Istanbul III: eten en drinken (ah ja, wat had ge gedacht?)

Turks eten, dat kende ik dus eigenlijk alleen van in de Sleepstraat. En daar is op zich niets mis mee, maar het blijft wel redelijk banaal en goedkoop eten, en ik kon echt niet geloven dat er in zo’n land niks beters te krijgen was. Regionale keukens en zo, en betere kwaliteit dan de standaardköfte. Met minder frieten of looksaus.

Ayup dus. Een dikke week consequent superlekker gegeten, in alle mogelijke types restaurant. Van onnozel snackbarke tot grote luxe in een trendy hipsterkot: alleen maar grote weelde. Op die ene avond na waarop we te lam waren om nog uit het hotel te lopen en we opgewarmde microgolfkost kregen, maar dat was eigenlijk vooraf te voorspellen.

Het begon eigenlijk al op het vliegtuig. Iceland Air was er vorig jaar in geslaagd om gedurende een zeven uren durende vlucht werkelijk compleet niets aan te bieden. Cheapo’s! Turkish Airlines was een heel pak beleefder. Met zelfs op een korte vlucht al meteen iets eetbaars. Ok, vliegtuigkost, maar het was etelijk en verzorgd en het had extra groensels en ik was daar wel content mee want ik had omwille van luchthavenstress al niets meer gegeten sinds de avond ervoor.

Het voordeel van op reis gaan met iemand die zijn weg een beetje kent is dat ge niet gelijk een onnozele op zoek moet gaan naar iets wijs in de buurt. Mijn gezelschap wist dat namelijk allemaal wel een beetje liggen. Zo kwamen we de eerste avond terecht in een passage vol kleine restaurantjes. Het leek wat op de Turkse versie van de Brusselse Koninginnengalerij en het was een heel klein beetje van Tourist Trap, maar ook wel redelijk geweldig. Van zodra ge gaat zitten schuift een Vriendelijke Meneer u een groot dienblad vol mezze onder uw neus. Ge kiest wat u aanstaat, overgiet dat met een grote fles Raki, bestelt nog links en rechts wat prutsen bij (kip, gebakken garnalen…) en ge zijt gewoon perfect gelukkig. Ik zat zo hard te blinken dat ze de verlichting moesten dempen. Grap van de avond: de romantische serenade. Slechtste idee van de dag: die fles Raki uitkuisen en dan nog in de pinten vliegen.

De tweede dag bracht ik grotendeels alleen door. Een beetje bij toeval de Galatatoren ontdekt en daar voor het eerst een uitzicht over de structuur van de stad gekregen. Een aanrader, want het maakte op mijn eentje navigeren zoveel makkelijker. En ze maken live lekstokken aan de ingang.Omdat we die avond eigenlijk allebei wel compleet doodop waren bleven we in het hotel eten, maar dat is dus echt geen aanrader. Om rap te vergeten.

Op zaterdag bezocht: Sultanahmet Koftecisi: heel centraal gelegen aan de voet van de Blauwe Moskee. Doodsimpel eten. Vers brood, köfte, wat rauwkost. That’s it. Maar ook: zalig lekker, absurd goedkoop, fijne sfeer en prima bediening. In dit soort restaurantjes is overigens geen alcohol te krijgen. Frisdranken, water (fleskes aan minder dan een euro) en thee zijn uw vrienden. En eigenlijk is daar niks mis mee. Waarom moeten we hier in België eigenlijk altijd en overal aan alcohol geraken? Tot in het station toe staan er automaten waar je halve liters bier uit kan persen. Is dat nu eigenlijk echt nodig?

Zondag was bootjesdag en een etentje bij een Kebabdink  en een eerste kennismaking met Kunefe. Ja hallo! Wat was dat? Ik vind die Turkse en Griekse desserts meestal veel te zoet en te plakkerig, en dat zijn ze ook. Maar ge steekt in het midden van die schijf in honing verzopen krokant deeg een ferme plak smeltende kaas en het overtreft echt uw stoutste dromen. Wat een vetzakkerij! Wat een genoegen! Wat een zaligheid! Wat een bende suikermuilen!

