Hoe de dagen er tegenwoordig uitzien

Gaat het al wat beter? Nope, van geen kanten. Twee maand geleden schraapte ik mijn laatste beetje moed bij elkaar en stapte ik het kantoor van mijn baas binnen. Om het meteen op een huilen te zetten. Want wat er al maanden zat aan te komen was niet meer tegen te houden. Paniek, stress, compleet controleverlies. Mails niet meer durven lezen, kokhalzend van de angst vanaf het moment dat ik wakker werd (bij voorkeur ergens rond halftwee ‘s nachts) tot ik terug ging slapen (bij voorkeur ergens rond een uur of elf). Ontstoken slokdarm van het opborrelende maagzuur. Koorts die nergens vandaan kwam. Plannen smeden om in het niets te verdwijnen om me toch maar niet weer een dag compleet ellendig te voelen. Totale crash, dus.

En nee, het is geen burn-out. Ik heb een superjob, een superbaas, en een overvolle zak supercollega’s. Ik ben niet moe van het werk. Alleen valt er op het werk natuurlijk niet aan de angst te ontsnappen. En dus ben ik na maanden onderhandelen met de huisarts (neenee, het zal wel gaan eens ik wat beter slaap en neenee, ik hoef geen pillen …) uiteindelijk in elkaar geklapt. Op. Van de schrik.

Schrik dat ik mijn werk ga verliezen. Dat ik een ongeval krijg. Of nog erger: dat mensen die ik graag zie een ongeval gaan krijgen. Dat ik slokdarmkanker heb. Dat mijn eten niet lekker gaat zijn. Dat ik ga uitglijden met mijn fiets. Dat ik mijn sleutels ga verliezen. Dat ik straks een mail krijg vol dreigementen en dat iedereen eindelijk zal doorhebben dat er niets aan mij deugt. Ik weet niet of je je dat kan voorstellen, maar zo gaat dat van de vroege ochtend tot de late avond, and then some.

Op sommige dagen zit ik hier thuis en voel ik me een afschuwelijke profiteur. Op andere dagen wil ik maar één ding: een steen om onder te kruipen en nooit meer boven te komen. Vandaag, bijvoorbeeld, en gisteren. Ik loop van de dokter naar de peut. Elke begripvolle blik zorgt voor een golf van gevoelens die ik niet de baas kan: verdriet, walging, woede. Maar bovenal schrik. Schrik, schrik, schrik….

Een afspraak afzeggen? Paniek. Ergens op een bepaald uur moeten zijn? Paniek. Naar de supermarkt? Paniek. De afwas uit de vaatwasser halen? Paniek. Voortdurend. Bij andere mensen zijn wordt met de dag lastiger. Goedbedoelde kaartjes en smsjes – hoe lief ook en hoezeer ik het ook waardeer: nog meer paniek. Ik kan die verwachtingen niet waarmaken. Ik wil alleen maar dieper in mijn kelder kruipen (enfin, niet in mijn kelder want zoals je weet wonen daar ratten en spinnen en ongetwijfeld ook draken en bloeddorstige konijntjes).

Hoe liever de mensen rond me zijn, hoe harder ik wil weglopen. Prikkels zijn een ramp. Op café gaan lukt niet meer als het wat drukker wordt. De cinema  werd een zware bevalling, enkel te overleven door mij oren dicht te plamuren met -had het gekund – minstens tien oordoppen aan elke kant. De supermarkt is een hindernissenparcours. De stad is de vijand.

Heel af en toe lukt het wat beter. Slaag ik er in om heel even buiten te komen. Maar meestal wil ik gewoon hier thuis in mijn zetel zitten. Of in mijn potten roeren. En de flauwe plezante uithangen op Facebook. Hahaha, wat zijn we toch gezellig.

De wereld wordt klein, maar hij is nog steeds te groot. Veel te groot, en te koud, en te hard. Ik had nooit een olifantenvel, maar nu lijk ik wel uit vlindervleugels opgetrokken. Ernaar kijken is al genoeg om er gaten in te branden. Nee, het is geen depressie. Been there, en dat zag er helemaal anders uit. Paniekstoornis, zeggen ze. Uitgesteld verdriet, en rouw, en woede. Veel van dat laatste, eigenlijk. Als ik niet ergens online de vrolijke frans zit uit te hangen ben ik aan het janken of aan het bibberen.

Zo zien de dagen er tegenwoordig uit.

 

Advertisements
This entry was posted in Tleven, Zwartgallig gezaag. Bookmark the permalink.

2 Responses to Hoe de dagen er tegenwoordig uitzien

  1. bentenge says:

    Ik had helemaal niets door, en ik dacht nochtans dat facebook me een blikje gunde op jouw wereld 🙂 Nevertheless, http://liquidskies.me , misschien is het gelijkaardig, misschien ook helemaal niet, maar in alle geval geeft het je iets te lezen.

  2. Pingback: Update: een jaar na datum | Licht Geschift

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s