de spoken te verjagen. Brood, alweer, met een recept van den Jamie. Gevuld met sjalotten in balsamico, gebakken paprika’s en fetakaas. Omdat het kan. Omdat het me gelukkig maakt, omdat ik heel even de boze wereld buiten kan buitensluiten.

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment