Luxemburg, begot

Het moet niet altijd exotisch zijn, denkt een mens dan. Achteraf blijkt dat ik in de voetsporen van mijn grootouders ben getreden: Vianden, Trier, Luxemburg-Stad. Ik weet ook weer direct waarom ik daar niet eerder ben geweest: ‘t is ok, maar het blijft een afgezwakte versie. Ja, dat dal in Vianden is wel niet mis, maar er zijn betere dals. Ok, Trier is gezellig, maar als het op oude stadjes aankomt kan ik uw wel betere dingen aanraden (Gent, bvb). Namen (tussenstop) is ooit schoon geweest en doet duidelijk pogingen om weer schoon te worden, maar je struikelt er over de (*witte*) bedelaars en dat geeft toch te denken. Luxemburg-stad stinkt dan weer naar het geld van zodra je binnen rijdt, maar is met uitzondering van de oude benedenstad eigenlijk gene vetten.

Los daarvan, het was me om de rust te doen. Uitgebreid ontbijten. Frisse lucht. Beetje rondrijden. Steak met frieten en pizza. Goedkope booze in de winkels. Gewoon niets moeten en u niet zot lopen in een grote stad. En daar voldeed het perfect aan. Beetje ouderwets maar proper hotel. Ontbijtbuffet met genoeg en meer dan dat vanalles. Een kasteel dat helaas werd gerestaureerd toen restauratie van kastelen nog niet aan de huidige standaard voldeed, maar dat wel indrukwekkend was. Menukaarten uit de jaren 70. Decors uit de jaren ’80. Eén wijs café in een oude cinema, inclusief Tom en Jerry en Chaplin.

Droomvakantie? Van geen kanten. Geslaagde uitstap? Ge moogt gerust zijn!


Advertisements
Posted in #geluk, Reizen | Tagged , , | Leave a comment

Dat ge al twee uur tegen uzelf aan het zeggen zijt dat ge moet gaan slapen maar dat ge ook wel wreed content zijt.

De Maalox is op. En ik ben al de hele vooravond aan het grazen omdat stoppen met eten onpasselijkheid veroorzaakt. Liggen is straks geen optie. Fuckerdefuck, eigenlijk.

Twee weken rust deden deugd. De aanhoudende spanning is wat uit mijn lijf. Ik sta niet meer te trillen op mijn benen en ik heb zelfs al met mijn fiets gereden zonder er af te vallen. Punten voor mijzelf dus. Ik ben wel nog niet thuis. Moe jong! Maar echt steendood. Voor deze week is de batterij alvast op. Ik heb mezelf beloofd dat niet erg te vinden. Het ging. Ik heb niemand voor niets uitgescholden. Ik zat daarnet in de zetel keihard luidop te schateren bij een aflevering van Have I Got News For You. Ik deed onnozel. Ik bakte brood dat – zo zei de ontvanger – naar de herfst smaakte. ik vind dat een wreed schoon compliment en ik ben daar echt content mee.

Nu een weekje verlof. Inclusief iets met een sauna en veel verse lucht in Luxemburg. En feestjes enal. Komt goed, komt goed. En nu ga ik een emmer zoeken, om naast mijn bed te zetten. En hopen dat rechtop slapen ook lukt.

Posted in #geluk, Congé, In 9050, Tleven | Tagged , , | Leave a comment

Waarom uw sleutels vergeten goed nieuws kan zijn

Ik modder al anderhalve week wat aan, maar stilaan gaat het de goede richting uit. Ik heb besloten dat het om een accident de parcours gaat, beetje teveel van alles en de rekening die daar op volgt.

Slaap zal u redden, en sinds het optrekken van mijn aandeel in de pharma-industrie (waar ik een grote fan van ben) haal ik – dutjes meegeteld- een uur of 14 per etmaal. Ik kom weinig buiten, maar gisteren was een toppertje: een uur of twee in de zon in de tuin van goede vrienden, een glas rosé, een goeie babbel, een schattige hond, de zon door de bomen. Goeie vrienden maken uw leven zoveel mooier.

