Today has been ok

Enfin, gisteren toch. Een beetje. Veel meer dan anders, in elk geval. En ik was nochtans doodop van de stress omdat ik de afrit van Wetteren zou moeten nemen, waar ik onder normale omstandigheden al niet happig op ben wegens een veel te korte afrit voor de massa auto’s die er moet afrijden waardoor aanschuiven op de pechstrook er eerder regel dan uitzondering is. En dan die dodenbaan richting het gezapige Balegem, en een schoolfeest met zevenduizend krijsende en zingende kinders dat ik onmogelijk zou volhouden. En waarvoor ik ongetwijfeld minstens een week te laat zou opdagen, waardoor iedereen weer teleurgesteld zou zijn en ik nogmaals zou bewijzen hoe compleet onbetrouwbaar ik wel ben. Ja, zo loop ik dus rond, tegenwoordig.

Maar kijk, ik bakte in de voormiddag een bijzonder geslaagd feestbrood (al zeg ik het zelf) en ik was blij met het weerzien met de familie van het oudste metekind. En de voorstelling was zoals al die dingen iets wat je met plezier uitzit omdat je hart bijna opspringt van trots als je dat ventje daar piraatsgewijs “ten aanval “hoort roepen voor een hele zaal mensen. Het scheelde niet veel of ik was luidop gillend rechtgestaan al roepend “Dat is wel MIJN metekind hé!!!”. Ik heb keihard gelachen met de kleutertjes waarvan er toch altijd eentje compleet niet onder de indruk in de zaal staat te staren, alle danspassen vergeten en niet begrijpend waar er zo’n spel van gemaakt wordt. 

En toen waren er de wel bijzonder vriendelijke mensen van het oudercomité die pintjes tapten en frietjes serveerden. En een overgelukkig metekind dat duidelijk trots was op zijn prestatie. Volkomen terecht natuurlijk. Wat een acteur!! Ge gaat daar nog van horen, zeg ik u!!!

Naar huis alwaar het lief zich richting café om de hoek had gesleept en ik nog even ben gaan aanklampen. Voor een korte maar aangename babbel met een mij onbekende mens aan de toog. En dan naar huis en weten dat je deze keer wel gaat slapen omdat het een fijne dag is geweest.

Vandaag ben ik letterlijk niet verder dan tien meter van mijn zetel vandaan geraakt. Ik keek naar mijn agenda en zag voor volgende week zowat elke dag een afspraak met serieuze mensen. Waar ik echt niet onderuit kan. Dat was genoeg om als een pudding in elkaar te zakken. Morgen moet ik om kwart na twee ergens zijn. Ik heb dat aan de telefoon zeker drie keer nagevraagd. Kwart na twee? Veertien uur vijftien? Dus … kwart na twee, gelijk we zeggen? Ik heb dat op een blaadje geschreven dat hier nog ergens ligt. Ik heb dat direct in mijn agenda gezet. En nu zit ik hier dus al een hele dag zo goed als verlamd naar mijn pc te gapen. Want ik ben er van overtuigd dat het niet juist is. Dat ik dat verkeerd heb gehoord. Dat ik daar een uur te laat ga zijn. Bellen om te bevestigen gaat niet, want ik kan die mensen toch niet lastigvallen? En bovendien is het onzin, want het is wel degelijk om kwart na twee te doen. En een uur vroeger gaan durf ik niet. 

Twee berichten heb ik gekregen, van mensen die eens wilden binnenwippen. Het kostte zelfs teveel moeite om te antwoorden dat ik dat compleet niet zag zitten. Dat ik alleen maar in de zetel wil hangen met mijn haar in mijn tanden. Bij deze, mijn excuses. Ik weet niet eens goed of ze wel gemeend zijn, maar het is het beste wat ik vandaag in huis heb.

Dat hoofd van mij, kan ik daar iemand plezier mee doen? Want zelf wil ik het eigenlijk niet meer.

 

Advertisements
This entry was posted in Familie en vrienden, Zwartgallig gezaag. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s