Een leven alleen

En? Lukt dat een beetje? Ja hoor, maar ‘t is wel raar. Ik ben redelijk gewoon om dingen alleen te doen. Toen ik tien jaar geleden (exact 10 jaar geleden zelfs) de stop uit de meest destructieve relatie ever trok wist ik het al: niets wordt ooit nog hetzelfde. Niemand komt nog tussen mij en mijn drang naar een plek voor mezelf te staan.

Ik ben een zeer sociaal beestje, altijd al geweest. Hier in Gentbrugge – waar ik met veel liefde en geluk een nest voor mezelf heb gebouwd – voel ik me zo onwaarschijnlijk thuis. Er zijn teveel mensen die ik graag heb om er op gezette tijden mee af te spreken zonder dat mijn agenda ontploft, het huis zit vaak vol met buren en vrienden, er zijn feesten en feestje en zotte cafébazen … Op het werk is het niet anders: er zijn bergen toffe collega’s, en elke dag zijn er mensen om dingen aan uit te leggen, Er is de stad die je omhelst en waar altijd bekenden te spotten zijn.

Geen wonder dus dat mijn hoofd soms hunkert naar rust en stilte en leegte. Ik luister soms te veel maar soms ook te weinig naar mijn hoofd. Maar permanent mijn eigen ruimte delen, dat is na al die jaren nog altijd geen optie. Dagen samen en dagen alleen, dat heeft een hele tijd goed gewerkt. Maar nu is alles dus anders.

Nu is elke dag potentieel een dag alleen. In de praktijk is dat natuurlijk niet zo, maar het zou kunnen. Ik zou elke avond thuis kunnen komen en in stilte zitten wachten tot het donker wordt. Wat ik soms doe: lichten uit, tv uit, en wachten tot ik het beu ben en in mijn bed kruip. Het klinkt gek, maar ook dat zijn vaak geslaagde avonden.

Maar meestal verdwijn ik in een soort roes van afspraken, etentjes, festivalletjes, bezoekers, things to do and places to go. Niet dat me vroeger een strobreed in de weg gelegd werd, maar dat herwonnen vrijheidsgevoel is bij momenten serieus kicken. De tegenzijde is er wel niet naast: complete chaos, vermoeidheid, rare gedachten, slechte eetgewoontes (als ik: ik eet meestal niets meer tot ik omval van de honger).

Het gaat denk ik nog een tijdje duren voor ik een nieuw evenwicht gevonden heb.

Posted in In 9050, Tleven | Tagged , | 2 Comments

Gelezen in juli

07-bookchallenge

‘t Is niet dat ik niet lees, maar ‘t is erg onregelmatig.

Asylum (The Birch Harbor Series Book 1) – by Kristen Selleck

Chloe Adams came to Birch Harbor, a small college town in the U.P., to escape the stigma of mental illness. Her new roommate Sam Klingeman, came to drink her weight in vodka and find a hot guy with a trust fund. Between Chloe’s developing relationship with campus hockey hero and floor RA, Seth Maird, trying to be the voice of moderation for Sam, and her new position as teacher’s assistant for the eccentric Dr. Willard, she’s stayed busy enough to keep the past firmly behind her. But the voices return…and this time, she’s not the only one that can hear them.

Flutboekske, met een compleet bij zijn haar gesleurd einde. Ik weet niet hoeveel boeken er nog na Book 1 komen, maar ik ga het niet uitzoeken. Veels te veel romantisch gezwemeld ook. Skippen!

Hollow City: The Second Novel of Miss Peregrine’s Peculiar Children – Ransom Riggs

Library of Souls: The Third Novel of Miss Peregrine’s Peculiar Children – Ransom Riggs

September 3, 1940. Ten peculiar children flee an army of deadly monsters. And only one person can help them—but she’s trapped in the body of a bird. The extraordinary journey that began in Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children continues as Jacob Portman and his newfound friends journey to London, the peculiar capital of the world. There, they hope to find a cure for their beloved headmistress, Miss Peregrine. But in this war-torn city, hideous surprises lurk around every corner. And before Jacob can deliver the peculiar children to safety, he must make an important decision about his love for Emma Bloom. Like its predecessor, this second novel in the Peculiar Children series blends thrilling fantasy with vintage photography to create a one-of-a-kind reading experience.