En dan: na de deugddoende babbel met de fiets terug naar huis, en vaststellen dat ge voor het eerst in meer dan elf jaar uw voordeursleutel vergeten zijt. En opgelucht adem halen. Want normaal vertrekt ge in al uw dwangneuroses nooit zonder minstens vijf keer te checken of ge uw sleutels wel bij hebt. Als in: met de sleutels in uw hand de deur niet durven dichttrekken want ge zult uw sleutels vergeten hebben.

Gelukkig stond het schuifraam achteraan open want het huis rook naar gebakken zalm. Gelukkig waren de buren thuis en trotseerde de buurman de kruisspinnen door over het muurtje te wippen en – zo attent – de voordeur te openen en daar een schoen tussen te steken zodat ze niet kon dichtslaan terwijl ik het tekenwerk van de kleine O. aan het bewonderen was.

Ik stel vast dat ik mij geen moment heb opgefokt. Ik stel vast dat ik voor het eerst in jaren niet in complete paniek mijn voordeur heb dichtgetrokken. Ik stel vast dat dat vooruitgang is. Ik ben daar wreed content mee, ik.

Posted in In 9050, Tleven | Leave a comment

En opeens was het prijs

Vorige week gigantisch uitschieten tegen iemand die dat niet verdiende. Drie keer te horen krijgen dat ge moet kalmeren want “ge zijt onophoudelijk aan het tateren”. Opeens in paniek naar uw gsm kijken omdat iemand belt en ge zelfs niet meer durfde te kijken wie het is. Drie vuile borden die een berg lijken en na een week nog op het aanrecht staan te stinken. Uzelf moeten forceren om uw haar te wassen wegens “geen goesting”. Een slokdarm die aanvoelt alsof ze vuurwerk hebben aangestoken in uw keel. Hartkloppingen. Angst. Slapeloosheid.

Vrijdag dan toch de moed gevonden voor een gesprek met de dokter. Over die reflux, en een zere knie. Om uiteindelijk trillend als een espenblad buiten te komen met een voorschrift van meer van hetzelfde maar dan dubbel zoveel. En een week rust.I k slaap nu minstens 12 uur per dag. De medicatie houdt de kelderdeur naar mijn beest op slot. Ik kan al een slok fruitsap drinken zonder dat de tranen in mijn ogen springen van de zeer. Buiten komen is nog niet evident, maar ik begin stilaan moe te worden van mijn zetel in de hoek dus dat komt er ook wel weer van.

Net op tijd aan de noodrem getrokken, denk ik. Maar ook wel: wanneer gaat die zever ooit eens over? Man, ik ben het soms zo beu van mij te zijn.

Posted in Tleven, Zwartgallig gezaag | Tagged , , | Leave a comment

Het recept dat mij bijna op mijn knieën kreeg – Rundstong in Madeirasaus

Ik weet het, het ziet er niet smakelijk uit. Maar ik wou het zo graag eens zelf proberen. Koeientong is een familietraditie. De eerste 20 jaar van mijn leven schoof de hele familie op nieuwjaarsdag aan in het café van mijn overgrootmoeder. De eerste klanten van het jaar werden vakkundig buiten geborsteld, de planken werden op de schragen gemikt, de tafel werd gedekt met gesteven tafellakens en het beste servies. Koeientong en kroketten, en een ijstaart. Na de laatste hap werd alles in ijltempo afgeruimd, want de volgende lading stamgasten stond al aan de deur.

Ik weet al lang dat daar veel werk aan is, maar dat zeggen ze van vol-au-vent ook en ik vind dat al bij al nogal meevallen. Maar deze keer moet ik toch bekennen dat ik het op het einde wel een beetje ferm beu aan het geraken was. Koken in zout water, afspoelen, koken in bouillon (dik vier uur aan een stuk), emmers groensels kuisen, champignons laten aanbranden …

Ik denk dat het gelukt is. De smaak van mijn saus trekt toch al redelijk op wat ik me herinner. Ik ga morgen nieuwe champignons halen. En heel veel cornichongskes in stukjes snijden. Want dat moet daar in van mij. ‘t Zal wel yummie zijn, maar ‘t is gelijk toch niet voor elke dag.

Posted in Eten en Drinken | Tagged , , , | 2 Comments

Oud zeer

Ik ben met een half oog aan het kijken naar iets dat al een tijdje op de Digibox staat. Over familieleden van mensen die in 1914 door de Duitsers werden afgeslacht in Dinant. Allemaal burgers, over de 200. Ik kijk naar de tranen van hun nakomelingen die hen nooit gekend hebben. En ik denk: dat is hier ook zo.

