Twee jaar later …

Half in slaap gesukkeld voor de tv zondagavond, en dan toch maar beslist om op tijd naar bed te gaan. Dubbele dosis medicatie naar binnen gewerkt om toch maar te kunnen slapen. Compleet kapot na de laatste dagen.

Het werd slaap in stukken en brokken, maar het zal toch wel zeker een uur of zes geweest zijn. Dubbel zoveel als in de rest van de week. Genoeg om op het werk tenminste niet helemaal in zombie-modus weg te zakken.

Het is een vicieuze cirkel. Als ik moe ben raak ik overspannen. Als ik overspannen ben kan ik niet meer slapen. Als ik niet meer kan slapen klopt mijn beest aan mijn deur. Als mijn beest binnenkomt is het naar de zak.

Misschien is het gemakzucht, of toch trauma. Hormonen, of gewoon een constructiefout in de bedrading van mijn hersens. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar af en toe heb ik depressieve buien, en soms zelfs gewoon een zwaar depressieve episode. Zo eentje waar ik helemaal in weg kan zakken, het slijk in, tot ik amper nog kan ademhalen. De laatste is nu twee jaar geleden, en heeft serieuze sporen nagelaten.

  • Ik werk niet meer voltijds. Dat is – ondanks het feit dat het een zaligheid is – geen keuze maar een noodzaak. Tegen donderdagmiddag ben ik murw, compleet platgeslagen door de voorbije werkweek.
  • Ik ben nog altijd bang, voor zowat alles. Mensen teleurstellen. Iets niet goed doen. Slecht zijn. Dom zijn.
  • Af en toe overvalt me dat gevoel van complete hopeloosheid, van onmacht om iets fundamenteels te veranderen aan de manier waarop ik de dagen aan elkaar brei.

Maar ik heb geleerd om terug te schakelen. Een overlevingsreflex die er voor zorgt dat ik mijn beest niet meer recht in de ogen kijk, dat ik (net) op tijd de rem erop gooi en schakel naar regelmaat en rust. Ik hoop dat dat voldoende is om niet meer op de bodem te gaan zitten. Maar ik haat het. Ik ben slecht in regelmaat en rust. Ik word gelukkig van het onverwachte, het chaotische, de afwisseling en de wanorde, de blinde euforie die me soms overvalt. Alleen, ik kan ze dus niet meer aan.

Van zodra de situatie wat uit de hand loopt ga ik in controle-modus. Eindeloos opruimen, ritten naar kringwinkels en containerparken. Elke doos die buiten gaat een kleine triomf. Elk paar gesorteerde sokken een anker in de kleine waanzin. Alles om de rusteloosheid onder controle te krijgen. Want anders zit ik amper neer of ik wil rondlopen. En als ik rondloop overvalt me een diepe vermoeidheid die ik alleen nog maar wil wegslapen. Waarna ik in mijn bed van nachtmerrie naar nachtmerrie sukkel, om dan rond te kijken in mijn slaapkamer en te denken aan alles wat nog in orde moet komen en hoe ik daar nooit de energie ga voor vinden. Hoe graag zou ik soms mijn voordeur dichtmetselen en mijn telefoon in de diepvriezer proppen.  

En toch gaat het vooruit. Wat niet meer te herstellen valt is verloren, maar meestal ben ik gewoon goed gezind. Ik hervond de passie voor een job die ik graag doe. De collega’s zijn wijs. Het huis is warm, de mama dichtbij, het eten lekker, de winter alweer bijna voorbij en af en toe ben ik een ongelooflijke optimist. Er zijn reisjes achter de rug en reisjes in het verschiet. De kleren zijn een maat te groot. De vriendjes en vriendinnetjes zijn lief. Gent is geweldig en 9050 nog beter. Het café draait.Ik kook weer met plezier, al is het bijlange niet meer zo vaak als voor de klap. Rust en regelmaat, weet u wel.

Blutsen en builen, maar ook hoop en vooruitgang. Niet slecht bezig, meiske.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Twee jaar later …

  1. bentenge says:

    Nee, niet slecht bezig. Hopelijk zit mijn trui niet in één van die afgvoerde dozen 🙂

  2. Inderdaad, niet slecht bezig. Stapje voor stapje, en luisteren naar jezelf. Blij dat je weer plezier beleeft aan koken!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s