Oneindig veel beter. Ik las al Deel 1 ( Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children) en ik vond dat goed. En toen begon ik dus aan deel twee en dat geraakte er op een dag of vier doorgedraaid. Zo wijs, jong. Ik ben dus meteen aan deel drie begonnen en dat ging er al bijna net zo vlotjes door.

The adventure that began with Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children and continued in Hollow City comes to a thrilling conclusion with Library of Souls. As the story opens, sixteen-year-old Jacob discovers a powerful new ability, and soon he’s diving through history to rescue his peculiar companions from a heavily guarded fortress. Accompanying Jacob on his journey are Emma Bloom, a girl with fire at her fingertips, and Addison MacHenry, a dog with a nose for sniffing out lost children. They’ll travel from modern-day London to the labyrinthine alleys of Devil’s Acre, the most wretched slum in all of Victorian England. It’s a place where the fate of peculiar children everywhere will be decided once and for all. Like its predecessors, Library of Souls blends thrilling fantasy with never-before-published vintage photography to create a one-of-a-kind reading experience.

Geen flauw idee of het in één of ander kot past, maar dat kan mij niet schelen. Vooral de combinatie met die oude foto’s is geweldig. Aanrader!

Kaas en de evoloutietheorie – Bas Haring

Kaas en de Evolutietheorie is een boek voor nieuwsgierige mensen van 9 tot 99 en legt in heldere taal de evolutietheorie uit. Bovendien laat het zien hoe de evolutietheorie een licht werpt op alledaagse en interessante vragen zoals “Hoe kun je onsterfelijk worden?”, “Waarom krijgen we kinderen?”, of “Hoe is kaas uitgevonden?”

Ik zal u eens het beste boek ooit over evolutietheorie laten zien, zei hij. En toen gaf hij me dit. Ik vind het niet het beste boek over evolutietheorie, maar dat geeft niets want veel eenvoudiger uitgelegd dan dit kunt ge het niet maken. Had ik kinders, dan werd dit een boek voor het slapengaan. Mooie theorie, grappig boekske.

 

 

Posted in Boeken en muziek en films enal | Tagged | Leave a comment

En het is nog niet eens 9u00!

Opstaan en wakker zijn, en goesting hebben in uwen dag

  • Op weg naar de tram botsen op loslopend tam konijn, dat zelfs aan uw vingers komt ruiken. Hopen dat ge iemand geholpen hebt door een prentje van het konijn op FB te zetten.
  • Een wat stuurs kijkende tramchauffeur vriendelijk doen teruglachen als ge oprecht gemeend goeiemorgen zegt
  • Aan het rondpunt in Ledeberg een knappe gast zien staan die iets aan het vertellen is aan iemand op de derde verdieping, en hopen dat hij een serenade aan zijn lief staat te zingen.
  • Een madam die semi-automatisch met een hondje aan de lijn in het gras staat te draaien en waarvan ik wou dat ik op dat moment een foto kon trekken. Het had iets sureëels, maar ook iets heel schoons.
  • Met uw hoofd in de wolken zitten en toch nog net op tijd uw halte aanvragen.
  • De Reep afwandelen terwijl de veegploegen van Ivago hun best doen om de laatste resten pis en bier van tussen de straatstenen te wrijven.
  • Zien hoe mijn stad weer vervelt, nog een beetje beduusd van de collectieve waanzin van vorige week.
  • Zingen, en wel dit, maar dan wel alleen het refreintje. En peizen: wat voor ne gelukkige mens zijde gij toch, die al lachend en zingend naar zijn werk stapt.

Al die dingen, en het is nog niet eens negen uur!

Posted in #geluk, Gent, In 9050, Werk | Tagged , | Leave a comment

Gentse Feesten 2016

‘t Is niet dat ik niet buiten kwam, maar ‘t was toch een heel pak minder dan anders. Een nieuw evenwicht en een acuut geval van nesteldrang hielden me vaker thuis dan ik gewoon ben. Maar toch werden het zalige feesten.

