Afscheid nemen van dingen kan zo deugd doen.

Ik kan dat meestal goed. Nu de lentezon haar best doet was het tijd voor de halfjaarlijkse grote kuis van de kleerkast.

No brainers: Sjakossen die te klein zijn voor mijn Kindle, spullen met plekken die niet meer willen verdwijnen, dingen die de afgelopen winter alweer niet uit de kast geraakten, stukken die eruit zien alsof ze twee weken na elkaar werden afgekookt in zoutzuur: buiten!

Lastiger: jurken die niet meer passen wegens ik moest mij weer eens een beetje wreed laten gaan. Slodderkleren waar ge niet meer in gezien wilt worden maar die toch zooooo comfortabel zitten. Sportkleren die alleen maar dienen om uzelf blazen wijs te maken.

Compleet problematisch: drie stuks. En wel deze:

IMG_20170414_101202

De Zak. De bijna 20 jaar oude Zak die me zo trouw gediend heeft en waar de mama de rietepetiete van krijgt. Die ik onlangs aan de schoudernaad heb losgescheurd. En niet voor herstelling richting diezelfde mama wil brengen want ze gaat mij vierkant uitlachen en eerlijk is eerlijk: op uw 45ste komt ge gelijk wat minder goed weg met De Zak dan op uw 25ste. Weg ermee.

IMG_20170414_101139

De referentiejurk. Die waar ik 15 jaar geleden uit de keerkast van de mama heb gepikt. Daar was toen nog een vestje bij maar dat heb ik lang geleden al te pletter gedragen. Het is de jurk waar ik elke keer als ik de strijd tegen de kilo’s weer eens even gewonnen heb perfect in pas. En waarvan ik nu denk: fuck this. Echt. Als ik ooit eens een panlat ga zijn koop ik godverdomme wel een nieuwe jurk. En indien niet ook. Puhh, eigenlijk.

IMG_20170414_101054

De lastigaard. Ik heb een doos op zolder. Daar zitten de enige echt sentimentele stukken in. Mijn geboortekaartjes, mijn eerste bril, een favoriete trui van mijn oma, een truitje dat mijn tante nog voor me gebreid heeft toen ik 11 was. En deze jurk. Ooit gekocht bij 3 Suisses. Een zakdoek groot. Van in mijn eerste jaar op kot. Voor altijd verbonden aan de avond waarop ik I. leerde kennen en het verhaal van die avond zelf en alle gevolgen die hij zou hebben. Ik heb hem nog eens aangetrokken (hij rekt, dus dat ging) en ik heb mij een halve kriek gelachen voor de spiegel. Daarna heb ik een beetje geweend, en heb ik hem bij de rest in zo’n grote blauwe Ikea-zak gepropt. Ik fietste ermee naar de kledingcontainer. Ik duwde hem door die klep. Ik woog opeens 20 kilo minder.

Voila.

Advertisements
This entry was posted in In 9050, Tleven and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Afscheid nemen van dingen kan zo deugd doen.

  1. nobutterfly says:

    Jij bent mijn persoonlijke held na dit verhaal. Ik kan dat niet en als ik het al doe, dan moeten ze zo snel mogelijk uit het huis en blijk ik toch altijd nog iets overgehouden te hebben

  2. sofieropmezelf says:

    Respect. Ik ga de komende dagen eens heel diep nadenken over jouw daden.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s