Morgen meer nieuws

Later vandaag wil dat zeggen, want we zijn er hier weer een kort nachtje van aan het maken. Later vandaag wordt beslist wat het wordt: al dan niet terug aan de slag.

Gaat dat lukken?

  • Ja, want ik kan hier toch maar moeilijk blijven vegeteren?
  • Ja, want werk zou de regelmaat kunnen geven die ik nu van geen kanten in orde krijg.
  • Ja, want ik mis mijn collega’s.
  • Ja, want ik moet niet zo flauw doen en als ik uren na elkaar aan mijn klavier kan hangen om monsters te verslaan, dan kan ik toch ook gaan werken?

Maar nee gij, dat gaat niet lukken, want

  • Het is nog altijd lastig (als in: verschrikkelijk moeilijk) om te leven met de (veronderstelde of echte) verwachtingen van mensen. De mailtjes, de berichtjes, de bezoekjes … allemaal zo goed bedoeld en zo op prijs gesteld. Maar ze zetten druk op de ketel want eigenlijk hopen ze allemaal dat het beter gaat, en het gaat niet beter. Niet fundamenteel
  • Hier thuis eens een goede dag hebben en opruimen en iets leuks doen met het lief en lopen zingen in de keuken, dat komt al eens voor. Blij zijn met het bezoek, de was in de zon hangen, boodschappen doen en denken “zover zijn we dan toch al weer”. Maar altijd volgt de rekening. De dag waarop het voor geen meter schuift. Zoals vandaag. Wat gependel tussen koelkast en zetel. Meer niet. En onrust als vaag geruis dat maar blijft aanhouden, op de achtergrond.
  • De professionele mensen doen hun best. Er wordt aan de vernislaag gekrabbeld en gekoterd. Dat is nodig, maar het doet fuck veel zeer. Na elk gesprek zak ik als een pudding in elkaar. Ik had niet gedacht dat ik nog zoveel over mezelf te leren had, maar ik schrik elke keer weer van wat er allemaal uitkomt. Het is een bevreemdend proces waarbij je stilaan de rook ziet wegtrekken. Waarom zus? Waarom zo? Het ergste is telkens weer het moment waarop je op de achtergrond een flits te zien krijgt van wat het is en wat het zou moeten worden. Ik kan dat niet aan. Stel je voor dat je op de sporen staat en je een trein op je af ziet stormen. En je weet wel dat je moet wegspringen, maar naast de sporen ziet het er nog erger uit dan erop. Zoiets.

Ik ben er niet uit. Ik weet het niet meer. Ik ben het allemaal zo vreselijk moe.

 

 

Advertisements
This entry was posted in Tleven, Werk. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s