Maandag Mercidag

Rust, rust, rust. Alleen de deur uit voor avondeten. Voor de rest: zetelhangen. En zien dat ik precies veel mensen ongerust gemaakt heb. Waarvoor sorry.

Ik heb getwijfeld of ik dat allemaal online zou gooien, omdat ik besef hoe het klinkt en dat het wel heel dicht op mijn vel zit. Maar het is wat het is: als mijn hoofd niet meer mee wil, dan is dat de mallemolen die op gang schiet. Dan is alles zo zwart, zo zwart, alsof er geen einde meer aan komt. Ge moogt dat gerust weten. Ik ben niet eens van plan mij daarvoor te schamen. Maar ik ben wel geschrokken van de vele bezorgde reacties, hier en elders. Dat was bijzonder lief, en ook een beetje pijnlijk. Ik wou u echt niet doen verschieten.

Nu de ergste crisis een beetje wegebt is het tijd om na te denken. Want zo kan het natuurlijk niet verder. Ik ben er vroeger al een paar keer zwaar onderdoor gegaan, en dat weegt. Ik moet me neerleggen bij de feiten: dat die rekker in mijn kop niet meer in zijn oude vorm gaat springen. Dat is op zich niet erg. Ik heb, ondanks de soms zware dagen, veel beter dan vroeger door wanneer ik moet ophouden.

Soms heb ik dan geen zin om naar mijn verstandige zelf te luisteren, met alle gevolgen van dien. Soms is het ook gewoon echt te heftig om te negeren. Dan krijgt alles een heel destructief kantje en word ik een beetje bang van mijn eigen vermogen om dinges naar de zak te helpen. Maar meestal lukt het wel en trek ik net op tijd aan mijn rem. Dan zeg ik dingen af die me onrustig maken. Dan kruip ik een paar dagen na elkaar op tijd in bed. Dan neem ik een bad of lees ik een boek of hang ik een beetje op de zetel te bekomen. Of ik ga een beetje zagen bij de therapeut.

De uitbarsting van gisteren was de combinatie van een uitputtingsslag die al weken bezig was en een halfjaarlijkse uitstap die elke keer weer hetzelfde scenario volgt: stress, al weken op voorhand, en niet ingeloste verwachtingen. En daarna dan elke keer weer de ontlading als het voorbij is. Huilen, janken, vloeken van frustratie, en dan recht het zwarte gat in.

Ik ben behoorlijk verdrietig en ik heb niet veel nodig om terug aan het janken te slaan. Maar ik ben wel rustiger dan gisteren en ik ga morgen terug aan het werk. En als het slecht gaat, ga ik aan u denken. Aan de (virtuele) knuffels en de berichtjes en de mailtjes. Azo lief dat gij zijt.

xxx

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Maandag Mercidag

  1. nobutterfly says:

    Wees niet zo streng voor jezelf, luister naar je lijf en gun het ook de rust die het nodig heeft. Het klinkt allemaal zo logisch en je weet al die dingen ook wel, maar soms moet je het gewoon gezegd worden.

  2. jan says:

    Je kan je niet voorstellen, Greet, hoe -terecht- geliefd jij bent. Toi, toi 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s