En toen werd het te serieus

En heb ik er de recepten uit gefilterd om ze op een afzonderlijke blog te parkeren, en deze blog te laten “verdwijnen”. Ik had me zo voorgenomen om mijn zwartgallige “ik” geen podium te geven, maar ze kwam steeds vaker tussen de spleten piepen om haar gedacht te zeggen. Dus kwam dit op non-actief te staan.

In het kader van de nationale opruimbeweging ten huize van mezelf ben ik er eens helemaal doorgelopen en ik heb een aantal berichten op non-actief gezet omdat ze te persoonlijk waren, en dat wil wat zeggen voor wie de moeite neemt om de rest te lezen. En ik heb me een paar vragen gesteld:

  • Schaam ik me voor wat ik geschreven heb?
  • Kwets ik er andere mensen mee?
  • Mag mijn baas dit lezen?
  • Is het goed genoeg?

De antwoorden zijn nee, ik hoop van niet, alleen als ze belooft het er nooit over te hebben en nee, maar er zijn weinig blogs die goed genoeg zijn en dat houdt niemand tegen. Op hoop van zegen en met de belofte dat ik mensen niet elke dag ga lastigvallen.

Advertisements
This entry was posted in Tleven and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s