Ik zal eens een menig hebben: ik heb het gehad met al dat geloof en al die alterneuterij.

Kijk , dat staat hier al bijna een week in het klad en ik weet nu al dat het een slecht idee is om het te posten maar ik ben het zo kotsbeu dat ik het toch doe. Nah! My blog, my rules.

Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid: god bestaat niet. Ik vind het nog elke keer weer bizar dat ik dat zou moeten bewijzen. Er is geen enkel geldig argument voor zijn bestaan te verzinnen, net zomin als er argumenten zijn om het bestaan van elfjes, groene marsmannetjes met een spraakgebrek of de werkzaamheid van homeopathie te bewijzen.

En toch ben ik dus diegene met een closed mind, klamp ik me halsstarrig vast aan mijn geloof, ben ik aan verstokte aanhanger van de religie van de evolutietheorie en meer van dat fraais. Stuipen krijg ik van het bijhorende beate lachje waarmee de profeten van de Nieuwetijdskinderen, holistische shit en aanverwante aardstralen dan schouderophalend zuchten. Arm schaap, compleet geïndoctrineerd door haar geloof in wetenschap.

Wat moet je eigenlijk met god? Serieus, ik meen dat dus hė. Wat schiet je ermee op? Waarden? Die van het oude testament of zo? Of wil je nu beweren dat wie niet gelooft geen waarden heeft? Maar vooral: wat heb je aan een krampachtig vasthouden aan iets wat niet bestaat. Ik begrijp het niet. Rituelen, zingeving, een moreel kader, gemeenschapsgevoel, verbondenheid, troost ….allemaal dingen waar je god niet voor nodig hebt. Wat levert dat op?

Voor mij is het simpel: door een onwaarschijnlijk toevallige combinatie van genetisch materiaal en miljoenen jaren evolutie kan ik dit nu schrijven en kan jij dit lezen. Dat is een gigantisch cadeau (wellicht meer voor mij dan voor jou). Je hebt het voorrecht om – als het wat meezit – hier een jaar of 80 rond te lopen. Daarna groeit er gras uit uwen buik en is het afgelopen. Voor mij is dat het mirakel van het leven. Zin geven doe je zelf, door te investeren in vrienden en familie, door je te engageren in de samenleving, te zorgen voor anderen en jezelf, door kunst te maken of taarten te bakken, te provoceren, tegen schenen te stampen of net de voorbeeldige burger uit te hangen. Je mag zelf kiezen. Is dat niet oneindig veel mooier dan vrees voor het eindverdict van een vent met een baard die er blijkbaar lol in heeft mensen in zijn naam de strot te laten afsnijden?

Mensen lijden verliezen. Het leven beukt soms aan alle kanten keihard op je in. Verlies, rouw, schuurpapier. De zoektocht naar troost. Dat snap ik. Maar ik heb het zo gehad. Er sterven, met dank aan een bende debielen, in de VS begot kinders aan de mazelen. De mazelen, serieus!  Ik zag een “bezorgde moeder” beweren dat haar kinderen over haar lijk needle-rape (I kid you not) zouden ondergaan. Ik vind dat ze mama gewoon moesten opsluiten, wegens het doelbewust in gevaar brengen van anderen. Het is misdadig.

Wetenschap is niet zonder zonden. Maar dat komt dat toch vooral omdat niet iedereen consequent de principes toepast. De essentie zou moeten zijn: geef mij ongelijk! Dat is de houding die ons de moderne geneeskunde opleverde (jaja, met al haar fouten, maar ik verkies narcose en antibiotica boven healing en oorkaarsen als er iets serieus fout loopt), die ervoor zorgde dat we op de maan wandelden, dat ebola en aids ooit geen kans meer zullen maken (behalve bij die onnozele anitivac-lui, of course).

En respect? Ik heb geen respect voor geloof, geen enkel. Ik vind het belachelijk, bij zijn haar getrokken, prehistorisch en compleet onzinnig. Gelukkig ben ik een atheïst en heb ik dus niet de dwingende behoefte om wie er anders over denkt levend te verbranden, te kruisigen, te stenigen of te verbannen (kies een religie naar keuze: ze zijn in hetzelfde bedje ziek).

Ik ben fier op mijn land als ik zie dat we er als de kippen bij waren om aan de kerk te zeggen dat het ons geen lor kon schelen wat ze vond, maar dat homo’s, samenwoners en meemoeders ook gewone mensen zijn. Dat lijden niet altijd ten koste van alles en in de naam van god uitgezweet moet worden. Ik heb me nooit zo’n trotse Belg gevoeld als toen we een Waalse homosexuele immigrantenzoon als premier hadden en de bakken kritiek eigenlijk alleen maar gingen over het feit dat het sos was.

Ik wil echt niemand zijn verdriet minimaliseren. Ik heb massa’s begrip voor de zoektocht naar troost en houvast. Mensen, die respecteer ik tot in het absurde. Maar God bestaat niet en “alternatieve” geneeskunde is geen geneeskunde. Al de rest is praat voor de vaak. Met twee uitzonderingen: speciaal voor Bart (nee, niet DW): Tovermantels bestaan. En Sinterklaas. Vanzelfsprekend bestaat Sinterklaas.

PS: mijn lief heeft een Darwin-tattoo. Nu gij!

“The practice of science happens at the border between the known and the unknown. Standing on the shoulders of giants, we peer into the darkness with eyes opened not in fear but in wonder.”
Brian Cox, Wonders of the Universe

Advertisements
This entry was posted in Tleven and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to Ik zal eens een menig hebben: ik heb het gehad met al dat geloof en al die alterneuterij.

  1. jan de wit says:

    Die tattoo is wel grappig 🙂 Los daarvan zat ik op een maandagavond ergens in maart vele jaren terug aan mijn schrijftafeltje na het werk met een paar pinten en dacht ik eens voor de oefening een godsbewijs te schrijven. Niet zomaar gewauwel of uit losse pols, maar heel strikt volgens de regels van de logica die mij waren aangeleerd tijdens mijn ‘studie’ in de wijsbegeerte. Het ligt ver achter me, maar ik vermoed dat ik vertrok vanuit een ‘reductio ad absurdum’, zoals dat heet, ook al kan ik mij vergissen. Vertrokken was ik vanuit de vraag/premisse -dit herinner ik me goed- “Hebben engelen ogen?” .. daarvan vertrekkende ging de logica met zijn strenge en strikt na te volgen regels zijn gang en het resultaat was verschrikkelijk. Plots bleek ik bewezen te hebben dat God niet bestond. Niet omdat ik dat wilde of dacht, maar omdat de rede geen andere mogelijkheid open liet. Die maandagavond heb ik gehuild als een beest, uren lang, om het resultaat van mijn kleine onschuldig gedachte oefening en de maanden die erop volgden heb ik heel diep gezeten. Eén gebeurtenis heeft mij recht gehouden in die tijd .. ik weet niet meer of het die nacht zelf is gebeurd of later in die wanhopige maand, maar ergens in een nacht werd ik wakker van een druk op mijn linkerschouder en ik wist met absolute zekerheid -nog steeds- dat het de hand was van een engel op die schouder in een troostend gebaar. De hand van een engel die ook alleen was, zonder God. Sinds dat onvoorstelbare ogenblik heb ook ik geen rest aan geloof meer. Dit alles geheel terzijde, natuurlijk.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s