Zo verliefd dat ik ben op Gent, in die zalige zomerdagen waarop iedereen in volle glorie aan het feesten slaat. Op elke hoek van de straat bots je op bekend volk, overal is muziek, er zijn juweeltjes te ontdekken in alle hoeken en gaten van de stad. Het zijn de mensen die het doen. De muzikanten, de toneelspelers, de jobstudenten, de sfeerbeheerders, de uitgelaten massa Gentenaars en bezoekers, de flikken, de mannen en vrouwen van de vuilkar, de chauffeurs van De Lijn, … iedereen vastbesloten om het feestje tot de laatste druppel leeg te melken.

Het zijn de vrienden waarmee ik twee zalige avonden heb beleefd, en de mama die voor het eerst in haar leven leek te beseffen dat de Feesten echt wel veel meer zijn dan uitgeteld op de Vlasmarkt hangen (ik hang daar nooit, eigenlijk, ik heb het daar nooit wijs gevonden. Iedereen doet er veel te veel zijn best om cool te zijn).

Hoogtepunten: Mira Miro met Braquemart 1, het optreden van Sioen op Sint-Baafs, de Prince-cover van Pieter Embrechts, de fietsnaamimachines en een blij weerzien met Jan De Smet. Maar vooral gulder allemaal, en mijn maten. Gentse Feesten, I love you, tot volgend jaar xx

 

 

Posted in #geluk, Congé, Familie en vrienden, Gent | Tagged , | 3 Comments

Ik ben te oud geworden om nog benauwd te zijn

Middagpauze gisteren. Omdat ik in het centrum van de stad werk was het spelletje van de dag “spot de zatte mens”. De allerlaatste feestvierders kwamen nog uit de richting van Sint-Jacobs aangeslenterd, waggelend en lijkbleek. Sommigen hesen zich nog halfslachtig op de fiets, al bleek dan meer dan eens niet echt een doordacht plan. Degenen die nog niet alles hadden opgezopen kozen voor de taxi.

Op het einde van de Reep, vlakbij het Duivelsteen, ligt een koppeltje in elkaar gerold te slapen. Uit de wind, in de zon. Hij op zijn zij, zij knus tussen zijn armen genesteld. Ik steek de straat over om een foto te nemen. Ondertussen loopt een keurig man met een hondje aan de lijn voorbij. Hij bekijkt het slapende koppel en stapt op hen af. Ik denk nog even dat hij de slapers aan het wakker schudden is, maar opeens zie ik hem een gsm uit de broekzak van de jongen vissen. Waarop ik begin te roepen. “Gaat het zo’n beetje, ja! Dat is niet van u, steek dat terug!!”

Wat hij prompt doet. Omdat ik er denk ik niet bang genoeg uit zag. Omdat ik vond dat ik nu oud genoeg ben om mij kwaad te maken. Omdat hij misschien dacht dat ik al een foto had genomen. Hij geeft me nog een middenvinger, maar vertrekt. Zonder gsm.

Ik stapte maar op het koppel af. Slaap gerust verder, maar steek uw telefoon ergens anders. Ze waren gelijk niet wakker genoeg voor om merci te zeggen:-).

Posted in Gent | Tagged , | Leave a comment

Landen op aarde

Het zijn tot nu toe de rustigste Feesten in lange tijd. Vrijdagavond ben ik er even geraakt, daarna niets meer. De laatste weken waren zo intens dat ik er gewoon de fut niet voor vond. Goesting, dat wel, zeker met een wall vol prentjes van feestende vrienden. Maar het lijf wilde even niet meer mee. En ik heb daar eerlijk gezegd al volop van genoten. Het is zo lang geleden dat ik de vraag “Wat ga je doen vandaag?” nog eens met “Absoluut niets!” kon beantwoorden. Dagen met werkelijk nul afspraken in mijn agenda, die zijn zo zeldzaam. Het is maar met er nu even in weg te zakken dat ik me realiseer hoe hard ik ze nodig heb.

Langzaamaan vind ik een nieuw evenwicht. Dat is nodig, want er zijn nogal wat dingen aan het veranderen. Om mee te beginnen: Meneer J en ik zijn niet meer samen. Dat kwam heel opeens, en het is zoeken naar manieren om daar mee om te gaan. Na ruim zes jaar weer alleen, het is wennen. Over hoe en wat ga ik het hier niet hebben. Maar het gevolg is verhevigde nesteldrang. Ik ruim op als bezeten.Ik poets, ik klus, ik zit wat verdwaasd in de zetel voor me uit te staren. Onrustig en met verstoorde slaap, op zoek naar hoe het nu verder moet.

