Maar Meneer Didden toch….

Ik ga net als Els niet verwijzen naar je “artikel’ maar wel hiernaar. Nu ik 44 word, glij ik stilaan weg richting onzichtbaarheid. Dat doet zeer, veel zeer, en al zeker voor iemand die aandacht als eten en drinken ziet, om allerlei redenen.

Ik was 12 toen mijn borsten ontploften. Tegen de tijd dat ik naar de universiteit vertrok zat ik opgezadeld met een DD-cup (dat was toen serieus waar nog géén mode), een stapel unisex t-shirts en een berg schaamte waar niet meer overheen te klimmen viel. Elke onnozelaar die ik tegenkwam had al eens de behoefte gevoeld om me te vergelijken met Sabrina, Tantjana, of één van hun vele zusters. Mannen zo oud als mijn vader die niet konden wegkijken, en de giftige blikken van hun echtgenotes: ik ben ze niet vergeten.

Maar bon, een mens gaat studeren. En komt al eens in de Overpoort. Alwaar zatte lullen denken dat alles wat ze in meer dan één hand moeten vasthouden publiek bezit is. Ontelbaar de keren dat ik na zo’n greep in mijn decolleté huilend ben afgedropen. Verbluft, geschrokken, en vooral: gekleineerd. Hoe vaak heb ik niet willen gillen dat mijn ogen 35 centimeter hoger zaten (wees gerust, ik heb dat dus daarnet nagemeten), en dat mijn persoonlijkheid zich niet in cupmaten liet vatten.

Nog los van de tietenhistorie: ontelbaar zijn in die bijna 20 jaar werken de vergaderingen waarop een aantal mannen zich als loopse honden gedroegen, of als haantjes op steroïden. Ontelbaar de keren waarop je je de jongens-onder-elkaar-grapjes maar moet laten welgevallen. Dat van die auto die me stapvoets achtervolgde, de hints en de suggesties (ah ja, want wie met zo’n tetten rondloopt, die vraagt er toch wel om zeker?).

Serieus, ik ben zo kwaad dat ik hier zomaar dingen zit te schrijven die ik zelfs nooit aan mensen heb verteld, maar ik ben het zat!

Godzijdank heb ik in mijn onmiddellijke vriendenkring niet één zo’n exemplaar. Om maar te zeggen dat de meeste mannen die ik ken wel met mijn gezicht praten en dat hele balkon niet als excuus zien om kinds gedrag tentoon te spreiden. Om maar te zeggen dat ik het bijzonder spijtig zou vinden als Guido Everaert zijn beleefdheid zou opgeven. Ik kan genieten van kleine galanterie (al moet ik bekennen dat ik het altijd al lastig had met mannen die automatisch de rekening oppikken  wegens geleerd van de mama: zie dat je altijd – ALTIJD – voor jezelf kan zorgen). Vriendelijk zijn, beleefd zijn, zelfs – op een goeie dag – de stratenlegger om de hoek die vrolijk “goeiemorgen juffrouw” riep…. het moet kunnen.

En toch. Ik las de reacties op het stuk in Charliemag en zat zowat te janken in mijn hoekje. Het is niet voorbij, vrouwen hebben het recht en de plicht om op hun strepen te staan. Meneer Didden toch ….en ik heb nog wel net uw boek over Brussel gekocht.

Advertisements
This entry was posted in Tleven. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s