De verwarde mens en het luchtwezen: geen goede combinatie

Jaja, ge moogt al stoppen met lachen. Als ge online boekt moet ge er uw hoofd bij houden. Anders wordt 30 december al snel 30 januari. En daar staat ge dan, in uw eentje, in de luchthaven van Istanboel. Te daveren van de zenuwen als blijkt dat de standby-lijst van uw vlucht ook al compleet volzet is. En dat er voor de vlucht naar Amsterdam ook maar een waterkanske is dat ge mee kunt. Het personeel staat onder stoom omwille van een pak afgelaste vluchten en luide mensen zonder manieren die hen het leven onmogelijk maken. Krijsende madammen die dreigen met een proces, jonge gasten met teveel testosteron die de toch al overspannen baliemedewerkers pestend staan te filmen, en de obligate Luide Amerikaan die vindt dat wachten niet voor hem is en dus maar foeterend de rij voorbij steekt.

Mocht iedereen daar niet zo staan te stressen, ik zou er niks om geven. Uiteindelijk had ik na zes uur rijtjes schuiven een comfortabel bed in een prima hotel, een gratis shuttle van en naar de luchthaven, de kosten van mijn extra ticket + een compensatie ( bij Turkish Airlines vergoeden ze dus de stommiteiten van idioten zoals ik) en een ticket voor de eerste ochtendvlucht naar Brussel op zak. Inclusief boardingpas. Die ik van pure zenuwen kwijt raakte. Waarna ik dus deze morgen nog een vingernagel of twaalf verloren ben toen de eerste checkinster me zei dat ik niet op de lijst stond. En ik even een verblijfsvergunning overwoog.

Maar waar het eigenlijk over gaat: ik kan niet meer tegen de stress. Van geen kanten. Zo zenuwachtig over alle paperassen dat ik fouten maak tijdens het boeken. Schijtenerveus staan zwaaien met mijn paspoort omdat ik er van overtuigd ben dat ik te laat ben, of dat mijn visum verkeerd is, of dat ze mij niet gaan doorlaten omdat ik geen langharige zwarte meer ben maar een korte roste. Daverend van de schrik elke keer opnieuw op zoek gaan naar tickets of paspoorten in alle verkeerde zakken en meteen in paniek slaan als ik ze niet kan vinden. Echt grabbelen en graaien en zeven keer opnieuw alles moeten uit- en inpakken..

Treinstations doen dat ook bij mij, maar luchthavens zijn een ware verschrikking. Ge komt daar nog maar binnen en het slaat op uw maag gelijk zeven pakskes friet tegelijkertijd. Ze kijken zo vies, die detectors biepen van uw baleinen, ge voelt u al van bij het aankomen een zware crimineel en ze staan werkelijk in alle hoeken te wachten om u in uw nekvel te grabbelen en voorgoed op te sluiten in de luchthavenkerker. Zoiets.

Ge moet mij dan zien: lijkbleek, trillende handen, tranen in mijn ogen van frustratie en boosheid op mezelf. Kalf! Trut! Onnozel wicht! Ellendige geit! Belachelijk mens! Kutwijf! Ik kan nog wel even doorgaan. De emmers zelfhaat en het zwarte gat waarin ik op zo’n moment dreig te verdwijnen… Het enige wat een klein beetje helpt is denken aan het gouden advies van mijn professionele mens: “Het is niet omdat ge een stommiteit uithaalt dat ge een stom mens zijt”. Ik geloof daar geen snars van want ik weet maar al te goed wat voor kieken ik ben. En dus mep ik lustig met die zelfgemaakte voorhamer op mijn kop tot ik tot aan mijn gat in de modder ben gezakt.

Toch was dat mantra deze keer mijn redding. Nee Greet, ge gaat niet beginnen. Ge gaat flink zijn en ontspannen en ge gaat supervriendelijk blijven. En dat gaat hier in orde komen want gij kunt dat. Meestal. Als ge niet te verstrooid zijt.En dat is gelukt. De blik van ongeloof bij die baliemensen als ge daar heel vriendelijk iets aan vraagt en hen netjes bedankt voor het antwoord. Ge moet dat ook eens doen, dat doet gewoon zo’n deugd.

Blijft: ik HAAT luchthavens. Elke keer als ik daarbinnen kom stinkt het naar betonnen regeltjes en machtsmisbruik. Gij zult vriendelijk twee uur aanschuiven zonder vies gezicht te trekken of anders moogt ge niet mee. Gij zult doen alsof ge het geratel uit de luidsprekers begrijpt en u niet kwaad maken als onduidelijkheid u verplicht de nacht in de vertrekhal door te brengen. Gij zult niet zuchten als ge na een uur aan loket één ook nog een uur aan loket twee en daarna drie uur aan loket drie moet verpozen. Zonder water, zonder zitplaats. Gij moet daar allemaal maar tegen kunnen want wij zijn hier baas en tenzij ge nu opeens verandert in een mak schaap rollen we u in plasticfolie en zetten we u bij de vuilbakken van den Burger King. Geen kwaad woord over de meeste medewerkers. Zelden zoveel beheerstheid gezien. Beleefd. Behulpzaam. Maar met veel te weinig in geval van crisis (er waren een heel pak vluchten afgelast) en gedwongen door het systeem om u door de worstenmolen van absurde procedures te malen. Ik haat het, met passie.

Voor ge u zorgen maakt: ik wou mijn litanie efkens van mijn lever maar ik beloof op mijn verketterd zielke dat de volgende posts wat vrolijker zijn. Ik heb namelijk ondanks de akkefieten van gisteren en deze morgen een prachtvakantie gehad. En best van al: voor het eerst in 20 jaar geen spoor van eindejaarsblues.

Toch blij dat ik thuis ben.

Advertisements
This entry was posted in #geluk, Reizen, Tleven and tagged , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to De verwarde mens en het luchtwezen: geen goede combinatie

  1. nobutterfly says:

    zo blij dat het gelukt is, het is denk ik mijn grootste nachtmerrie. Ik haat vliegen en ik haat alles regelen, maar alleen kalmte en vriendelijkheid kan je verder helpen. Misschien helpt jaren pendelen ook wel om rustig te blijven

  2. Ide says:

    Je bent zo’n ongelooflijke madam..Op alle gebied..vergeet dat nooit! (Nieuwe mantra) en ik mis je. Ik wens je een fantastisch 2017!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s