In het kader van de zelfrelativering: steektieten

Ik begon de laatste weken al geregeld aan een post waar het zwarte sop vanaf droop. Mijn kop doet lastig, ik ben onrustig, ik doe dan altijd een beetje raar. En omdat ik nu een batterij gespecialiseerde mensen rond mij heb die allemaal hetzelfde zeggen, zal ik hen maar eens geloven. Bij moeilijke momentjes: zoek afleiding!

Bon, bij deze. Ik stond op de laatste rij toen de balkons werden uitgedeeld. Iedereen voor mij kreeg een handjevol, want ze wilden op zeker spelen en zeker niet te weinig hebben voor alle aanschuivers. Maar eenmaal mijn beurt bleek dat ze de rij toch wat overschat hadden, en omdat ze niet met een berg overschot naar huis wilden hebben ze rest maar aan mij gegeven. Waarvoor dank, soms, maar vaak genoeg ook niet.

In elk geval, ge kunt die bovenkant niet zomaar in de wind laten wapperen. Ge moet dat goed emballeren. Hier in Gent heb ik daarvoor het perfecte adres gevonden, bij de dames van Vogue Lingerie, waar ze het nooit falende Prima Donna verkopen. Eigenlijk bloedserieus het enige merk waarin ik maandenlang het gevoel heb dat ik geen borsten meer heb, omdat die bh’s opgetrokken zijn uit een mix van spanbeton en kant. Ik hartje Prima Donna, dus.

Een dik jaar geleden deden we een uitstapje naar Breda, en daar botsten we op een winkel die gespecialiseerd is in grote maten, NARON. Dolenthousiast is te zacht uitgedrukt. Ze kijken daar echt niet op een cupmaat meer of minder, en ze verkopen vanalles met kleurtjes en strikjes en frollekes en allerlei modellen die normaal gezien niet in mijn maat verkocht worden maar waar ik wel allemaal compleet zot van ben. Feestje!

Ik kocht daar toen twee stuks, en ja, het kwaliteitsverschil is te merken. Vooral op warme dagen schuurt het materiaal wat meer dan ik van Prima Donna gewoon ben, en er valt nu eenmaal niet veel te verbeteren aan de pasvorm van een Madison. Maar ik wou eens iets anders en iets zotters. En dus werd het iets frivoler (in zwart met roze, ik draag noooit wit) en een halve Marlies Dekkerskloon. Die laatste, dat is mijn steektietenbh. Ik voel mij net Madonna ten tijde van Gaultier elke keer als ik mijn inboedel daarin verpak.

Nu, een jaar later, ben ik dus aan het kijken of hij nog verkocht wordt. En tot mijn grote vreugde: yup, en nog wel in tienduizend kleurtjes ook. De vraag van vandaag is dan ook: Ultraviolet, Cerise, Rood of Turquoise?

syl

Nee, dat ben ik niet, zijde zot? Ik heb dit prentje gewoon van het internet gepikt!

Vooruit met de steektieten!

Advertisements
This entry was posted in #geluk, Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to In het kader van de zelfrelativering: steektieten

  1. margit says:

    moet je eens in de Lange Munt gaan kijken bij Potiau. maten van helemaal niks tot plettend groot. Ook op maat, talloze kleurtjes, modelletjes en sexy vrouwelijk. Ook nog winkel in Beveren en sint-Niklaas. Ik heb Prima Donna bedrogen want mijn hart verloren, in dit geval mijn rieten, bij de merken en vakkennis van Potiau!

  2. bentenge says:

    Cerise, I guess ?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s