MBTI-dag enzonogvanalles

Op de vorige teamdag bij ons op het werk kwam er naast wat frustratie (niks ergs, gewoon wat dingen die beter zouden moeten kunnen) naar boven dat we eigenlijk wel graag op ons werk zijn en willen zoeken naar manieren om allemaal gelukkige mensen te zijn daar (enfin, zo heb ik dat toch begrepen, maar ik kan verkeerd zijn want ik dwaal nogal eens af op zo’n dingen en er was chocolade met gezouten karamel en dat was véééél interessanter).

In elk geval was er dus een talentenwerkgroep waar ik niets voor gedaan heb wegens ofwel zat ik aan het loket (ik wou “mijn” typen, want ik ben daar graag, maar zie: ik heb mij ingehouden) ofwel was ik gewoon niet op kantoor, die voor vandaag een dag rond talent en MBTI enal organiseerde. In het STAM.

Ding één: ik weet al lang wat voor mij werkt en wat niet; Ik deed ooit voor de grap eens mee aan zo’n leiderschap-assessment . De conclusie was even grappig als voorspelbaar: “als gij de baas zijt, dan wordt het erg gezellig en gaan ze u allemaal graag zien, maar echt vooruit gaan zal het niet doen”. Dat is ondertussen dik tien jaar geleden en ook het moment dat ikzelf en mijn toenmalige collega’s eens goed gelachen hebben. En ik dacht: vanzeleven word ik baas. Du jamais!

Ding twee: ik weet het ondertussen ook al. Straks  komt de 50 in zicht en ik vind dat eigenlijk niet eens creepy. Ik ga voor de rest van mijn dagen op goede momenten een vrolijke chaoot zijn, onnozel doen en zeveren en lachen en eerlijk zijn, en proberen van er voor iedereen het beste van te maken en dat we ondertussen nog eens goed gegeten zullen hebben. En op slechte momenten gaat mijn beest mij opeten en verveel ik mij en zink ik weg in mijn zelf gegraven zwart gat. Er zijn ergere dingen. Zeg ik vandaag, want ik ben goedgezind.

Die testjes zullen mij dus een beetje werkelijk sausies zijn. Dat ik ENFP scoor mag niemand verwonderen of ge kent mij van geen kanten. Maar daar ging die dag natuurlijk niet over. De werkgroep opperde potluck, en ik ben daar gelijk een zotte op gesprongen. Met gevulde broden, en tapenade, en nog een paar dozijn dinges. De werkgroep deed allemaal spelletjes die mij van geen kanten interesseren, maar die ik wel megagrappig vond. Ik leerde collega’s waar ik amper iets mee te maken heb beter kennen. Ik heb echt zitten schaterlachen. Ik zag op mijn Facebook passeren dat ik vijf jaar geleden wereldkundig maakte dat ik voor de Stad ging werken. Ik keek rond mij en ik dacht dat ik een onwaarschijnlijke gelukzak was.

En toen kwam dus dat laatste stuk, en ik dacht: werkelijk niemand gaat nu van zijn stoel vallen.

dav

Misschien wou ik wel “gruwelijk intelligent”, “doorzetter”, “consequente rots in de branding”. Maar nee. Ik kreeg van mijn collega’s met veel liefde “enthousiasme”, “humor” en “gul”.

Weet ge wat het is? Af en toe valt alles op zijn plaats. En ondanks de kopvalling van de eeuw was vandaag zo’n dag. I hartje mijn job. I hartje mijn collega’s. I hartje mijn leven. Azo wijs.

Posted in #geluk, Gent, Werk | Leave a comment

Zo’n Kitchenaid, hebben ze daar ook formaten van 20 liter in?

Recht over het café van mijn overgrootmoeder was er ooit een bakkerij. Zo’n kleine ouderwetse, die ik als kind misschien nog wel geweten heb maar het zou mij verwonderen.

In elk geval had de bakker een boekske met recepten op basis van gist, en dat is op één of andere manier bij de mama geraakt, die in het kader van haar grote transformatie tot voltijdse stadsduif nog steeds opruimacties organiseert, waardoor dat vandaag dus tot bij mij geraakt is.

Op voorhand: excuses voor de slechte prentjes. Maar voor de rest is het een zalig boekske. Uit 1947.

