Tomatentaart die zo lekker was dat er geen eindprentje meer vanaf kon. Puh!

Vrijdag is tegenwoordig MIJN dag. Na de klap kwam het besef dat het geen zin had om “wat minder werken” maar voor me uit te blijven schuiven om allerlei vage redenen. Ja, ik voel dat op het einde van de maand. Het is nog steeds een beetje gewoon worden aan het nieuwe loonbriefje. Maar wat minder binnenkomt wordt gecompenseerd door die extra dag die bijna altijd gewoon helemaal van mij is. Wat een onwaarschijnlijke luxe.

Door de reorganisatie op het werk zijn we nu af en toe in Gentbrugge aan de slag. Collega A. werkt er elke vrijdag zelfs vast. Ideaal moment dus voor een gezamenlijke lunch. Want het is toch een gemis als je eerst elke dag samen op een bureau zit en je nu de ander soms maar een paar keer per week in een flits ziet voorbijfietsen op zoek naar alweer een cockpit, een vrije werkplek of een vergadering ergens ten velde. Flexwerken, ‘t is iet.

Omdat er op vrijdag gewoon tijd voor is, is dat de ideale dag om de koelkast te plunderen en wat boodschappen aan te vullen en de keuken deftig op te ruimen en op het gemakske te koken. Het werd een driegangenlunch:

  • soep van selder, erwtjes, rode paprika en look, gezeefd enal.
  • tomatentaart
  • appelcake

De tomatentaart was easy, ge hebt daar geen gedacht van. Bij AH verkopen ze hun bladerdeeg namelijk niet in van die ronde vellen, maar wel in rechthoeken. Mijn Nederlandse overburen vinden onze formaten grappig, ik vind die van hun gewoon zalig om mee aan de slag te gaan. Vooral omdat ik er de perfecte maat bakplaat voor heb, denk ik.

Azo ging dat:

  • Kerstomaatjes halveren en in een kom doen. Bestrooien met grof zout en peper en origano en goed husselen. Een kwartiertje laten staan en dan afgieten, zodat het meeste sap weg is.
  • Deeg uitrollen op een rechthoekige plaat en beleggen met ringen rauwe ui en de kerstomaten (snijkant naar boven) en stukjes kaas. Hier: Fourme d’Ambert.
  • Balsamico in een spuitfles, dat is een gemak. Daardoor kan je de tomaten daarmee bestuiven zonder dat er links en rechts een dikke klodder ligt en elders niets. De tomaten “bestuiven” dus.

Tot daar heb ik foto’s:

IMG_0327

En toen ging dat ding voor een klein half uurtje de oven in op 180 graden en toen zag het er zo zalig uit dat ik vergat een prentje te trekken van het eindresultaat. Ge zult het op mijn woord moeten geloven: ‘t was lekker.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Tomatentaart die zo lekker was dat er geen eindprentje meer vanaf kon. Puh!

  1. Klinkt heel lekker. Ga ik zeker ook eens proberen!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s