Verlofstress

‘t Is alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een paar dagen na elkaar thuis was en die dagen niet boordevol gestampt waren. Bovendien is Meneer J nu elke dag met de auto weg en kan ik dus niet zomaar een beetje gaan rondrijden. Ik voel me zowaar wat verloren. En vreselijk onrustig, ook. Ik kan daar echt niet zo goed mee om, met verlof.

Het moet 12 jaar geleden zijn, van toen ik pas weer in Brussel aan de slag was, dat ik nog eens langer dan anderhalve week met verlof ben gegaan. Hoe neurotischer dat kot daar werd, hoe moeilijker ik het vond om thuis te blijven. Al was het maar omdat de schrik om de dag erna terug te keren steeds groter werd. Een weekje links en rechts dus, en vooral veel snipperdagen om het vol te kunnen houden. Hoe langer dat geleden is, hoe surrealistischer het me lijkt dat ik daar zo lang ben gebleven. Zwaar, man, zwaar.

Ik moest echt afkicken tijdens mijn korte verblijf op een ander kantoor voor ik uiteindelijk naar de Stad ben vertrokken. Maar op een dag als vandaag voel ik hoe sterk dat ingesleten zit, die paniek. Dat mijn mailbox gaat ontploffen. Dat ze tijdens mijn afwezigheid gaan vaststellen dat ik niet deug. Dat mijn ontslagbrief er zal liggen als ik binnen kom. Enzovoort. Overdrijven, ik kan dat goed.

Het resultaat is er ook deze keer niet naast. Amper drie uur geslapen, opgestaan om halfzes om de vuilbakken buiten te zetten (want in mijn hoofd bleef dat maar malen dat ik anders te laat zou zijn, en mijn containers zaten vol, en ik moest zeker van al dat spul af geraken, en straks oversliep ik mij nog enzovoorts enzoverder). En daarna van de ene nachtmerrie in de andere gesukkeld. