Keukenhulp voor een dag

Toen Ellen dik twee jaar geleden met De Zuidkant begon, sprong ik een gat in de lucht. Veggie, bio, supergezellig en vlak om de hoek. Ik ga er niet zo supervaak eten, maar het is er wel al elke keer lekker en verzorgd geweest. En ik zeg al twee jaar dat, als ze ooit eens volk te weinig heeft, ik zo graag eens zou komen helpen. En gisteren is dat eindelijk gelukt.

‘t Is twintig jaar geleden dat ik nog eens in een echte keuken stond te draaien. Er waren dus wel behoorlijk wat zenuwen. Afgaan gelijk een gieter, sneuvelen van de stress, allemaal mogelijkheden die – ge kent mij ondertussen – door mijn kop spookten toen ik op het interimkantoor mijn dagcontract ging afhalen. Oh sjesus, wat hebt ge u nu weer op de hals gehaald?

‘k Zal ‘t u zeggen: wijs dat dat was!!! Het was zwoegen en zweten, werken, werken en nog harder werken. Het was 10 kilo patatten en 12 kilo wortels en dressing per drie liter in plaats van per bokaaltje. Het was een hele kelder vol verse groenten die naar mij lagen te lachen en er was geen conservenblik in zicht. Als ze daar zeggen dat het vers en huisgemaakt is, dan is het ook vers en huisgemaakt. Alles van de grond af, zo goed rieken dat dat daar deed. Hartje hartje enal.

Ik heb een klein beetje afgezien. Niet gewoon van te werken na bijna 20 jaar bureaustoelen. Mijn onderrug was niet akkoord, en mijn polsen deden zeer. Maar in mijn hoofd was het een heel ander theater. Niet teveel nadenken, maar u smijten en de boel doen vooruit gaan. Weten wat ge aan het doen zijn en niet voortdurend aan uzelf staan twijfelen want daar hebt ge dus echt geen tijd voor. Lekker eten maken. Dat samen met de bediening netjes en op tijd op de juiste tafel krijgen. De rush van de lunch, wanneer letterlijk iedereen tegelijkertijd en snelsnel iets wil eten. De opluchting als dat zo goed als foutloos is verlopen. De twee keer ademhalen en van nul herbeginnen want vanavond komt er weer volk.

De avondshift was gelukkig niet meer voor mijn rekening. Ik had het misschien nog wel gekund, maar dan was ik de rest van het weekend een complete zombie geweest. Vandaag is het wel al de hele dag wolkenlopen. Het heeft even geduurd eer de adrenaline weer op een normaal peil stond. Ge kunt toch zo gelukkig worden van iets dat perfect gelopen is hé?

Mensen vragen me soms of ik zelf geen ambitie heb op een restaurant te openen. Maar ze vergeten telkens weer dat dat bord vullen en op tafel zetten amper tien procent van het werk is. Het is administratie, regeltjes, stress en massa’s poetswerk. Het is de opkuis doen tot na middernacht, als de laatste klanten vertrokken zijn. Het is leveranciers bijstaan en noodoplossingen bedenken als de straat zonder water zit. Het is kei-, kei-, keihard werken. Elke dag opnieuw. Diep respect voor wie zich daar in smijt. En dikke merci aan Ellen en haar mensen voor een hele fijne dag.

 

Advertisements
This entry was posted in #geluk, Eten en Drinken, In 9050, Kookstuipen, Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Keukenhulp voor een dag

  1. Toen ik de titel las dacht ik meteen: dat is écht iets voor haar! Super dat je een fijne dag hebt gehad en zo af en toe eens bij kan springen.
    Veel mensen hebben mij ook al gevraagd waarom ik geen bakkerijtje open doe. Wel, inderdaad ook om alles dat erbij komt kijken, en net daardoor denk ik dat ik het na een tijdje niet meer leuk zou vinden…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s