Ook gedaan: uitgebreid ontbijten/lunchen in een spel met een wreed wijs uitzicht en in de Bombardon van Istanbul gearriveerd. Daar hebben ze ons wel een beetje gerold (ongevraagde hapjes en dan goed doorrekenen) maar dat gaf niet, want het was er best gezellig. Die mens naast ons vond dat ook.

Een fantastische avond was toen we bij Nusr-et gingen eten. Lange rijen aan de ingang, trendy garçons, en meer vlees dan te verantwoorden is. Fantastische service ook. Veel spektakel bij het opdienen (ze hebben hun eigen vuurspuwer die uw ribben komt grillen of ze gieten een kom kokend frietvet over een sculptuur van rundsfilet – het klinkt een beetje dégoutant maar ik zweer het u: het was wonderbaarlijk lekker) en een mooie wijnlijst. En de beste baclava ever, ever, ever. Vanzelfsprekend wat prijziger, maar echt niet overdreven. Ik zat daar zodanig te stralen van intens genot dat onze serveerster me persoonlijk kwam zeggen dat my face zo beautiful was omdat ik er zo very happy uitzag. En ik kon alleen maar van ja knikken want ik zat met mijn mond vol eten en ik wou niet onbeleefd zijn.

Het contrast met het avondeten van de volgende dag kon niet groter zijn. Op den bots binnengevallen in een durumdingske. Om vast te stellen dat het een oud maar blijkbaar lokaal erg geliefd restaurantje was. Waar ik durum met gebakken lever at en voor ge uw neus optrekt: dat was bijzonder lekker. Voor zo’n 30 TL (een euro of 8,9) met twee gegeten: elk zo’n durum, frisdrank en thee. En geproefd van waarlijk het enige afschuwelijke dat ik daar heb geproefd: Şalgam. Ieuw!! Een wortel-bietensapconstructie (tot daar ok) in pekelwater of zo (echt echt echt niet ok!).

De laatste avond (of toch wat ik dacht dat de laatste avond zou zijn, maar waar ik mij dus een beetje aan mispakt heb) spendeerden we bij Hayvore. Weer compleet iets anders en nogal close bij de manier waarop ik zelf kook. Als in: mik vanalles in grote schalen en gooi het in de oven en laat iedereen zelf kiezen wat hij wil eten. Het is een familierestaurant met een buffetformule waarbij ge maar een beetje aanwijst wat ge wilt hebben en ze dat voor u op een bord lepelen. Het zag er eigenlijk allemaal even lekker uit. Zelf at ik er gebakken makreel en dan nog een paar dingen waarvan ik de naam niet meer weet.

Wat opvalt is vooral dat de keuze ontzettend is en dat ge echt spotgoedkoop kunt eten. Voor 30-40 TL is het al meer dan behoorlijk feest op uw bord. Lang natafelen zit er meestal niet in. Kiezen, opeten, vertrekken is de boodschap. Behalve dat wortelding was alles waanzinnig lekker en vers. De mensen zijn er ook gewoon onophoudelijk aan het eten. Op straat struikelt ge over de eetstandjes, van verse broodjes tot gepofte kastanjes, en alles is tot absurd laat gewoon open. In de lokale patisserie om elf uur ‘s avonds nog een taartje binnenslaan? Geen probleem. Ik had er wel een en ander van verwacht, maar het heeft mijn verwachtingen echt ver overtroffen. Luxueus, nederig, fastfood of gastronomisch …. speelt allemaal geen rol. Ze kunnen er daar wat van. Echt.

Advertisements
This entry was posted in #geluk, Eten en Drinken, Reizen and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Istanbul III: eten en drinken (ah ja, wat had ge gedacht?)

  1. Samaja says:

    Wat heb je dat leuk geschreven! Het water loopt me in de mond 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s