Van wat ik ervan bij elkaar gepuzzeld krijg was de oudste van het gezin van mijn grootmoeder een zoon, Lucien, die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd opgepakt wegens verzetsactiviteiten. Hij verdween in de plooien van de geschiedenis, waarschijnlijk bij geallieerde bombardementen.

Hij is, al heb ik hem nooit gekend, de basis voor de manier waarop ik naar de wereld kijk. Hij spookt door mijn gedachten als ik zie hoe de wereld steeds kouder wordt en naar de rechterkant opschuift. De kant waar hij zo hard tegen vocht dat het hem als prille twintiger zijn leven heeft gekost.

Hier op zolder liggen nog zijn studieboeken. Geboren in een bescheiden middenstandersgezin kon hij zowaar in Leuven gaan studeren. Op één of andere manier heb ik een band met die mens.

Vraag aan mijn groottante (90) naar haar grote broer, en ze krijgt het lastig. Zolang zij nog weet wie hij was, zolang zijn geruststellende brieven naar zijn moeder nog bestaan (hoogstwaarschijnlijk toen hij al lang gefolterd werd), zolang zijn boeken hier nog liggen … zal het pijn blijven doen. Ik voel me zo verwant met de mensen die op Canvas voorbij dansen. Ik ben, 80 jaar later, zo trots op hem en op zijn familie. En ik zou hopen dat ik net dezelfde keuzes zou maken.

Never forget.

 

Posted in Familie en vrienden, Tleven | Tagged , , | Leave a comment

Improvisatiekoken: de voorraad

Ik zie net op FB dat de mensen van Velt een tweedaagse cursus geven rond improvisatiekoken. En ik bedenk mij dat ze mij al zo dikwijls gevraagd hebben “of ik dat echt allemaal standaard in huis heb” als ik weer eens op goed geluk de frigo heb leeggemaakt. Waarop ik altijd een beetje verbaasd reageer. Iederéén heeft dat toch standaard in huis? Niet dus.

Voor wie het interesseert: dit is een lijst van dingen die ik in huis MOET hebben. Als in: als ze er niet zijn, dan slaat de paniek toe. Echt!

In de diepvriezer:

  • Minstens twee soorten groenten met veel toepassingsmogelijkheden. Standaard zijn dat hier erwtjes en dan iets als spinazie of prei of zo. Ook handig maar niet strikt noodzakelijk: gesnipperde uien. Voor noodgevallen. Er is niets dat ge niet met een ajuin kunt oplossen.
  • Fruiten: gemengde rode bessen. Voor in uw yoghurt ‘s morgens, of voor panna cotta als er onverwachts volk komt dat eigenlijk ook wel een dessertje verwacht. Of voor in koud water, als alternatief voor fruitsap of alcohol.
  • Vlees: iets als merguez, of kip. De rest vind ik eigenlijk niet echt lekker als het uit de vriezer komt. Die merguez kunt ge ook “leegnijpen” als ge het gehakt wilt. En kip kan ik met mijn vingers in mijn neus op 100 manieren klaarmaken. Enfin, niet met al mijn vingers natuurlijk. Zo groot is mijn neus niet.
  • Vis: om het even wat, als het maar visfilets zijn. Daar kunt ge echt alle kanten mee uit, van visballetjes tot vismousses enzovoort…
  • Bladerdeeg. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit geen bladerdeeg in de vriezer heb gehad. Zo handig voor geïmproviseerde groentetaartjes, dessert, aperitiefkoekjes…

In de afdeling droge voeding:

Daar ben ik denk ik af en toe wel een beetje zot omdat ik meen dat uw leven niet compleet is als ge niet minstens 4 of 5 soorten suiker in huis hebt, maar teruggebracht tot de essentie:

