Ik heb je gemist…

zegt mijn beest. Compleet met brede grijns op zijn smoel. Altijd geweten dat je ooit nog eens terug zou komen. Met zijn klauwen peutert hij het laatste restant van mijn vorige bezoek van tussen zijn vlijmscherpe tanden. Tijd voor de volgende maaltijd!

Van paniekaanvallen naar wat steeds meer op een volwassen depressie begint te lijken. Bewegen in slow-motion, doodmoe worden van de gedachte dat de vaatwasser straks leeggehaald moet worden, alleen maar alleen willen zijn. Er hangt mist in mijn hoofd.

 

Advertisements
This entry was posted in Zwartgallig gezaag. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s