En ondertussen

Ondertussen ben ik deeltijds terug aan de slag. Dat dat deugd doet, gaan werken. Ik merk wel hoe wankel alles nog is. Ik denk nog steeds zo goed als voortdurend dat ik iets aan het vergeten ben en dat anderen daardoor boos of teleurgesteld zijn. Na een paar uur op vergaderingen en in een bureau waar nogal wat volk voorbij komt voel ik dat ik de drukte eigenlijk nog niet aankan. Ik vraag me af wat dat gaat geven als ze ons binnenkort op een plateau vol flexwerkplekken gaan steken. Teksten lezen en schrijven is ook nog altijd niet evident. Ik werk aan een jaarverslag, maar geconcentreerd meer dan een paar bladzijden per dag nalezen en aanvullen is genoeg. Een geluk dat dat in stukjes kan.

Maar er is vooral goed nieuws. Ik ga werken. Dat is meer dan wat ik een paar maand geleden voor mogelijk hield. Ik betrap mezelf geregeld op interesse en enthousiasme waar mijn ogen van gaan blinken. Ik moet bij deze trouwens ook mijn baas en mijn collega’s bedanken voor de steun en het begrip. Ze schermen me wat af voor het grootste geweld en sturen me op drukke dagen op tijd naar huis. Heel erg dankbaar ben ik daarvoor.

We doen ons best. Er wordt al eens gelachen en gewandeld en “uitgestapt”. Achteraf ben ik dan meestal doodop en hondemoe en moet ik dat een dagje uitzweten. Maar het is wel fijn dat het kan. Ik doe nog steeds veel aan zetelhangen, maar het minder van het “ik hoop dat ik gewoon oplos”-type. Volle agenda’s verdraag ik nog altijd niet, maar ik wil al wel eens iets plannen.

Mijn professionele mensen doen dat goed. De eerste graaft vol ijver in de beerput, de tweede reikt me een heel pak praktische tips aan waar ik echt mee opschiet. Het zijn dwaze, kleine dingen (sta recht en drink een glas water, ruim 10 dingen op…) maar ze helpen me voorkomen dat ik elke keer opnieuw wegzak in de stroom van emoties. Niet dat het elke keer lukt, maar toch al vaak genoeg om van verbetering te kunnen spreken.

Wat ik ook probeer te doen is anders te denken. Dat is een hele lastige, maar ik probeer elke dag minstend drie dingen op te sommen die me gelukkig hebben gemaakt, of waar ik blij om ben, of die gewoon positief waren. Zo viel ik vorige week tegen de kasseien toen mijn achterwiel wegslipte en in de tramsporen terecht kwam. En nu ben ik al vier dagen bijzonder blij dat ik niet met zwaardere letsels zit dan een stuk vel van mijn hand en wat krassen op mijn knie. Want ik had natuurlijk ook gewoon op mijn hoofd kunnen landen en tanden, brillen of schedels beschadigd. En deze morgen komt de politie zeggen dat ze onze gps hebben teruggevonden nadat hij vannacht uit de auto was gestolen. En werd ik goedgezind van het idee dat het probleem al opgelost was voor ik nog maar de kans had gehad om er een probleem van te maken. Klinkt allemaal een beetje suf, mijn positiviteitstraining. Maar het helpt. Een beetje, maar beter dan niet.

 

 

Advertisements
This entry was posted in Tleven. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s