Gezien de recepten v oor een bakkerij bestemd zijn, zijn de hoeveelheden wat groter dan mijn machine aankan. Kneden in de badkuip lijkt een optie.

20170212_152423

En er staan een paar zalige recepten in.

20170212_15245020170212_152354

Ik ga daar heelterganst zekerst iets uit proberen. In iets kleinere porties, welteverstaan.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Tournée Minérale – Een maand zonder alcohol

  • Wat voor ne zever ismedanu?
  • Onnozelaars, ik doe van Tournee Générale en ik ga elke dag een ander biertje drinken
  • Gaan ze daar nu ook mee beginnen?
  • En hebdegij nu echt geen goesting in een glas wijn of zo?
  • Meesmuilend (wat voor woord is dat eigenlijk) kijken als ge een waterke bestelt
  • Enzovoort

En toch. In mijn sociale kring wordt behoorlijk wat gedronken. We gaan veel en graag op stap, kraken flessen bij het eten, hangen aan de whisky of de Gin Tonic (of in mijn geval: aan de Ricard). Niet dat er elke dag gezwalpt wordt, vere van zelfs. Maar die wekelijkse limiet van tien glazen is vaak gewoon een vage gedachte.

Als in na een maand eens in de glasbak kijk, is het soms wel eens schrikken. “Is dat nu echt nodig?”, denk ik dan. En soms ook wel: ik ben een mens van alles of niets. Nooit goed geweest in één sigaret, één glas wijn, één stukje chocolade. En dus wordt het nu een maand niets. Tot spijt van wie het benijdt. Drink gerust verder, ik doe even niet meer mee.

Na goed vijf dagen zijn er al een paar rare momentjes geweest. Uitgebreid gaan lunchen op vrijdag en niet meteen op een nuchtere maag (ik ben slecht in ontbijten) aan de cava hangen bijvoorbeeld. Of op zaterdagavond in de zetel duiken met een glas grenadine, wetend dat er een paar wreed schone flessen wijn in de barkast zitten. Of na een frustrerende dag naar de witte wijn in de frigo kijken en denken: “dat zou deugd doen, maar toch maar niet”.

Wat opvalt is dat ik merkelijk beter begin te slapen. Als in: liggen, ogen dicht, zes uur ononderbroken rust. Voor de rest merk ik er voorlopig niet veel van. Het is ook niet zo dat ik voortdurend goesting heb om iets te drinken. Tijdens de week waren er altijd al wel voldoende “droge” dagen, dus dat is niet echt iets nieuws.

We zien wel hoe het loopt zekerst?

 

Posted in Eten en Drinken, In 9050, Tleven | Tagged , | Leave a comment

Bakken om de boze beesten op afstand te houden

Eerlijk? Ik doe ver in mijn broek van de schrik. Elke morgen kotst de app van The Guardian een nieuwe lading ellende in mijn bed. Ik lees, ik teken petities, ik maak mij kwaad, ik hoop dat het snel voorbij gaat zijn. En tegelijkertijd voel ik me zo klein en machteloos. En dus bak ik, om de spoken te verjagen. Brood, alweer, met een recept van den Jamie. Gevuld met sjalotten in balsamico, gebakken paprika’s en fetakaas. Omdat het kan. Omdat het me gelukkig maakt, omdat ik heel even de boze wereld buiten kan buitensluiten.

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Dingen waar ge mee bezig kunt zijn als de afwasmachine leeggemaakt moet worden.

Veel alleen thuisgezeten de laatste 14 dagen. Amper op café, weekends pendelen tussen de keuken, de zetel en mijn bed. Beetje tv gekeken. Naar opnames van QI. Nu niet langer met Stephen Fry, maar met Sandi Toksvig. Die doet dat serieus bien eigenlijk. Wijze madam.

In de aflevering van vrijdag ging het over Norfolk Island. Blijkbaar was dat een strafkolonie die zo vreselijk was dat veroordeelde misdadigers een extra moord pleegden om de doodstraf te krijgen, zodat ze er niet naartoe moesten. De uitleg was bijna identiek aan wat op de wiki staat:

to occupy Norfolk Island as a place to send “the worst description of convicts”. Its remoteness, previously seen as a disadvantage, was now viewed as an asset for the detention of recalcitrant male prisoners. The convicts detained have long been assumed to be a hardcore of recidivists, or ‘doubly-convicted capital respites’ – that is, men transported to Australia who committed fresh colonial crimes for which they were sentenced to death, and were spared the gallows on condition of life at Norfolk Island.