  • Pasta en rijst: meer soorten is beter, maar in essentie kunt ge met een model of twee pasta en een doos basmati ook voort.
  • Couscous. Absoluut essentieel! Couscous is uw redder bij overschotten en onverwachts publiek. Werkelijk bijna alles in uw keuken dat ge in kleine blokjes kunt snijden en bakken en kruiden kunt ge op duizend manieren door de couscous draaien. Alleen de combinatie chocoladestrontjes en ansjovis, daar zou ik als ik u was toch maar van wegblijven. Maar voor de rest: feta of blauwe kaas, uien (ah ja), verse kruiden, noten, pitten, pompoen ….. allemaal bingo. Beetje dressing erbij en ge zijt vertrokken.
  • Kikkererwten. Echt, ge moet kikkererwten in huis hebben of ik neem u niet serieus. Dat, of om het even welke variant van bonen (rode, kidney, zwarte, witte …) Dat kan in droge variant, maar ik vind conserven hier handig. Zeer lang houdbaar, en mits wat geblitz met een deftige mixer of keukenmachine (of met een vork en wat meer geduld) en kruiden de perfecte basis voor groenteballetjes en dipsauzen.
  • Tomaten in blik. Wie heeft er nu in godsnaam geen tomaten in blik in huis? Brick mag ook, of glas, of whatever. Maar tomaten zijn god.
  • Bloem. Gewone onnozele witte bloem. Voor koekjes, brood, als bindmiddel, …. Bloem betekent in mijn geval: minstens drie kilo in zakken en mijn grote bokaal tot de rand toe vol of ‘t is crisis. Voor gebak heb ik ook altijd zelfrijzende bloem in huis. Ik weet dat dat boecht is, maar ik vind het handig.
  • Bij de bloem hoort ook gist. Droge gist. Ik heb mij jaren zot gekocht aan verse gist, want ik ben dol op de reuk en het gevoel ervan als ge gist tussen uw vingers verkruimelt. Maar ik moest dat altijd weggooien wegens ik had altijd wel iets te doen dat dringender was en zo werd verse gist vervallen gist. Droge gist dus. Uw vriend voor het leven als ge al eens iets wilt bakken.
  • En als ge niet wilt bakken of ge hebt geen tijd om zelf deeg te maken: de Turkse winkel is uw beste vriend: filodeeg, brickdeeg, yufka, tortilla’s, loempiavellen, rijstvellen, … zie dat ge ALTIJD iets hebt om gerief in te draaien. Rijstvellen en yufka kunt ge overigens eindeloos lang in de keukenkast bewaren.
  • Suiker en aanverwanten: begint al maar met gewone kristalsuiker en een suikersiroopachtig dink: honing, stroop, caramelsaus (ja, dat van op de ijsjes, ja!), guave, whatever. Uw volgende aankoop is donkere kandijsuiker.
  • Droge kruiden. Hier in huis toch gemakkelijk een soort of 40 denk ik, maar dat hoeft echt niet. Wel absolute aanraders:
    • Grof zout en fijn zout. Dat spreekt voor zich
    • Peper. Niet van die potjes met fijngmalen stof. Koop uw peper in bollen en vraag voor uwe kerstdag een deftige molen. Of doe zoals ik en koop er ene bij den Ikea. Die doet ook al jaren zijn job.
    • Currypoeder. Voor dressings en marinades. Altijd prijs.
    • Iets pikants. Het kan mij niet schelen wat, maar iets pikants. Ik koop tegenwoordig de Arrabiata van bij Spice Bazaar in de Burgstraat. Meer dan voldoende “kick” voor mij.
    • Handig voor zowat vanalles: grillkruiden, of kipkruiden, of gehaktkruiden …. maakt niet zoveel uit.
    • Voor de speciallekes: haal een mix of twee, drie bij de Albert Hein of de wereldwinkel: groen en rode curry, iets anders van marinade…. Doe uzelf een plezier en ge gaat daar veel mensen een plezier mee doen.
    • Heb ik ook altijd in huis maar hoeft niet: vanillestokken en saffraan, kruiden voor couscous, een of andere Arabische mix.
    • Gember. Hier in huis zowel vers, in poeder en gekristalliseerd. Koop dat maar gewoon vers.
  • Olie en azijn: olijfolie, frituurolie, slaolie is zo’n beetje de heilige geoliede drievuldigheid. Gewone witte azijn, iets van appel- of ciderazijn en iets balasamicodinges vormen dan weer het basistrio voor de zure kant van de zaak. Ja, ik heb daarnaast nog minstens 10 andere soorten staan. Truffelolie, notenolie, pikante olie, azijn van aardbeiden, citroenazijn…. allemaal lekker en handig, maar niet strikt noodzakelijk.
  • In de schuif onder de frigo wegens ik durf niet in mijn kelder: aardappels, uien, sjalotten, rode uien en look, look, look. Met één soort uien komt ge ook al ver, maar leven zonder look is onmogelijk.
  • In de rubriek varia zitten er nog wat evergreens: pindakaas, havermout, donkere chocolade, chapelure of panko, confituur. Ik heb graag ook of wel amandelpoeder of kokospoeder in huis, en iets van noten en / of zaden en /of pitten.

