Ouders, wanhoopt niet! Het komt – min of meer – goed!

Net gelezen: Tess over koken en eten. En een gigantische flashback. Want als kind was ik de meest onmogelijke der onmogelijke eters.

Elke keer als mijn groottante mijn kop ziet haalt ze het soep-verhaal boven. Waarin ik steevast zat te mekkeren dat de soep de verkeerde kleur had of dat ik veeeeeeeeeeel te veel patatjes had gekregen (lees: een grote koffielepel). Het hielp natuurlijk niet echt dat ik als enig kleinkind door mijn grootouders op onwaarschijnlijk schandalige wijze in de watten werd gelegd. Als in: elke woensdag speciaal voor mij appelmoes, spruitjes, witlofrolletjes zonder witlof, al het aanbaksel uit de vleespan (door mij “zuurkes” gedoopt).

Drama’s waren het. Op school, waar mijn beide ouders als onderwijzer regelmatig reftertoezicht hadden en hun eigen dochter de ergste nachtmerrie van het keukenpersoneel bleek te zijn. Thuis, waar mijn vader me af en toe zonder veel pardon aan de wasmachine in de berging parkeerde “tot mijn bord leeg was”. Wat mij geen zak kon schelen, want de hond was mijn beste vriend en verder zat ik net zo graag daar te dagdromen als ergens anders. Enige kinders straf je moeilijk met ze alleen te zetten.

En toch arriveerde ik in de keuken. Dat komt vooral door de onverdroten ijver van de mama en de oma om vers eten op tafel te zetten. Groenten uit de moestuin, huisgemaakte confituur (wat ik als kind absoluut niet lustte), zelfgebakken taarten en chocomousse (wel meteen een hit). Zelf maken was een pak geestiger dan opeten, zo bleek.

Met de komst van mijn eerste kookboek (uit 1978) was het hek van de dam. Het ligt hier thuis nog beduimeld te zijn, met aan elkaar klevende blaars wegens ik was als kind naast een slechte eter ook een onwaarschijnlijke sloddervos (nog steeds, eigenlijk).

IMG_0718 IMG_0722 IMG_0723

In elk geval, koken werd een tweede natuur. Van nature een pleaser had ik al snel door dat iets lekkers op tafel zetten mensen gelukkig maakt. En dus werden de experimenter steeds gewaagder.

Eenmaal op kot gingen nog duizend kookwerelden open. Leren van je kotgenoten, zelf instaan voor de boodschappen, jezelf leren koken in primitievere omstandigheden en met minder materiaal … allemaal bijzonder leerzaam. Meer van dat toen ik alleen ging wonen en voor mijn plezier in een mini-oventje pizza stond te bakken, of een boerenkar van en vol met koekjes voor mijn toenmalige collega’s in de Vlaamse Opera. Prutsen, experimenteren, en onvermijdelijk: proeven.

Zes jaar heb ik samengewoond met de man waarop ik smoorverliefd werd tijdens een urenlange conversatie over eten. En al van tijdens mijn eerste job in Brussel was ik een pendelende cateraar. Eerst vooral met gebak, later ook met hartiger stuff. Eerst voor een 15-tal collega’s, dan even voor een kleine honderd: cake, rijstpap, quiches, tapenades, taarten, opeengestapeld in een trolley, de trein op. Daarna kwam het koken op feestjes. Eerst heel bescheiden voor een man of acht, daarna steeds groter en zotter met 200 man en meer.

Tegenwoordig hou ik het wat rustiger: meestal een man of tien. Ik sleep die mensen naar mijn kot en prop ze vol met mijn – grotendeels vegetarische – experimenten. Al kokende heb ik mijn smaak bijgesteld. Ondertussen ben ik dol op dingen die ik als kind walgelijk vond: aubergines, kruiden, zelfs confituur. Er zijn nog steeds een aantal bizarre no-no’s. Hardgekookte eieren (die vreselijke struifsmaak!), zachtgekookte eieren en “paarde-ogen” (die afschuwelijke snotmassa), stampers (puree met karnemelk – kokhalzen van de geur alleen), prei, spinazie (als het echt moet, maar zonder veel enthousiasme), Indisch eten (prut met prut, in schijtgroen en voosgeel en veels te pikant – héél cliché waarschijnlijk maar ik vind het maar niets), olijven, pudding, …. Maar bon, het is echt wel lang geleden dat ik nog eens aan de wasmachine moest zitten.

Wanhoopt dus niet, beste ouders. Misschien stuurt ge best uw wispelturige kleuter op kot? En is het best dat ik geen kinders heb zeker?

Advertisements
This entry was posted in Eten en Drinken, Kookstuipen and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s