Maar dat blijkt in de praktijk niet te kloppen. In datzelfde artikel staat al dat er cijfermateriaal is dat de bevolking van de strafkolonie niet echt bestond uit dubbel veroordeelde misdadigers die bovenop de misdaad waarvoor ze  sowieso al naar Australië waren getransporteerd, er nog een misdaadske bovenop deden. De grote helft werd er rechtstreeks gedropt.

Ene Tim Causer schreef er twee deels online te raadplegen teksten over:‘The worst types of sub-human beings’? The myth and reality of the convicts of the Norfolk Island penal settlement, 1825-1855‘ en ‘Norfolk Island’s ‘suicide lotteries’: myth and reality‘. ‘t Is redelijk interessant eigenlijk.

Posted in Boeken en muziek en films enal, Studeren | Tagged , | Leave a comment

Gelukkig zijn er hongerige cafébazen

Bakstuipoverload, de laatste week. Of al iets langer. Twee dingen uit

9200000040451166

Dat lag hier al langer, maar omwille van dinges en al ben ik er nu pas echt uit beginnen koken. En gezien Turken blijkbaar ontzettende broodeters zijn (dat was mij een beetje ontgaan, wat dwaas is, want het eerste wat ik ooit in een Turkse winkel kocht was simit – lang voor ik wist dat dat simit was, natuurlijk) ben ik maar met de broodbladzijden begonnen.

Eerst Pogaça (met twee puntjes op die “g” maar ik ben te lui om ze te zoeken), een soort briochebroodjes gevuld met aardappel en chilipeper. Omdat ik mij toch niet aan recepten kan houden heb ik “1 volle eetlepel geraspte kaas” vervangen door “een hele blok schapenkaas”. Voor de rest was het een beetje chili-overload, maar bon.

Recept:

  • 1 tl droge gist
  • 2 tl suiker
  • 70 gram boter
  • 1 ei
  • 125 gram yoghurt (voller dan vol)
  • 300 gram bloem (ik vond dat erg weinig en heb uiteindelijk zeker anderhalve keer zoveel gebruikt)
  • 3 grote aardappels
  • 2 tl zout
  • 1 tl zwarte peper
  • 2 tl chilivlokken
  • Die volle eetlepel kaas die bij mij dus 150 -200 gram schapenkaas werd
  •  1 el plantaardige olie
  • 1 dooier
  • 1 el Nigellaseed -> dat werd maanzaad
  • 1 el sesamzaad

Eerst het deeg: 125 ml lauw water + gist + suiker beetje laten staan in de zon tot dat begint te bubbelen.

Boter smelten en met ei en yoghurt opkloppen.

(Twee seconden leedvermaak, want nu komt ie): Bloem in de mengkom van uw Kitchenaid doen (HAHAHA – sorry – not really), gistmengsel toevoegen en beetje roeren, yoghurtmengsel erbij en idem. Voor gij die nog verstoken zijt van een Kitchenaid (ik word hier dus echt niet voor betaald hé) moogt ge nu 10 minuten kneden. Voor de gelukkige bezitters van (enzovoort): zet dat ding op zes en laat dat een paar minuten draaien terwijl ge uzelf een aperitieftjen uitschenkt.. Het deeg blijft redelijk plakkerig maar dat geeft niets. Afdekken met een vochtige handdoek – ne properen!!! – en laten rijzen voor een dik uur.

Ondertussen moogt de patatten koken met wat zout, en ze dan pletten met zout, peper, chilivlokken en de kaas.

Deeg goed gerezen? Doe er het zout bij en kneed nog eens goed door. Uitkappen op een bebloemd werkvlak en er dan cirkels van een goede 10 cm diameter mee maken. Lepel aardappelvulling erop en dichtklappen, inkwasten met ei en afwerken met de zaadjes.

