My home is my castle

Opgroeiend in Verkavelgem ontwikkelde ik niet echt een band met het huis van mijn ouders. Het stond er, en ik woonde er, en dat was het dan zo’n beetje. En toen kwam het kot, en opeens werd ik een beetje houseproud. Een van de eerste dingen die ik kocht voor het buitenlandse kot was een tapijt, en in mijn valies zaten sjaals en kleurige lappen stof zodat ik iets aan de muren kon hangen om het gezellig te maken. Na nog een kot en een onmogelijk gezellig te maken krot kwam ik aan in huis 1. En huis 1 was een krot en jaren verbouwen verbeterden dat wel, maar af is het nooit geraakt. Maar het was thuis. En dat was goed.

Toen kwam huis 2. Huis 2 is het huidige huis. Met recht en reden gesproken: dit is zo thuis als het ooit gaat worden. Van de allereerste minuut, toen de vorige eigenaar nog druk bezig was met het wegslepen van het meubilair en de muren nog behangboorden hadden en er een pispot in de slaapkamer stond. Op het terras leefde een tuinkabouter temidden van het nepgras. Maar ik was meteen verkocht aan de proporties, het licht en de ligging.

Toen pas begreep ik waarom mijn moeder destijds als een leeuwin gevochten heeft om haar huis te houden. Een thuis, dat is iets om voor te vechten. Ik ben in staat iemand vreselijk veel zeer te doen als die mijn verblijf hier zou bedreigen. Toen ik hier pas kwam wonen, acht jaar geleden, zat ik ‘s morgens op de trein bijna te huilen omdat een dag op het werk een dag niet hier was. Ook al lag het huis tegen dan al half in puin en sliep ik op een luchtmatras op zolder. Zonder chauffage, in de winter. Soms stap ik van de bus of de tram en overvalt me een paniekaanval omdat ik denk dat mijn huis ontploft is, dat er gaslek is, of een brand. Of dat ze mijn van de Stad een brief sturen dat ze alles gaan komen platwalsen.

Ik ben nu even thuis om allerlei redenen, en naarmate de weken vorderen wordt het erger: eigenlijk wil ik hier niet meer buiten. Mijn actieradius beperkt zich tot een paar honderd meter en soms denk ik dat ik dat liefst zo wil houden. De bakker, de GB, ik hoef niet ver te lopen om alles binnen handbereik te hebben. Langzaamaan wordt de wereld kleiner. Ik weet dat het niet goed is, maar elke dag die ik hier spendeer, rommel sorterend, koekjes bakkend, in de zetel hangend…. is er een gewonnen. Buiten is de wereld koud en hard en luid. Hier is het warm en veilig. Easy choice to make.

Advertisements
This entry was posted in Wonen. Bookmark the permalink.

One Response to My home is my castle

  1. bentenge says:

    I know the basic feeling. Het is zo veilig in een goede thuis.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s