Mag ik dan nu een eindje wegtjiepen?

Dat het toch wel wreed raar deed, vandaag. Op de tram met zakken vol eten en gigantische taartdozen op weg naar kantoor. Een brunchken in elkaar draaien voor de collega’s. Denken dat het nu echt wel definitief is, en dat het toch echt geen kleine stap is, zo van de Staf naar de Dienst. Dat – het is belachelijk, maar zo kent ge mij ondertussen – er toch zullen zijn die dat een stap terug vinden, of gaan denken dat ik niet slim genoeg ben, en niet goed genoeg en zo.

Dat ik een beetje gedesoriënteerd geraakte van de warmte en vriendschap van mijn collega’s. Dat ik het eigenlijk bijna op een janken heb gezet, maar dat ik mij heb ingehouden (speekselmedaildje). Dat ik echt een raar mens ben.

Enfin, daarnet volgde dan een infosessie in het kader van de nieuwe job. Over hoofd- en bijberoepen en de consequenties daarvan op uw sociaal statuut en uw inkomen. En opeens zat ik daar te blinken gelijk geen één. Want dat ging daar over forfaitaire beroepskosten en netto-belastbare inkomens en RSZ-bijdragen. En dat leverde flashbacks op naar mijn tijd bij Studietoelagen, en hoe graag ik dat deed: mij daarin vastbijten, zitten uitspitten hoe die wetgeving nu ook alweer in elkaar zat en waarom de dingen waren zoals ze waren en wat daar goed en fout aan was. Ik weet dat het raar klinkt, maar ik voelde mij zo op mijn gemak, zo gerustgesteld: dat is iets dat ik graag ga doen, en dat ik op termijn goed ga doen. En waarvan mijn ogen gaan blinken als ik aan mensen probeer uit te leggen hoe onwaarschijnlijk boeiend dat allemaal is.

Bon, ge verstaat mij. ‘t Was weer eens een roetsjbaan van mekanniemeer. Van zenuwachtig naar happy naar serieus triestig naar halve paniek (wat heb ik nu weer gedaan ?!?!?!?) naar opwinding en enthousiasme.

Nu zit ik thuis in mijn vaste hoek in de zetel. Ik heb niets meer over vandaag. ‘t Is op. Maar ik vrees dat ik eerst nog een half uurtje ga tjiepen voor ik ga slapen. Ik ga mijn maatjes meer dan een beetje missen, maar ik kijk zo zo zo hard uit naar maandag.

Ah ja dat brunchken:

IMG_5178

‘t Was met zelfgebakken hartige muffins, gevulde eitjes, dode beesten (voor de liefhebbers), spread van erwtjes met munt en feta, zelfgemaakte hummus en zeventienduizend koffiekoeken van mijn bakker. En verse ananas, en frezen. Voila.

Advertisements
This entry was posted in Familie en vrienden, Werk and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Mag ik dan nu een eindje wegtjiepen?

  1. Doe dat goed maandag! Je moet vooral doen waar je jezelf goed bij voelt. Er is niks ‘een stap terug’. Als dat voor jou het beste is, dan is het zo 🙂
    En uw collega’s, dat zijn sjansaars!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s