Bakpapier op uw beste bakplaat leggen, instrijken met de olie en uw flappen daarop deponeren. Dertig minuten bakken in een oven op 200 graden. Meegeven voor uw hongerige cafébaas. Done.

20170107_202521

De dag erna bedacht ik mij opeens dat ik bij Tupperware ooit eens een flappenmachientje gekocht had. En dat ik nog een pak gemengde paddenstoelen in de frigo had. En nog een blok schapenkaas.

Zelfde recept deeg (met volkorenbloem nu), maar een andere vulling dus. Gebakken champignons met ajuintjes en look en geplette kaas. Dat bleek ook goed te werken. Een restje deeg heb ik in drie platte lappen uitgerold en belegd met geitenkaas (zo van die buche) en wat extra chili). Dan heb ik die lappen in de lengte opgerold en er een vlecht mee gemaakt.

 

Een deel voor de mama, een deel voor de hongerige cafébaas en een deel voor de collega’s. Voila.

Bakstuipen gaan zelden rap over. Voor mijn tantes werden het deze week nog kletskoppen en wreed gezonde maar lichtelijk voze koekjes met pindakaas (niet echt slecht, maar de kletskoppen waren beter).

En dan vandaag simit. Uit hetzelfde boek. Ik had al twee volledige broodjes door de pekmez gehaald en gecoat met geroosterde sezamzaadjes (die ik voor één keer niet heb laten aanbranden) toen er telefoon kwam en ik weg moest en dus mijn onwaarschijnlijk satijnig deeg moest achterlaten. Bij thuiskomst was dat nog eens ruim verdubbeld in volume en heb ik er dan maar een emmer geraspte kaas onder gekneed en er een soort “simitpistoleekes” van gemaakt. Gelukkig was er een hongerige cafébaas.

 

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb gelijk goesting om iets te bakken.

Posted in Eten en Drinken, In 9050, Kookstuipen | Tagged , , , , , | 4 Comments

Gelijk een beetje schuldgevoel

Ik had op 1 januari normaal familiefeest. Ik heb mijn maten al twee weken niet meer gezien. Ik had op 3 januari moeten gaan werken maar dat is niet gelukt. Ik voel mij daar toch beetseken schuldig over.

Maar ik kan er echt niets aan doen. Ik was al heel zwaar aan het hoesten en het rochelen in de week voor ik vertrok, en ik heb heel Istanbul ondergekucht. Echt scheurende longen, een neus die kapot was van het snotteren, de steile straten op en af met nul lucht en massa’s gepiep. Ik heb mij zot geamuseerd, maar ook meer dan eens kapot geschaamd omdat ik zo hard stond te hoesten dat mensen mij raar begonnen te bekijken.

Nieuwjaarsdag was het helemaal naar de zak. Koorts. Van de mama mocht ik zelfs niet eens mee naar Harelbeke. Het werd héééél stillekes zetelzitten en vooral niet veel ademen want daarvan moet ge hoesten. Dinsdag kon ik gelukkig bij de huisarts terecht: ontsteking bovenste luchtwegen en cortisonepufferkes. Thuis voor de rest van de week. Gezien ik aan een loket werk heeft dat impact op mijn collega’s, en ik voel me daar niet lekker bij. Maar het ging echt niet anders. Zo lang ik rustig stil in een hoekje zit valt het mee. Maar van zodra ik wat actiever word heb ik het zitten: onstuitbaar rochelen en ademnood. Joy!

Deze morgen was ik duizend man sterk. Maar een half uur in de GB achter de hoek was al genoeg voor het einde van mijn pijp. Moe, gewoon. Uiteindelijk heb ik toch wat met meubels rondgezwierd, en daarnet voor het eerst in mijn leven konijn met pruimen gemaakt. Maar dat is genoeg om de rest van de avond in de zetel te ploffen.

Dat is allemaal geen erg en dat gaat allemaal wel over. Maar ik mis mijn maatjes. Ik kon nog niemand vragen om te komen aperitieven of nieuwjaar te vieren.Ik heb nog voor niemand eten gemaakt. Ik heb mijn familie niet kunnen vastpakken. En ik heb mijn collega’s laten draaien.

Maar ik ga dat wel goedmaken. Beloofd. xxx

Posted in Familie en vrienden, In 9050, Tleven | Tagged | Leave a comment