Poezekatten en boterslakken

Mijn professionele mens kent mij na twee jaar natuurlijk al wel een beetje. Toen het over onrust ging, en hoe ik soms verdacht slechte manieren heb gevonden om daarmee om te gaan suggereerde ze mij een huisdier in huis (duh!) te halen.

En ik begon te ratelen en te protesteren, en opeens kwam alles samen in dat beest. Ik ben zot van honden, stapelzot. Ik ken geen hond of hij ziet mijn kop en denkt “daar is dat wijf weer dat mij de hele avond gaat strelen en met mijn bal gaat spelen en dat mij – als ik maar zielig genoeg kijk – achter het gat van mijn baasje nog iets lekkers gaat geven. Een hond, dat is uw beste maat. Ever.

En poezekatten? Ik zie wel graag poezekatten, en in mijn situatie (nooit te voorspellen wanneer ik thuis ga zijn) zijn ze de logische optie. Zo’n bol haar die op je schoot ligt te ronken, oh boy!

Maar ik kan het dus niet, hoe graag ik ook zou willen. Ik kan dat soort engagement niet aan. Ik zeg al heel mijn leven dat ik veels te graag beesten zie om ze in huis te halen, en – zo verwaand ben ik wel – ik vind het jammer dat niet meer mensen die leuze hanteren.

Want een beestje betekent rekening houden met, en vieze kattenbakken uitkuisen, en blikken stinkend beesteneten opentrekken, en de opgedroogde restanten vol vliegen opruimen. En dat beest is van u afhankelijk, en als gij daar niet voor zorgt dan gaat dat dood en zo. Of dat heeft wormen, en kattenaids, of zweren in de plooien van zijn vel, en ik ga dat niet kunnen.

‘t Is bijna nog erger dan kinders. Die groeien tenminste op. Die zitten voor ge het weet te rologen aan tafel, klaar om u een totale seut te vinden. Uw hond kan dat niet, is daar niet toe in staat. Uw kat waarschijnlijk wel, want die scherpt gewoon haar klauwen aan uw toch al onbestaande ego. Ook al geen optie.

Dus zit ik daar voor ik het weet weer een kwartier weg te tjiepen. Ikke, de zorgzame. Kan niet eens voor een regenworm zorgen. Wel voor een boterslak. Er zat een supersized one in de gang deze week, en ik heb ze netjes buiten gezet. In plaats van een kat, een slak. Ik denk niet dat mijn maten daar wreed van zouden verschieten. Ze kennen mij al een beetje. Ik zou daar verjaardagsfeestjes voor geven en zo. En ze zouden allemaal denken: “We gaan ze zo moeten verslijten”. En ze zouden gelijk hebben.

Geen poezekatten of hondekes voor mij. Nope.

 

Advertisements
This entry was posted in Tleven and tagged . Bookmark the permalink.

3 Responses to Poezekatten en boterslakken

  1. Samaja says:

    Ik ben een kattenmens en mijn man zal zich daar maar naar moeten schikken ;-). Hij houdt eerder van honden, maar daar heb je veel meer werk mee dan een kat, dus dat is echt geen optie voor ons. Ondanks mijn grote liefde voor katten heb ik er toch nog geen in huis. Ik heb een beetje schrik voor de verantwoordelijkheid, je moet dan een oplossing zoeken als je op reis gaat, ermee naar de dierenarts, … Ik zeg altijd dat er zeker eentje zal komen op termijn, maar ik maak er nooit werk van. Benieuwd of het ooit zal veranderen ;-).

  2. Ik ben meer een kattenmens en ik heb 2 katten en 3 honden. Maar ik vind het ook teveel. Ik wil minder dieren. En zelfs geen katten meer. Gewoon 1 hond. Mijn hond is een kat in een hondenlijfje 🙂 Ideaal voor mij

  3. I. says:

    Misschien ben je gewoon wat bang voor het onbekende? Allez, IK was dat in ieder geval, en ik ben dan nog met dieren opgegroeid. Ik weet dus zeer goed welke verantwoordelijkheden erbij komen kijken, maar ik heb me dood getwijfeld over een kat. Eigenlijk was het enige bezwaar dat ik bang was dat ik het niet aan zou kunnen (ik studeerde dan ook nog). Maar nu heb ik 2 katten (over de ervaringen van 2 tov 1 kan ik ook een boompje opzetten, maar euh, dus, ja) en echt. Het was nutteloos om zoveel over te twijfelen, achteraf gezien.

    Gewoon omdat het zo’n leuke katjes zijn. Ik heb ze wel gekozen op karakter, maar echt: ze krabben niet, ze bijten niet, ze lopen blij naar me toe als ik de kamer binnenkom. En op dit moment liggen ze met twee op een bolletje gepropt op mijn schoot te spinnen.
    Ik wil je niet doen veranderen van gedacht, maar eerder mijn ervaring geven: ik was ook bang, maar het bleek niet terecht en ik ben zeer blij dat ik het toch gedaan heb. Maar uiteraard ben jij een ander persoon, ken ik je situatie en eventuele verdere bezwaren niet, en dat doet natuurlijk ook veel 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s