Te vroeg juichen

Juichen vind ik een beetje een voos woord, maar bon: het staat er nu en ik heb de fut niet om het te veranderen.

Als ik een paar posts teruglees, dan lag het in de lijn van de verwachtingen. Het gaat even weer niet de goede kant uit. Overdaan met vanalles, teveel veranderingen in één keer, stress en een woede-uitbarsting waar ik na anderhalve dag nog altijd niet goed ben. Nachtmerries. En sinds zondagavond ook gierende paniek. Want ik moet eigenlijk NU vertrekken naar het werk, en ik durf niet. Rampen en onheil staan me daar te wachten. En overvolle agenda’s, tot eind dit jaar of zo.

Een hele slimme mama zei me gisteravond nog dat het haar niet verwondert, dat we allemaal zo zwaar onderuit gaan. Telefoons, berichten, Facebook, altijd en overal dingen te doen en te zien en te beleven. En eigenlijk kan ik daar niet (meer) tegen. De rek is uit mijn incasseringsvermogen, ik krijg het niet meer verwerkt. Of zoals een ander slachtoffer me onlangs zei: “Alles komt tien keer zo hard binnen”. Zo voelt het aan, ja. Alles is uitvergroot en ontzettend en gigantisch.

Woensdagavond en donderdagavond staat er niets in mijn agenda. Het spijt me, maar ik denk dat ik die dagen zelfs gewoon niet ga opendoen als er iemand aanbelt. En dat ik niemand aan de telefoon wil. En misschien blijf ik zelfs van het internet af. Ik wil in alle rust en stilte in mijn hoek gaan zitten. Maar eerst dus een poging “sleep u naar het hol van de draak” want zo voelt het dus deze morgen.

Advertisements
This entry was posted in Zwartgallig gezaag. Bookmark the permalink.

2 Responses to Te vroeg juichen

  1. Middagupdate: we leven nog.

  2. pharailde says:

    Zeg madam, het is geen griep hé, waar je last van hebt, of een keelontsteking of dergelijke, waarvan je, na eens goed uitzieken, volledig genezen bent en je kan doorgaan met je leven waar je het even hebt achtergelaten. Dit zijn dingen met een – soms heel – lang genezingsproces, en een weg van vooruitgang en terugslag, telkens weer opnieuw (en ik merk het hier thuis elke dag weer opnieuw, ik kan het je verzekeren). Dus niet panikeren (sorry voor het woordgebruik) als het weer wat minder of niet gaat, het hoort erbij (volgens mij althans, want ik ben natuurlijk geen -loog of -peut). Ik wens je wel heel veel courage en als je zin hebt in een babbel, laat maar weten (en geen zorg, ik zal niet komen aanbellen). Ik stuur je langs hier wel veel knuffels!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s