En opeens was het prijs

Vorige week gigantisch uitschieten tegen iemand die dat niet verdiende. Drie keer te horen krijgen dat ge moet kalmeren want “ge zijt onophoudelijk aan het tateren”. Opeens in paniek naar uw gsm kijken omdat iemand belt en ge zelfs niet meer durfde te kijken wie het is. Drie vuile borden die een berg lijken en na een week nog op het aanrecht staan te stinken. Uzelf moeten forceren om uw haar te wassen wegens “geen goesting”. Een slokdarm die aanvoelt alsof ze vuurwerk hebben aangestoken in uw keel. Hartkloppingen. Angst. Slapeloosheid.

Vrijdag dan toch de moed gevonden voor een gesprek met de dokter. Over die reflux, en een zere knie. Om uiteindelijk trillend als een espenblad buiten te komen met een voorschrift van meer van hetzelfde maar dan dubbel zoveel. En een week rust.I k slaap nu minstens 12 uur per dag. De medicatie houdt de kelderdeur naar mijn beest op slot. Ik kan al een slok fruitsap drinken zonder dat de tranen in mijn ogen springen van de zeer. Buiten komen is nog niet evident, maar ik begin stilaan moe te worden van mijn zetel in de hoek dus dat komt er ook wel weer van.

Net op tijd aan de noodrem getrokken, denk ik. Maar ook wel: wanneer gaat die zever ooit eens over? Man, ik ben het soms zo beu van mij te zijn.

Advertisements
This entry was posted in Tleven, Zwartgallig gezaag and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s