Balans

Twee weken ben ik nu bezig op mijn nieuwe job. Ik besef dat het wittebroodsweken zijn, en dat ik over een paar maanden vast wel iets gevonden heb dat mijn vingernagelen geen deugd doet. Maar nu is het gewoon volop genieten. Van het gevoel iets te doen dat ge kunt, iets waar ge iemand een plezier mee doet, waar ge iemand mee kunt helpen.

Ik moet geen stratego spelen. Ik moet niet in mijn achterhoofd houden wat de belangen van deze of gene wel zouden kunnen zijn. Niet dat ik dat daarvoor moest, maar ergens op de achtergrond zat toch altijd die schrik van “wat als ik iets verkeerds zeg, wat als ik iets verkeerd inschat?”. De rust is een beetje teruggekeerd in mijn kop. Al was het maar omdat ik zelf aanvoel dat ik iets wezenlijks kan bijdragen. Dat ik iets gewoon kan doen, en daarmee uit. Dat doet mij deugd.

Ik mis natuurlijk mijn Stafmaatjes, mijn lieve collega’s aan de overkant. Maar het voelt elke dag steeds meer aan als de juiste beslissing. Dit werk past gewoon veel beter bij mij, en mijn teamgenoten zijn hele wijze mensen. Alweer. Ik heb al dikwijls wreed veel chance gehad met collega’s, eigentlijk.

Stilaan geraakt de kramp van de laatste maanden ook wat bedwongen. Stilte, af en toe, en wat meer regelmaat. Dat is relatief, want dit weekend stond ik zaterdag de hele dag in de keuken omdat er hier zondag 16 man kwam brunchen en ik natuurlijk weer niet eens gewoon een berg croissants op tafel kon zetten. Huisgemaakte granola- yoghurt – vers fruit – muffins met spinazie, dille en fetakaas – kanelbullar naar Zweeds recept – milkshake met banaan -gehaktballetjes- pastasalade met zalm en cottage cheese – pannenkoekjes met aardbeien – brood en beleg – huisgemaakte Iced Tea, enfin, ge snapt mij wel. Het werd een zalige lome zondag, en ik kon nog maar eens vaststellen dat er weinig dingen zijn die mij zo gelukkig maken als een kot vol vrienden vol eten stampen, te kijken naar hoe ook mensen die elkaar niet kennen verbroederen, lachen, zeveren, genieten van de zon die ondanks de voorspellingen toch mee kwam feesten.

Dan overvalt mij al eens het gevoel dat ik toch een onwaarschijnlijke pietzak ben. Dat ik soms zo hard tegen spoken aan het vechten ben dat ik dat al eens uit het oog verlies. Mijn ma woont in Gent, mijn lief ziet mij graag, ik vertrek al zingend naar mijn werk, mijn frigo zit vol en mijn weegschaal zakt langzaam, langzaam de goede kant uit. What’s not to like, eh? Pietzak, pietzak, pietzak.

 

Advertisements
This entry was posted in #geluk, Familie en vrienden, Tleven, Werk and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Balans

  1. Zo blij voor jou!
    En ook: hartjes voor kaneelrollen. Mmm!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s