Enthousiasme

Hebt gij dat nooit, die drang om nog eens ergens mateloos enthousiast van iets te worden? Ik botste net via FB-herinneringen op een oude blogpost bij Gentblogt en een reactie erop is nogal confronterend.

Ik herinner me die avond nog goed. Dat handelen op impuls, dat smijten zonder nadenken, het intense plezier van die boottocht en de vanzelfprekendheid van een avond onderweg met volslagen onbekenden. Ik mis dat zo hard bij momenten.

Af en toe, en misschien zelfs vaker dan bij veel andere mensen, overvalt het me. Dan zit ik wild gesticulerend verhalen te vertellen en dan besef ik dat mijn ogen glanzen en dat ik vanuit mijn buik aan het lachen ben. Zaterdagavond op Ghentville was zo’n moment. Puur en oprecht contentement. Van die momenten waarop ge echt serieus oprecht blij zijt dat ge bestaat.

Dat is goed, en ik denk dat ik daar een talent voor heb. Ik ben zo graag enthousiast. Ik ben op mijn best als ik enthousiast ben. Dan bruis ik van de plannen, kan ik bergen verzetten, kan ik af en toe ontsnappen aan mijn lijf en de mierenhoop in mijn kop.

Maar er zijn teveel dagen waar ik me doorheen sleep. Dagen zonder uitschieters, dagen waarop mensen rondom me lopen te kirren en te kraaien en ik alleen maar kan zuchten. Is het dat nu? Moet dat echt? Zijde serieus? Ge beseft toch dat dat allemaal geen avance is, dat het gaat mislukken, en als het niet mislukt dat het dan de moeite niet geweest zal zijn?

Ik haat die dagen. Ze wegen duizend kilo en ze trekken me de dieperik in. Ze doen me denken dat het geen zin heeft en dat het toch allemaal verloren moeite is en dat er nu eenmaal niets aan te doen is. Ik versteen, bevries, loop vast.

En aan de andere kant is er het besef dat ik niet tegen een leven van alleen maar hoogtes bestand ben. Het komt allemaal veel te hard binnen en ik krijg het niet op zijn plaats. Als ik vrolijk en enthousiast ben geweest heb ik tijd nodig om weer op de grond te landen. En ik ben daar niet graag want het is daar niet geestig, en mijn beest heeft daar zijn buitenverblijf, maar het is nodig om overeind te blijven.

En dus plan ik al op voorhand mijn ontsnappingsroutes, mijn volgende high, mijn volgende keer te pletter storten. Denk ik aan al die zogezegde motivational quotes die aan de hand van ridicule prentjes internetsgewijs op mij afgevuurd worden. Yes you can en Follow your heart en Be what you want to be en wat voor zever in pakskes nog allemaal. Want ik denk niet dat het kan, en als ik mijn hart zou blijven volgen dan zat ik nu ergens in de goot eten uit de vuilbakken te vissen en aan zijn wat ik wil zijn zie ik al helemaal geen begin.

Umppf. ‘t Is maandag. Ik heb morgen een Gesprek. Ik zou beter gaan slapen.

Advertisements
This entry was posted in Zwartgallig gezaag and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Enthousiasme

  1. bentenge says:

    Neenee, het is dinsdag en ik vraag me nu af hoe het vandaag ging/gaat.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s