In de frigo:

  • Kaas die ge lang kunt bewaren: feta (ik koop blokken in blik bij de Turken), halloumi, parmezaanse kaas of grana padano (in een blok, serieus, we gaan niet zeveren over dat zagemeel in zakskes hé!), blauwe kaas: de basisversies kosten amper iets, blijven maanden goed en zijn zeer geschikt om mee te koken. Ook handig: kuipje of rolletje geitenkaas.
  • Roomkaas of mascarpone. Voor de tiramisu maar ook voor sausjes en dips. Handig!!
  • Eiers. Ik word ziek als ik geen eiers in huis heb. Minstens zes, liefst 12. Nu moet ge weten dat ik geen eiers eet. Een omelet, daar wil ik nog eens aan snuffelen, maar hard- of zachtgekookte eiers, paardenogen, gepocheerde eiers: no go mama! Ieuw en al. Maar gelukkig vinden de meeste mensen dat wel lekker. En dus kunt ge omeletjes bakken, vullen en oprollen, pannenkoeken bakken, hardgekookte eitjes doorsnijden en vullen…. eindeloze pret met eiers.
  • Ketchup. Ik weet niet waarom, maar een frigo zonder ketchup is een blote frigo.
  • Yoghurt. Liefst volle. Alweer handig voor sausjes, desserts, gebak. Als ge echt goed zot wilt doen: de Turken verkopen yoghurt met maar liefst 10% vet. De volle smaak van vetzakkerij terwijl ge uw gasten kunt wijsmaken dat het sausje bij de salade light is.
  • Fruit en groensels die ge lang kunt bewaren (lang is relatief):
    • Kolen: om te stoven en te bakken, maar ook om ze zoetzuur te bereiden (azijn, suiker, water, gepiept).
    • Wortels: duizend dingen kunt ge doen met wortels.
    • Paprika’s: rode of gele of oranje, als het maar kleur geeft.
    • Tomaten: het is in België zo goed als onmogelijk om een deftige tomaat te kopen, maar bon. Koop de deftigste die ge kunt vinden.
    • Citroenen en/of limoenen.
    • Watermeloen is er ook zo ene: altijd handig.
    • En voor de rest: seizoensgroenten.
  • Augurkskes en uitjes op azijn, voor uw zelfgemaakte tartaarsaus en ook voor als ge uw regels hebt en net een halve pot Ben &Jerry’s hebt binnengespeeld.
  • Mosterd: nog zoiets waarover niet te onderhandelen valt.
  • Melk of room (of sojaprut) en boter. Niet flauw doen over boter tenzij ge er rode boebels van krijgt: echte boter!

Zie dat ge altijd een soort of twee verse kruiden of pijpajuin in huis hebt. Koriander, dille, bieslook, munt … doe uw best.

Bon, dat is dus wat er standaard eigenlijk altijd in huis is. Daar zitten nu toch geen absurde dinges tussen? Vanzelfsprekend puilen de kasten hier uit van allerlei andere voedingsmiddelen. Zo staan er in een megabokaal al een dik jaar een emmer rozijnen in de rum te weken. Er zijn zeker zes soorten rijst in huis. En koekskes. En god weet wat nog allemaal. Voor iemand die alleen woont is dat er niet naast. Maar ge kunt dus echt niet weten hoe gelukkig het mij maakt als ik op de laatste knip kan zeggen dat A en B komen eten maar dat ge er nog bij kunt en dat ge ook C en E en K moogt meebrengen “want er zal toch genoeg zijn”. Tenzij ge M zijt, dan eet ge om met mijn voeten te rammelen de laatste mossels ook nog op. Maar gij moogt dat, want het was bijzonder gezellig.

Posted in #geluk, Eten en Drinken, Kookstuipen | Tagged , , , | 2 Comments