Ik mocht nog eens opleiding volgen, en ik ben wreed content

Ik heb een baas, en ‘t is een goeie. Ik heb sinds ik bij de Stad werk eigenlijk alleen maar goeie bazen gehad, eigenlijk, maar bon: ik ben dus een gelukzak (of een hele goeie werknemer, dat kan ook).

In elk geval volgde een collega onlangs “Stress & Burnout. Preventie en aanpak d.m.v. Selfcoaching” en die zei daar iets over tegen mijn baas en mijn baas kent mij goed en opperde voorzichtig dat mij dat ook kon interesseren. Maar dat ik niet moest. Maar dat ik mocht.

Nu moet ge weten dat ik zo’n konijn ben dat meestal ontzettend enthousiast in het gat springt. Van ooh en aaah en we zouden dit en we kunnen dat! En ik ga dat ALLEMAAL voor u oplossen! Tegelijkertijd met nog HONDERD andere dingen die ook interessant zijn! En dan nog een beetje! Mijn baas trekt dan zo’n beetje met haar wenkbrauwen en in het begin wist ik gelijk nog niet zo goed wat dat wou zeggen, maar nu wel: “Miss Geschift, dimmen! Ge gaat verzuipen. Ge gaat u slecht voelen omdat ge dat niet kunt waarmaken. Ge gaat u te pletter lopen. En kijk, er is een opleiding en misschien is dat wel iets voor u. Maar ge moet niet hé, ge moogt”

Nu moet ge ook weten dat ik een paar jaar geleden, toen ik echt op de bodem van mijn diepste put zat en maandenlang in mijn zetel kampeerde in een schijtbruine fleece peignoir, eens met een rozijn gevochten heb. En dat ik sindsdien geen enkele poging heb ondernomen om nog eens iets dergelijk te proberen. Teveel schrik van mijn eigen.

Maar bon, zoals het nu gaat, gaat het niet. En dus schreef ik mij in. Vier halve dagen, en ik was vastbesloten om er iets van te maken. Vandaag was de eerste les en dat was echt wel wijs. Dingen die ge eigenlijk wel weet maar die ge af en toe eens op een rijtje moet zetten. En ook wel nieuwe inzichten. Over hoe kapot ge gaat als uw hoofd 90% van de tijd in de hoogste staat van paraatheid staat. En over hoe ingrijpend dat is. Het helpt uw slaap om zeep, bijvoorbeeld, en het laat u niet toe om iets te overdenken. En hoe slaapgebrek vanalles kapot maakt.

Vandaag reed ik per zeer absoluut hoge uitzondering met de auto naar het werk, om daarna naar de opleiding te rijden. Niet voor de leute, maar omdat ik vlak na de opleiding ergens moest zijn en ik echt te weinig tijd had om op een tram te wachten. En nee, de fiets was geen optie wegens personenvervoer en mijn moeder past niet op mijn staantje. In mijn wereld betekent dat een slapeloze nacht op voorhand. Want zou ik niet beter mijn auto aan de bushalte zetten en dan over de middag ophalen? Want ik ga vanzelfsprekend geen parking vinden in de buurt van het werk, zelfs niet als ik daar 100 euro voor wil betalen. Of ik ga minstens drie fietsers omver rijden en dat gaat MIJN SCHULD zijn. En dan ga ik moeten weglopen uit de vergadering want de afstand tussen werk en opleiding is een miljoen kilometers terwijl elke bus in Gent voor mijn neus gaat rijden en iemand manueel expres voor mij alle lichten op rood zet en ik moet dus minstens een uur rekenen voor die drie kilometer want anders ga ik te laat zijn en al direct de rare van de groep uithangen. En na de opleiding gaat het nog erger zijn, want dan gaan ook duusdmiljoen auto’s er voor zorgen dat ik geen millimeter vooruit ga geraken enzovoort enzovoort. Zo was ik dus bezig toen de lesgever ons een Powernap-oefening liet uitvoeren. Iets met spieren spannen en loslaten, maar vooral met dat voortdurend gezoem in mijn kop stilleggen. En dat lukte, voor de volle 100%.

Na de les ben ik in mijn auto gestapt en heb ik de halve stadsring getrotseerd. De zon scheen en de BMW’s deden alsof ze Mazda’s waren. De lichten waren groen en rood en groen en rood en niemand ging bovenop zijn claxon zitten, ook niet aan de omleiding. De voetgangers deden normaal en de fietsers hielden hun manieren. Ik stond op minder dan een kwartier waar ik moest zijn, zonder compleet te flippen op het idee dat ik daar natuurlijk geen parking zou vinden. Ik parkeerde als een pro. De mama was vrolijk en goedgezind. We gingen eten bij Castor en Pollux (zo’n lieve mensen, en zo lekker eten!), kletsten wat bij, maakten plannen voor een zomers weekend.

Ik voel me goed, nu, ontspannen, op mijn gemak, blij zonder compleet uitbundig te zijn. Als de volgende drie sessies ook van dat zijn, dan heeft mijn baas mij net naar de beste opleiding ever gestuurd. Merci, baas.

Advertisements
This entry was posted in #geluk, Gent, Werk and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s