Troms en Lofoten  – Deel 1: waarom, eigenlijk? 

Los van het feit dat ik supercontent ben dat ik aan de Belgische hittegolf ontsnapt ben, zijn er zoveel redenen om de zomervakantie boven de poolcirkel door te brengen.  Maar de voornaamste is deze.

In mijn tweede kandidatuur vroegen ze ons of iemand zin had om op Erasmus te vertrekken.  Dat was toen allesbehalve wat het nu is. Vooral niet in de Pol&Soc, waar ge u best van al kon onderscheiden door twee verschillende schoenveters te dragen (achteraf gezien vraag ik mij nog altijd af wat ik daar nu eigenlijk zat te doen, maar bon). Enfin, ik herinner mij het moment waarop ik bij mijn ma in de auto zat. Het was vrijdag en ze kwam mij naar goede gewoonte ophalen in het station, met mijn vuile was maar ook met Tupperwar

e potjes vol pasta of een stapel zelfgemaakte pannenkoeken  (yup, toen ook al). 

Ik zit in de auto op de oprit en zeg haar dat we de kans krijgen om in het buitenland te studeren. Tot mijn grote verrassing reageert ze onmiddellijk positief. Ah beze, dat zou wel tof zijn. En voor hoe lang dan? Een maand? Drie maanden?  Waarop ik even slik en zeg dat ze op mijn faculteit liefst hebben dat ge voor een jaar gaat, wegens geen partiële examens en veel gemakkelijker zo. Ze slikt op haar beurt. Op dat moment zijn mijn moeder en ik al bijna 10 jaar gewoon wij met twee tegen de wereld. Ik zie haar denken: mijn beze, mijn klein bezeke. .. een heel jaar weg. Maar ze zegt ja. Waarmee ze nog maar eens bewijst hoe dapper ze is. En dus vertrek ik, in augustus 25 jaar geleden, naar Uppsala in Zweden. Zonder ook maar een seconde na te denken over de impact ervan op mijn leven. Want niet alleen laat het me toe om met een propere lei opnieuw te beginnen waar niemand me kent, ik maak er ook vrienden. Mijn beruchte Canadees posse, bvb. Ik kook er voor 30 man en leer er dat innige relaties met uw keukenstoof de max zijn als ge vrienden wilt maken. Long storry,  later eens.

Mijn mama was toen net een jaar jonger dan ik nu ben en werkte nog in het onderwijs. Ze nam voor het eerst in haar leven het vliegtuig om me tijdens de paasvakantie te bezoeken. We kochten een treinkaartje voor Skandinavië en spoorden naar Stockholm en Oslo en Kopenhagen. En ook naar Abisko, boven de poolcirkel, waar in april sommige huizen nog compleet waren ondergesneeuwd en we een kabelbaan namen naar een bergtop waar het -30c was en we warme choco dronken, geserveerd door een Antwerpenaar die daar was geland en ons van extra dekens voorzag voor de terugweg. We maakten er een selfie  avant la lettre en die foto staat nog altijd bovenop de kast.

We namen er de trein naar Narvik ,  met de bedoeling om de Lofoten te bezoeken.  In die tijd waren er nog geen bruggen, enkel ferries. En omdat april te zot is voor woorden voeren die niet uit. Ik zie ons nog op die kade staan. Ik zie ons nog tegen elkaar zeggen van ooit en ooit en ooit…

Net geen 25 jaar later. Ik heb haar daarnet eens goed vastgepakt.  Van puur geluk omdat na twee dagen al duidelijk is dat dit onze droom is. Uit pure dankbaarheid voor die “ja” van op de oprit.  Omdat ik haar zo graag zie.  En omdat ik besef dat wel allebei pietzakken zijn.

Daarom 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Troms en Lofoten  – Deel 1: waarom, eigenlijk? 

  1. nobutterfly says:

    Wat een geweldige reden!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s