Een beetje meer zonder auto.

Via een bericht op FB kom ik terecht op een blog van een koppel met kindjes. Ze deden onlangs hun enige auto van de hand en werden fietsers.

En ik besef dat ik gemakkelijk spreken heb, en dat het ook een beetje foefelen is, maar ik verkoop mijn auto aan Meneer J en zal dus voor het eerst sinds mijn rijbewijs in 1996 (ik was laat, ja) geen eigen wagen meer hebben. Dat ding stond hier voor de deur te staan totdat Meneer J ging werken daar waar de bussen niet rijden (de haven, waar x-duizend mensen werken is qua openbaar vervoer gewoon een complete ramp) en de auto tijdens de week zelfs niet eens meer voor mijn deur staat. En dus maakten we een afspraak: neem de auto over, en ik stap indien nodig in het cambio-systeem.

Helemaal autoloos ga ik dus niet worden, en ik kan – als ik het lief genoeg vraag en genoeg pasta met prei maak – nog steeds met mijn vertrouwde bakske rondtuffen als ik in het weekend eens richting familie wil (al zal met de nakende verhuis van de mama naar Gent ook wel minder nodig zijn).

Ik doe nu al het meeste met de fiets en dat is zelfs voor mezelf een verrassing. Ik fietste vroeger nooit, heb zelfs jaren geen bruikbare fiets gehad. Maar nu ben ik zo aan mijn fiets gehecht (gekregen van de papa, dat zal er ook wel voor iets tussen zitten) dat ik me een beetje ontheemd voel als ik hem niet bij de hand heb. Als het water giet of sneeuwt is er de bus of de tram. Maar voor de rest is mijn fiets mijn vrijheid. Boodschappen doen (fietstas, nog te installeren fietsmandje, zakken links en rechts van het stuur), even rap iets gaan halen, eten brengen naar de favoriete cafébaas, naar het werk crossen (of van vergadering X naar meeting Y), uitgaan en u niet moeten afvragen wanneer de laatste tram rijdt …. I love my fiets.

Ik voel me zo trots als ik ook op koude donkere dagen fiets. Ik sta fier als een pauw te paraderen met mijn fluovestje en mijn muts en mijn handschoenen: zie mij hier eens stoer en onbevreesd en milieubewust zijn enal! Maar meer dan dat voel ik me vrij. Geen vast vertrekuur, geen file. Kwartiertje langer aan het werk? Kwartiertje later thuis. Even een ommetje langs ergensanders? Geen probleem. Raprap nog zes eieren halen in de GB om de hoek? In een wip geregeld.

Nu nog een oplossing zoeken voor fietsen in de regen met een bril op (niet te doen) en voor de Colruyt (ik denk: opvouwbare fietskar want ze moet in een smalle gang kunnen staan). En een deftige openbaar-vervoerverbinding met de haven, zodat ook Meneer J de auto uit kan wuiven. Stadsleven, het heeft zijn voordelen.

Advertisements
This entry was posted in Tleven and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s