Van die keer dat ik alweer mijn splinternieuwe laptop kwijt was

Hartstilstand, deze morgen. Kom ik vrolijk als een lentekiekske richting locker gedarteld, zie ik dat het deurtje wagenwijd openstaat. Eerste reactie; hummmpffff, verstrooide trien, vergeten van deftig dicht te doen omdat ge weer op de gang de sympathieke collega moest uithangen zekerst? Tweede reactie: SHITTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT … kastje leeg!!!!. De nagelnieuwe laptop die ik nog geen week geleden heb gekregen is spoorloos.

Flashback naar de dag waarop ik mijn eerste ambtenarenlaptop kreeg, bij de Vlaamse Infolijn. Gearriveerd dat ik mij voelde! Zie mij nu, een laptopdink, gekregen van het werk! Holadijeee! Nu zou ik op de trein kunnen werken zodat iedereen zou zien dat ambtenaren het wel degelijk druk kunnen hebben. Whoehoe!!

Op dag twee van de splinternieuwe laptop gaat hij mee naar huis, want de dag erna moet ik voor het werk naar Eindhoven (Meer whoehoe!! Een ambtenaar, mét laptop, op buitenlandse missie, wat een carrièresprongen!). Ik klem dat ding in zo’n suffig draagtasje beschermend tussen mijn linkerkuit en de wand van de treinwagon, want opeens zijn alle medereizigers natuurlijk potentiële pikkendieven van mijn supersonische koekendoos geworden. In Gent stap ik uit. Drie stappen later hoor ik een fluitsignaal en een dichtslaande deur. En in die ene flits van een seconde besef ik: laptop op de trein laten staan. Gewoon, stomweg vergeten. Mijn spiksplinternieuwe laptop, en mijn carrière, op weg naar Brugge met tussenstops in alle onooglijke boerengaten tussenin.

Net niet flippend ren ik naar de Meneer van de Verloren Voorwerpen. Die belt meteen zijn collega op de trein op, maar hij laat weten dat er niets gemeld werd. Ik wacht, en wacht, en met elke wachtende seconde klopt mijn hart luider en knikken mijn knieën heftiger. Weg machine, weg hoop op een toekomst als Algemeen Directeur.

Thuis gaat het van kwaad naar erger. Ik bel de meneer van het station zo om het kwartier op, ik bel naar alle tussenstations waar iemand mogelijks de laptop heeft binnengebracht. Maar het besef dat ik dit verlies op het werk zal moeten melden wordt steeds sterker en uiteindelijk bel ik – voorbereid op mijn c4 – hysterisch snikkend mijn baas op (ja, ik kan bijzonder goed relativeren, ik). Die me prompt uitlacht en zegt dat het natuurlijk best erg is, maar dat het nu eenmaal gebeurd is en dat we het wel zullen oplossen als ik terug ben van buitenlandse missie.

Met geen slaap en een half betraand gezicht zit ik al halverwege Nederland als het secretariaat me belt: of ik soms mijn laptop kwijt ben? Want iemand van sabam heeft net naar 1700 gebeld om te zeggen dat hij hem meteen na de halte in Gent zag staan en hem niet durfde afgeven omdat hij anders misschien “kwijt” raakte. En dat hij pas vanaf 9 uur kon bellen naar 1700, het enige nummer dat te vinden was op de paar papieren die bij de laptop staken.

Het kot heb ik bij elkaar gekrijst van blijdschap. Een bestelling geplaatst om af te geven bij de eerlijke vinder (wijn en een USB-stick toen dat nog iets speciaals was). Gebleit van opluchting. Helemaal kapot van 16 uur aan een stuk opfokken en doemscenario’s en afschuwelijk onheil.

Ge kunt u dus min of meer voorstellen hoe ik er deze morgen uitzag. Lijkbleek, klaar om weg te lopen, helemaal over mijn toeren aan het geraken. Tot mijn collega binnenkomt en zegt: ah, ge zijt hier al? Ik heb uw laptop in mijn kastje gestoken want ge waart hem gisteravond aan de balie vergeten.

Euhm, ja ….

Advertisements
This entry was posted in Werk and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Van die keer dat ik alweer mijn splinternieuwe laptop kwijt was

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s