Een leven alleen

En? Lukt dat een beetje? Ja hoor, maar ‘t is wel raar. Ik ben redelijk gewoon om dingen alleen te doen. Toen ik tien jaar geleden (exact 10 jaar geleden zelfs) de stop uit de meest destructieve relatie ever trok wist ik het al: niets wordt ooit nog hetzelfde. Niemand komt nog tussen mij en mijn drang naar een plek voor mezelf te staan.

Ik ben een zeer sociaal beestje, altijd al geweest. Hier in Gentbrugge – waar ik met veel liefde en geluk een nest voor mezelf heb gebouwd – voel ik me zo onwaarschijnlijk thuis. Er zijn teveel mensen die ik graag heb om er op gezette tijden mee af te spreken zonder dat mijn agenda ontploft, het huis zit vaak vol met buren en vrienden, er zijn feesten en feestje en zotte cafébazen … Op het werk is het niet anders: er zijn bergen toffe collega’s, en elke dag zijn er mensen om dingen aan uit te leggen, Er is de stad die je omhelst en waar altijd bekenden te spotten zijn.

Geen wonder dus dat mijn hoofd soms hunkert naar rust en stilte en leegte. Ik luister soms te veel maar soms ook te weinig naar mijn hoofd. Maar permanent mijn eigen ruimte delen, dat is na al die jaren nog altijd geen optie. Dagen samen en dagen alleen, dat heeft een hele tijd goed gewerkt. Maar nu is alles dus anders.

Nu is elke dag potentieel een dag alleen. In de praktijk is dat natuurlijk niet zo, maar het zou kunnen. Ik zou elke avond thuis kunnen komen en in stilte zitten wachten tot het donker wordt. Wat ik soms doe: lichten uit, tv uit, en wachten tot ik het beu ben en in mijn bed kruip. Het klinkt gek, maar ook dat zijn vaak geslaagde avonden.

Maar meestal verdwijn ik in een soort roes van afspraken, etentjes, festivalletjes, bezoekers, things to do and places to go. Niet dat me vroeger een strobreed in de weg gelegd werd, maar dat herwonnen vrijheidsgevoel is bij momenten serieus kicken. De tegenzijde is er wel niet naast: complete chaos, vermoeidheid, rare gedachten, slechte eetgewoontes (als ik: ik eet meestal niets meer tot ik omval van de honger).

Het gaat denk ik nog een tijdje duren voor ik een nieuw evenwicht gevonden heb.

Advertisements
This entry was posted in In 9050, Tleven and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Een leven alleen

  1. nobutterfly says:

    Heel herkenbaar, ik sukkel er soms nog mee en tegelijkertijd kan ik me niet voorstellen dat ik het nog anders zou willen, als je begrijpt wat ik bedoel.

  2. Ook herkenbaar, maar dan ‘een leven nooit meer alleen’. Rust en stilte zal er de komende jaren niet meer in zitten, en daar moet ik ook ferm aan wennen. Een evenwicht is altijd even zoeken!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s