Beesten, bloeddruk en nog meer beesten.

Zaterdagavond: beesten in mijn buik. Zondag naar Poperinge met pillen die beesten onder controle houden, teveel gegeten, paar glazen wijn, enfin, het was een lange terugweg. Deze nacht: beestenbal. Woelen en draaien enal. Om de vijf botten richting badkamer om beesten uit te laten. Bléh.

In plaats van naar goede gewoonte te wachten tot het kalf verdronken is dan deze morgen maar meteen een afspraak gemaakt in het WGC hier om de hoek. Dokter bevestigt beestenfeestje. En spreekt dan de zeer gevreesde woorden “ik zal uw bloeddruk nog eens controleren” uit. Oh boy. Nooit goed nieuws in mijn geval.

Jaren geleden, toen ik nog bij de Vlaamse overheid werkte, kon ik opeens de roltrap niet meer op. Ik geraakte geen stap meer vooruit en moest daar ter plekke blijven zitten. Collega’s haalden er de verpleegster bij die mij uiteindelijk toch naar boven en het rusthok in kreeg (nog eens merci aan die madam, overigens, dat was echt een hele lieve). En mijn bloeddruk mat. En efkes lichtjes in paniek schoot met mijn 18/12 op de teller.

Sindsdien wordt dat wat opgevolgd, maar structureel veranderde er niet zoveel. Betablokkers, dus. Ik heb me daar zeer lang tegen verzet, zeker toen mijn abonnement bij Meneer Pharma werd uitgebreid met antidepressiva en angstremmers. Maar ik kreeg dus elke keer weer onder mijn voeten. Bij elk doktersbezoek, bij elke ziekenhusopname, bij de bakker en de beenhouwer , overal. Ik ben nu sinds een dikke maand maar weer halve pillekes beginnen pakken. Dus dacht ik deze morgen dat het al bij al wel zou meevallen. Maar met 13/10 was de dokter precies nog altijd niet wreed content. Hele pillekes dus, vanaf nu. Waardoor die hele cocktail waarschijnlijk dat eeuwige brandende maagzuur veroorzaakt dat tegenwoordig zowat dagelijkse (en nachtelijke – joy!) kost is. Waardoor er nu ook maagpillekes zijn. Toppie.

Ik weet dat ik aan de fysieke oorzaken al een en ander zou kunnen doen: regelmatiger eten (saaaai), gewicht verliezen (minstens 15 kilo, ik weet het), bij momenten minder drinken. Maar het ene is natuurlijk een gevolg van het andere, en dat andere is en blijft stress. Waar ik nog altijd zeer gevoelig aan blijf, en zeer emotioneel op reageer. Met de onmogelijkheid om deftig te eten, gevolgd door honger die alleen maar met chocolade, kaas en chorizo gestild kan worden. Met dat eerste glas wijn waar ik eigenlijk op zo’n dag niet mag aan beginnen omdat glas twee en drie razendsnel volgen. Met die eeuwige slijpschijf in mijn hoofd die voortdurend aan het beetje zelfvertrouwen dat ik heb schaaft en elk begin aan goede voornemens genadeloos aan stukken rijt, want “gij kunt dat toch niet”.

Mijn lijf wil dat niet meer, en zoekt elke dag nieuwe, interessante manieren om mij dat duidelijk te maken. De sluitspier in mijn slokdarm staakt, mijn onderbenen roepen eczema uit tot de nieuwe wintertrend, allerlei organen steken en wringen en lachen mij uit als ik ze laat controleren want er is helemaal niks aan de hand. In mijn kop paraderen alle waanbeelden ooit verzonnen in lange rijen voorbij. Ge kunt het niet, misschien is uw moeder zonet doodgevallen en als het nu niet is is het later en dan kunt ge maar beter ook direct doodvallen, gij moest al lang ergens in een doos op het stort gaan liggen zijn, het gaat nooit goed komen met u, ge laat nu weeral uw collega’s in de steek. Die beesten zijn veel erger dan diegene waarvoor ik deze morgen nieuwe pillekes heb gekregen.

Advertisements
This entry was posted in Tleven, Zwartgallig gezaag and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s