Nachtmerries – ‘t zijn hormonen, peis ik

Om u even een beeld te schetsen van wat voor voze beesten er om de zoveel weken in mijn kop komen logeren:

We reden met een auto door veel te smalle straten en konden niet meer vooruit door een stilstaande vrachtwagen. En achter ons kwam het water naar boven en het spoelde alles weg. Het overspoelde de huizen en de kerken en de mensen en iedereen verdronk. Het water zat vol met papierpulp, en wie niet verdronk stikte in de smurrie. We renden naar boven en eindigden in een restaurant waar je ruzie maakte met de uitbater en we renden verder want er was geen geld voor de rekening van 15.000 euro. We doken in een kamer met een hoop vuile matrassen op de grond, en je sloeg de lakens open en vroeg me om bij je te kruipen en ik zat als verlamd naar je te staren. Ik kon je maar niet duidelijk maken hoe bang ik was. Je stuurde me buiten, op zoek naar je auto. En ik moest op blote voeten door de wegtrekkende smurrie, ondergronds, steeds dieper en steeds donkerder en je auto was onherkenbaar, eigenlijk alleen nog een skelet vol papierpulp en ik durfde niet meer naar boven want je zou me haten als ik je vertelde wat ik gezien had.

Vandaag probeer ik al de hele dag om mijn hoofd terug op zijn plaats te krijgen, maar het lukt me niet. Nachtmerries zijn het ergste. Vooral dit soort verlammende dromen. Het helpt niet dat ik deze middag nog drie uur geslapen heb en er nog een nieuwe laag nachtmerries heb over geschilderd. Dit keer waren het wezens die elkaar aflosten als koninginnen van een slot. Ik zag de eerste geboren worden uit een draak en de tweede uit een soort ruimtetoestel dat zwart en gigantisch dreigde me te verpletteren tussen zijn metalen behuizing en de muur achter me. Het was angstaanjagend, maar uiteindelijk kwam ze. Ze was klein, nog geen halve meter groot en had een donkere vlecht. Toen ik haar optilde werd ze groen, en glibberig, en leek ze op een gladgeschoren rups. Ze krioelde in mijn armen, gleed in mijn nek, was walgelijk aanhankelijkheid en ik wou haar kwijt maar ze beleef kleven …. enfin, ik zeg het maar: ik kan erg heftig dromen.

Hormonen, denk ik. En een hoofd dat niet goed zit. Morgen beter.

Advertisements
This entry was posted in Zwartgallig gezaag and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s