Istanbul I: gezien en goedgekeurd

Ik ben niet zo’n avontuurlijke reiziger. Voor mij geen rugzaktochten door Afrika, of in tentjes in de brousse spinnen en schorpioenen liggen tellen. Ik hou van omgevingen die net verrassend genoeg zijn om me een heel klein beetje over mijn gewone meet te trekken, en meer moet dat niet zijn. In Istanbul kreeg ik meer dan waar ik op gerekend had.

Ik vond Birmingham een geweldige citytrip. Ik hou van dingen die onaf zijn. Met kantjes die zeer doen en prachtig zijn in al hun lelijkheid. Met vuile hoekjes en afgesleten randjes. En nu werd ik totaal omver geblazen door Istanbul. Wat een zooi van een stad, wat een pracht en wat een krot tegelijkertijd. Een stad van 15 miljoen inwoners die er niet in slaagt om drinkbaar water door de kraan te jagen, waar voetpaden gewoon extra parkeerplekken zijn en waar je als taxipassagier maar best gewoon je ogen sluit voor de toeren die in het helse verkeer worden uitgehaald. Maar ook: wat een dynamiek. Er wordt gebouwd bij het leven. De befaamde Turkse koterij die we hier in Gent ook nog zien gaat hand in hand met strakke en glimmende nieuwbouw. Het was er naar het schijnt vrij rustig, maar de stad leeft en trilt en pakt u vast als een hongerig beest op zoek naar eten.

Compleet omvergeblazen ben ik, en ik kan niet eens goed uitleggen waarom. Want er is zoveel lelijks te zien. Van patserige hotels tot halve vuilnisbelten. Maar zelfs daar hangt lust in de lucht. Lust om vooruit te geraken, beter te doen, tradities te koesteren en nieuwe manieren te zoeken om de stad te bedwingen. Wat een monster van een stad.

Wat opvalt is dat Istanbul niet bestaat. Het is samengesteld uit een veelheid aan steden, ter grootte van Brussel of Parijs. Elke buurt heeft zijn eigen karakter. Ze hebben daar blijkbaar de neiging om alles te groeperen, wat bijzonder grappig is. Zo zaten de straten rond ons hotel vol met autowerkplaatsen. Winkels met alleen velgen, of alleen wieldoppen, of alleen één bepaald motoronderdeel, maar dan in zevenduizend krankzinnige formaten.

wieldoppen

Er waren straten vol met winkels die eigenlijk alleen gsm-hoesjes verkopen, of bakskes voor schotelantennes , of muziekinstrumenten. Zo wreed geestig.

Ik was er een week en ik heb nog geen millimeter gezien. Maar er hangt daar iets ongrijpbaars in de lucht. Een aantal van de grotere attracties sloeg ik over. Maar ik was wel op de Galatatoren (twee keer zelfs). Ik ben ver beginnen janken van het uitzicht. Wat een stad, wat een onwaarschijnlijke plek. Mocht ik van u zijn, het is het eerste wat ik bezoek, al was het maar omdat het u helpt om een overzicht te krijgen van de chaos en de pracht van deze plek.

Er komt echt geen einde aan. Het ontploft in uw bakkes. Serieus. Die Bosporus, wie heeft dat uitgevonden? Geef die mens een standbeeld, en wel rap.

En dan die clash van culturen. Van compleet ingeduffelde vrouwen tot halve porno-actrices met steektieten en opgepompte lippen. Macho’s met een vreemd soort van pukkels op hun hoofd (haarinplantaties, blijkbaar) en ijzermarchands. Religie en extreem gesmos met centen en dure auto’s. En geschiedenis waar ge overal over struikelt. Zoals in de Hagia Sofia waar vrome mozaïeken en Arabische kalligrafie om de aandacht vechten. Compleet ondersteboven geraakt een mens daarvan.

En dan die Blauwe Moskee. Serieus maat. Ik ben een militante atheïst en ik ben in staat om een portret van Richard Dawkins boven mijn bed te hangen. Ik ben niet alleen niet gelovig, maar ik vind religie zelfs gewoon complete onzin. Maar dan stapt ge dus zo’n moskee binnen en dan wordt ge platgeslagen door het besef dat mensen altijd op zoek zijn naar verhalen, en zingeving, en dat dat zo groots is dat ge u daarin kunt verslikken. En dus loop ik daar zelf een beetje eerbiedig te zijn, met een voddenrokske over mij jeans getrokken en mijn sjaal om mijn hoofd en ik sta daar zo’n beetje tegen mezelf te vechten, maar ik weet ook dat het een kleine prijs is om te betalen om naar al die pracht, al die passie, al die poelen van geloof te gapen en u daardoor te laten meeslepen.

Tot ge dit ziet, en elke vezel in mijn lijf revolteert

img_6177

Wat is dat daar toch met die vrouwen? Ge ziet daar echt alles, alles, en dat lijkt allemaal normaal te zijn en gewoon te kunnen. Tot ge dus op de binnenkoer van de moskee leest wat ge als vrouw verondersteld wordt om te zijn. En alles in mij compleet blokkeert. Niet dat dat eigen is aan de Islam, daar niet van. Al die geloven zijn gestoord als het over vrouwen en menselijke relaties gaat. Maar hier was het opeens wel heel erg in your face. Ik ben er nog altijd niet aan uit hoe ik me daarbij moet voelen.

Enfin, in elk geval, het gaat maar door en door en door, eindeloos. Elke straat is een weg naar iets anders dat ge nooit gezien hebt. Alles riekt naar vergane en nieuwe glorie. Wat een stad, wat een stad.

Advertisements
This entry was posted in #geluk, Reizen and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s