Parijs, nog eens, en hoe ik graag eens iemands kinderen leen.

Dat was dus weer veel te lang geleden, Parijs. Bij mij is “te lang” langer dan een jaar. En hoe vaker ik ga, hoe korter “te lang” wordt. Zo stekezot van deze stad, zo verliefd op haar straten, zo compleet verhangen aan haar terrasjes en kelners en bakkers en musea en koffiekoeken en voetpaden waar ge uw enkels verstuikt en haar inwoners die onverstoorbaar tussen de voze toeristen laveren. Gent is mijn grote liefde, maar Parijs is mijn minnaar.

Met deze keer als extra: mijn oudste metekind. Met nieuwjaar een buis voor Frans. En ik vond dat niet kunnen. En dus moest hij, voor straf!, mee met mij naar Parijs. Ah ja, ik ben extreem hardvochtig. De meter from hell, that’s me.

Het metekind is nogal gesloten, en communiceert – puber zijnde – vooral met rologen. Maar ik dacht dat dat wel zou klikken want ik ben zelf soms gewoon een puber en hij krijgt thuis al een degelijke opvoeding en ik moet mij dat dus niet aantrekken en ik kan hem gewoon genadeloos in de watten leggen. Het helpt ook dat ik gewoon ben om tijd alleen door te brengen, en dat ik dat dus niet erg vind dat hij in de buurt van gratis wifi in het niets verdwijnt.

We gingen met de bus en ik kan u dat aanraden als ge vroeg genoeg zijt. Ok, het duurt wat langer (ongeveer 4 uur) maar het zet u af in Bercy, het kost geen zak, en het is denk ik zo eco als iet. Dat “iet” kunt ge trouwens nog afkopen om het CO-neutraal te maken voor de ronde som van 2 euro of zo. Om maar te zeggen. Ge stapt op aan de Dampoort en ge brengt (ik zeg het maar want ik gokte op een tussenstop) een lege blaas en een zak met eten en drinken mee. De heenreis was wat duurder, maar de terugreis was belachelijk goedkoop (22 euro of zo, voor twee). Met een volle bus betekent dat een degelijk loon voor de chauffeur en winst voor de firma. Joepie.

Maar bon, ik had dus een klein flatje gehuurd en dat was een beetje very basic en niet wreed sexy en ik zou liever niet meer iets huren dat alleen daarvoor bestemd is want ik ben me bewust van wat ABNB doet voor de wooncrisis in deze steden. Volgende keer zou ik kieskeuriger zijn. Los daarvan, beneden was een dingske waar ze gloeiend hete croissants serveerden, met zoute boter, of course.

En voor de rest was het vooral Parijs voor beginners. Met bootjes en Eifeltorens en Louvrezalen.

Maar vooral was het funtime met het metekind. Zijn mama en ik zijn deze maand 25 jaar vrienden. Hij was een paar uur oud toen ik hem in mijn armen hield en in elkaar klapte van het besef dat ik hem doodgraag zag, maar dat ik nooit mama zou worden. Niet omdat het niet kon, maar omdat ik dat zo beslist had. En sindsdien is hij één van mijn oogappels (samen met het andere metekind, en de kinderen van mijn buren) en nu was gewoon ons moment. Hij was geweldig. Hij dronk de stad. Hij lustte alles wat op tafel kwam. Hij verdween in zijn smartphone zoals elke degelijke puber. Hij zei niet veel, maar zoveel meer dan anders. En toen de mama hem daarnet kwam ophalen en ik suggereerde dat wij ook eens samen zouden moeten gaan, kwam er zo snel als de wind “ik ga mee!”.

Ik denk dat mij dat afgaat, meter zijn :-).

Advertisements
This entry was posted in Familie en vrienden, Reizen and tagged , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Parijs, nog eens, en hoe ik graag eens iemands kinderen leen.

  1. Parijs says:

    Parijs! Stad der liefde, onvoorwaardelijke meterliefde 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s