Ik geniet van hier thuis op mezelf te zijn. Daardoor is de roep van de Feesten veel minder luid dan anders. Als ik kan kiezen tussen in mijn hoekje rondom mij kijken of op stap gaan, dan is de keuze rap gemaakt.

Ik wil ook zo graag goed uitgerust terug aan het werk beginnen. Na de Feesten gaat de collega die ik opvolg definitief met pensioen, en dan moet het zonder haar wijze advies. Ik ga haar missen. In die paar maanden dat we intensief samenwerkten stak ik enorm veel van haar op, dat zal dus wennen worden. En ik werk aan een groot project waarbij ik tegen het einde van de zomer een beetje het hele contentbeheer van de dienst in lijn wil krijgen. Dat worden dus veel lange dagen schrijven en schrappen en allemaal dinges die ik graag doe. Joepie!

Ik ben dus langzaam op aarde aan het landen, en het doet me zichtbaar goed. De teller wijst nu ruim -10 kilo aan, en ik ben daar overmatig gelukkig mee. Grappig: ik heb al zeker drie mensen gehad die me vroegen of ik een nieuwe bril had. Nope dus, gewoon een smaller gezicht. De rij te wijd geworden jurken wordt steeds langer, de rij jurken die niet meer pasten steeds korter. Fijn!

Voor iedereen: geniet van deze mooie, zonnige dagen !

Posted in Congé, Gent | Tagged , , | 2 Comments

Poezekatten en boterslakken

Mijn professionele mens kent mij na twee jaar natuurlijk al wel een beetje. Toen het over onrust ging, en hoe ik soms verdacht slechte manieren heb gevonden om daarmee om te gaan suggereerde ze mij een huisdier in huis (duh!) te halen.

En ik begon te ratelen en te protesteren, en opeens kwam alles samen in dat beest. Ik ben zot van honden, stapelzot. Ik ken geen hond of hij ziet mijn kop en denkt “daar is dat wijf weer dat mij de hele avond gaat strelen en met mijn bal gaat spelen en dat mij – als ik maar zielig genoeg kijk – achter het gat van mijn baasje nog iets lekkers gaat geven. Een hond, dat is uw beste maat. Ever.

En poezekatten? Ik zie wel graag poezekatten, en in mijn situatie (nooit te voorspellen wanneer ik thuis ga zijn) zijn ze de logische optie. Zo’n bol haar die op je schoot ligt te ronken, oh boy!

Maar ik kan het dus niet, hoe graag ik ook zou willen. Ik kan dat soort engagement niet aan. Ik zeg al heel mijn leven dat ik veels te graag beesten zie om ze in huis te halen, en – zo verwaand ben ik wel – ik vind het jammer dat niet meer mensen die leuze hanteren.

Want een beestje betekent rekening houden met, en vieze kattenbakken uitkuisen, en blikken stinkend beesteneten opentrekken, en de opgedroogde restanten vol vliegen opruimen. En dat beest is van u afhankelijk, en als gij daar niet voor zorgt dan gaat dat dood en zo. Of dat heeft wormen, en kattenaids, of zweren in de plooien van zijn vel, en ik ga dat niet kunnen.

‘t Is bijna nog erger dan kinders. Die groeien tenminste op. Die zitten voor ge het weet te rologen aan tafel, klaar om u een totale seut te vinden. Uw hond kan dat niet, is daar niet toe in staat. Uw kat waarschijnlijk wel, want die scherpt gewoon haar klauwen aan uw toch al onbestaande ego. Ook al geen optie.

Dus zit ik daar voor ik het weet weer een kwartier weg te tjiepen. Ikke, de zorgzame. Kan niet eens voor een regenworm zorgen. Wel voor een boterslak. Er zat een supersized one in de gang deze week, en ik heb ze netjes buiten gezet. In plaats van een kat, een slak. Ik denk niet dat mijn maten daar wreed van zouden verschieten. Ze kennen mij al een beetje. Ik zou daar verjaardagsfeestjes voor geven en zo. En ze zouden allemaal denken: “We gaan ze zo moeten verslijten”. En ze zouden gelijk hebben.

Geen poezekatten of hondekes voor mij. Nope.

 

Posted in Tleven | Tagged | 3 Comments