Hopla!

Ok, dat was dus weer gewoon teveel van teveel: teveel nieuwe dingen, teveel nieuwe mensen, teveel verwachtingen en te weinig hoop om ze ingelost te krijgen. Zwalpend van dag tot dag, proberen bij te benen op één been, af en toe goed maar meestal gewoon beangstigend overweldigend.

Uitstelgedrag en ontkenning, controledrang, zetelhangen en een onaangeroerde keuken. Het gaat zo: van zodra de gedachte komt opzetten dat ge iets dringends moet doen (als in: DRINGEND), raakt uw maag in de knoop en slaan uw hersen op hol. Het enige wat dan nog telt is zo snel mogelijk in negeer-modus geraken. Het probleem oplossen zou natuurlijk een veel beter idee zijn, maar dat lukt niet. Zondagavond niet, gisteren niet, vandaag niet.

Hebt ge dat nooit, dat gevoel dat het er toch allemaal niet toe doet? Dat het enthousiasme van anderen u bijna doet kokhalzen omdat ge weet dat het uiteindelijk niets voorstelt en dat iedereen toch maar belachelijk bezig is? Dat het allemaal niet echt is? Dat ge nog zo hard uw best moogt doen, maar dat het toch nooit genoeg gaat zijn en dat ge niet beter verdient? Allemaal praat voor de vaak en dat al uw theater in essentie alleen maar een laag plaaster is om de ergste lelijke plekken te bedekken?

Depressie, dat is dit gevoel. Een groen monster dat u af en toe eens buiten laat komen, alleen maar voor het plezier u dan weer binnen te trekken als een middelgrote forel. Om aan uw hoofd te knabbelen, u uit te lachen, in uw ingwanden te koteren. ‘t Is niet dat ge niet weet dat ge dat beest zelf hebt gemaakt, dat ge het alle dagen eten geeft totdat het zo groot is dat er geen ontkomen meer aan is. Maar weten alleen is niet genoeg. ‘t Is soms zelfs zo erg dat ge denkt dat ge uw beest nodig hebt. Dat ge zonder uw beest misschien wel eens onbezorgd naar buiten zou durven wandelen en dat dat geen goed idee is want ge gaat u daar mateloos belachelijk maken.

Ge bouwt aan manieren om het beest te negeren, ge probeert het al eens plat te slaan op café, ge lacht en ge zijt vriendelijk tegen de mensen en ge danst op een feestje en op het moment zelf is alles ok. En dan ziet ge die valsigaard daar in de hoek naar u loeren en ge ziet hem denken: “wacht maar, meiske, straks is de speeltijd voorbij en kom ik u halen en dan gaan wij eens een klapke placeren”. Als ge dat op tijd ziet bestaat de kans dat ge het nog wat kunt trekken. Trekken, dat betekent een hoop saaie dingen zoals regelmaat, rust, absoluut geen druppel alcohol, keukenhanddoeken strijken en vooral geen toeren uithalen. Als ge te laat reageert zit ge twee dagen als een zombie in de zetel, te lam voor een douche of zelfs maar een boterham.

Ge ziet allemaal professionele mensen en die doen hun best en met de medicatie doet wat ze kan. Maar soms vraagt ge u toch af of dat niet gewoon slechte bedrading is, en dat dat beest voor de rest van uw dagen in uw rugzak zit.

Pffft, morgen beter zeker?

Advertisements
This entry was posted in Zwartgallig gezaag and tagged . Bookmark the permalink.

3 Responses to Hopla!

  1. Kaatje says:

    Morgen beter en als het morgen niet is, dan overmorgen of nog later. Maar beter wordt het. X

  2. Lina says:

    Mindfulness al geprobeerd? Als het beest er is, kunt ge het beter leren aanvaarden. Verzet maakt alles nog tien keer erger.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s