Er woont een hond in mijn hoofd

Zondag, op de stadsring. Vrij rustig verkeer richting Dampoort. Opeens wijkt de auto voor me uit voor een grote bruine papieren zak op de rijweg. Ergens aan de rand van mijn zicht zwaait een man op het voetpad in paniek met zijn armen. Ik kijk nog eens naar de papieren zak. Het is een aangereden hond. Hij leeft, maar ik kan niet meer remmen.

Ik ben er in geslaagd om hem te ontwijken en door de vertraging van het manoeuvre kon de auto achter mij ook stoppen. Ik zag in de spiegel nog hoe de man de straat op liep en de hond in zijn armen schepte. Er was geen bloed, maar het beestje had duidelijk een zware klap gekregen.

We draaien een rondje Dampoort en parkeren in de Kasteellaan. En dan komt diezelfde man voorbij, de hond nog steeds stuiptrekkend in zijn armen. Er rollen tranen over zijn wangen. Mijn gezelschap probeert nog te vragen of we iets kunnen doen, maar de man spreekt geen Nederlands en wil eigenlijk alleen maar verder stappen. Waar naartoe, op een zondag, met dat zielige hoopje leed en pijn?

Het ging allemaal zo snel. Ik hoop dat het goed komt. En ik krijg de aanblik van die droevige, stille hondenkop niet uit mijn hoofd.

Advertisements
This entry was posted in Tleven and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Er woont een hond in mijn hoofd

  1. Ohnee wat erg 😥

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s