‘t Is liefde, peis ik

Neenee, ik heb geen nieuw lief. Tenzij mijn werk, af en toe. Geregeld. Dikwijls. Tegenwoordig zowat elke dag. Behalve als er teveel gezaagd wordt, maar dat is zelden het geval.

Ik botste op een collega van een andere dienst en die vroeg mij hoe ik het stelde. En ik struikelde dus ver over mijn woorden. Over hoe blij ik ben dat het eindelijk nog eens over de mensen gaat. En niet over het strategisch plan, of de doelstellingenmatrix in Gent2020. Want heel eerlijk: die interesseren mij niet zo wreed veel. Tuurlijk dat ik het belangrijk vind dat er doelstellingen zijn. Dat er een heldere lijn in het beleid zit en dat ge dus regelmatig eens moet kijken of wat ge allemaal doet daarin past. Dat ge u daar aan moet aanpassen. Dat dat al eens wil zeggen dat ge gekoesterde projecten vaarwel moet zeggen en dat ge mee moet met uw tijd. Zelfs als dat een beetje zeer doet. Zelfs als uw ambtenarenhart een beetje bloed verliest.

Intermezzo: ik lees de laatste dagen nogal veel in de gazetten over de millenials enal. En over hoe ze een beetje vies zijn op de oude garde. Waar ik, ik zal mij hier eens publiek outen se, stilaan ook bij begin te horen. Ik hoop alleen dat ze snappen dat ge met de jaren uw idealisme niet aan de wilgen moet hangen. Dat ge ook nog een beeldenstormer moogt zijn (maar niet na middernacht, want dan wil uw lijf gelijk niet meer zo goed mee als vroeger).

Maar bon, terug naar het punt en dat was: ik ben verliefd. Net zo verliefd als in mijn eerste jaren bij de Vlaamse Infolijn. Elke dag leer ik bij. Over vanalles. Over sluitingsuren en handelshuur, over de wijze plannen waar zoveel mensen in deze wonderbaarlijke stad mee rondlopen. Over de wanhoop waarmee sommigen in een zelfstandige activiteit een laatste redmiddel zien om het hoofd boven water te houden. Ik ga niet in detail, maar ik heb hier vandaag en gisteren bijna zelf zitten janken met de verhalen die komen aanwaaien. De dapperheid van die mensen, en de onoverzichtelijke muur aan complexe procedures die ze moeten overwinnen.

Aan mensen kunnen uitleggen waarom de dingen ingewikkeld zijn, en als ze echt te absurd zijn voor woorden mee nadenken over hoe ge dat dan wel kunt oplossen. Of gewoon eerlijk zeggen dat het niet op te lossen valt. Het is soms niet simpel, maar het geeft wel enorm veel voldoening. Het is tastbaar. Ge kunt er iemand echt mee helpen. Het is geen dossier waar we binnen vijf jaar eens goed mee gaan lachen, maar tastbare kwaliteit van dienstverlening. Begrip en enthousiasme tonen. Laten voelen dat de ambtenarij er is voor iedereen, om het beter en simpeler en mooier te maken en niet om u te kloten.

‘t Is gelijk lang geleden dat ik nog eens een liefdesbrief geschreven heb, maar bij deze: werk, ik zie u graag.

Advertisements
This entry was posted in #geluk, Gent, Werk and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to ‘t Is liefde, peis ik

  1. bentenge says:

    KIjk eens aan. En weet je, het zijn die dingen die maken dat ik jou ook wel graag zie 😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s