de laatste sigaret – #projectblogboek

Vandaag vijf jaar geleden stond ik op het perron in Brussel Noord naarstig in mijn sjakosj te grabbelen, op zoek naar mijn sigaretten.

Tot voor mijn 30ste was ik een gelegenheidsroker: ik rookte vooral als ik een vlieg in mijn oog had, en het verbruik schommelde tussen twee sigaretten per maand en een pakje op een avond (veel vliegen, en een kater de dag erna). Maar toen veranderde er opeens vanalles en werd ik van de ene dag op de andere een volbloed roker. Mijn auto werd een asbak op wielen en er lagen aanstekers in de badkamer. Mijn vingers werden geler en mijn longen hoogstwaarschijnlijk zwarter. Mijn moeder zag het hoofdschuddend aan.

En toen werd ze eens ziek en was ik bij haar toen de huisarts binnenkwam. Hij zei me dat ik er nu nog wel een pak jonger uitzag dan mijn leeftijd maar dat als ik bleef roken dat tegen de tijd dat ik de veertig voorbij was rap gedaan zou zijn. Ijdeltuit als ik ben kwam dat goed binnen.

Ik heb nog wat halfslachtig staan zwanzen dat ik op 1 november zou stoppen. Maar toen stond ik daar dus opeens op dat perron in paniek in die tas te scharrelen op zoek naar mijn laatste sigaret en zag ik mezelf opeens een heel parcours uitstippelen om toch maar aan mijn volgende pakje te geraken en bedacht ik opeens dat dat toch wel heel ridicuul was.

Ik heb niet gewacht tot 1 november. Ik heb die laatste sigaret niet eens meer opgerookt. Ik heb ze in de vuilnisbak gegooid en ben thuis de asbakken gaan schoonmaken en opruimen. En dat was het dan.

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik het vijf jaar zonder fout heb volgehouden en dat ik nooit meer zal roken. Maar af en toe, vooral als er veel vliegen zijn, struikel ik nog wel eens. Soms voor één sigaret, dan weer voor een paar dagen na elkaar. Ik vermoed dat ik er in die vijf jaar misschien een pakje of 5 heb doorgedraaid. Flink vind ik dat niet, maar een ramp nu ook weer niet. Ik wil gewoon niet weer zo afhankelijk zijn. Mijn redding is telkens weer het feit dat Meneer J een niet-roker is en dat er een rookverbod geldt in café’s. Anders had ik er vast al lang weer aangehangen. Eens een roker, altijd een roker vrees ik.

En toch… Elke keer als ik die rochelende doodsreutel hoor op de tram, de hoestbuien van rokende vrienden, als de geur van rokende collega’s na de middagpauze in mijn neus schiet… Dan ben ik blij dat ik vijf jaar geleden eens langer dan drie seconden heb nagedacht. Ik heb al dommere beslissingen genomen dan te stoppen met roken.

Advertisements
This entry was posted in #geluk, #PROJECTBLOGBOEK and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to de laatste sigaret – #projectblogboek

  1. katrien says:

    leuke blog! groetjes, katrien

  2. nobutterfly says:

    ik heb nooit meer dan een paar sigaretten op een avond gerookt, lang leve de vliegen en toch beschouw ik me altijd als een roker. De laatste zal ondertussen ook meer dan vier jaar geleden zijn

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s