Rempedaal net op tijd gevonden

Denk ik. Woensdagavond: thuis. Donderdag: een mislukte poging om sociaal te gaan doen, wat ik “gelukkig” maar een uurtje heb volgehouden. Vrijdagvoormiddag vergadering, bezoek en dan een briefje aan de deur: niet storen aub! En de telefoon uit. Veel familiedings enal en eigenlijk wel veel bezig geweest dus rusten is het niet, maar ik ben – hoop ik – tijdig van de roetsjbaan afgestapt.

Ik ben – in tegenstelling tot de rest van Gent – niet gaan begraven. Niet het gevoel dat ik er vandaag nog zo’n emmer treurnis bovenop kon verdragen. Heel af en toe slaag ik erin om verstandig te zijn, ik.

In het kader van het bevorderen van de vrolijkheid: ik kan terug lezen! Hele boeken enal. Ik heb er net The book of Lost Things doorgedraaid, op een dag of drie. Ik weet van geen kanten wat ik ervan moet vinden behalve dat ik het graag gelezen heb maar dat zeg ik van Harry Potter ook, zelfs al weet ik na herlezing zeven ook wel dat het verhaal aan alle kanten rammelt en propvol fouten zit. Maar bon, ik kon erin weglopen en de kou en de muizen in mijn hoofd mee vergeten. Meer moet dat niet zijn.

Van enthousiasme ben ik dan maar aan een tweede boek begonnen. Dit keer een heel pak minder geestig: Farmageddon: The True Cost of Cheap Meat van Philip Lymbery. Oh boy. Serieus Oh Boy, zelfs.

Dat zijn Kindle-boeken vrees ik. Wegens toch geen prentjes en gewone lappen tekst en dat kan net zo goed digitaal. Maar vorig weekend lekte het Paard van Troje, en vond ik net als de rest van Gent dat deze stad niets is zonder goede boekhandel en dus koop ik daar wat ik echt op papier wil hebben en wat mijn (gelukkig maar) iets minder digitale vrienden graag onder de kerstboom wensen. Dat werd in mijn geval – val nu allemaal tegelijkertijd om van ‘t verschieten – een kookboek. True Food, met allemaal zeer doenbare dingen en af en toe eens een dood beest, maar zelfs dan nog. Als ik het ooit in mijn hoofd krijg om een kookboek van voor naar achter te koken, dan is dit een kanshebber.

En omdat ik vond dat het tijd werd dat ik ooit toch eens een beetje een serieuze mens moet worden heb ik, eveneens op papier, Piketty zijn litanie gekocht. In het Nederlands, omdat ik vrees dat ik het zelfs daarin amper ga verstaan (ik begrijp al maar de helft van de recensie op DWM). Ik zie daar wel tegenop, tegen zo’n klepper op papier. Ik ben dat niet meer gewoon van met zo’n dingen te sleuren. Maar alles voor het Paard. En het Paard voor al uw kerstcadeau’s! Net zoals de winkel van Evelien, natuurlijk. Die moogt ge eigenlijk ook niet missen.

Ah ja, en mijn lief nam vannacht speciaal voor mij een dink op van BBC4, over Prince. Ik heb een superlief, moest je het nog niet weten.

Advertisements
This entry was posted in #geluk, Boeken en muziek en films enal and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s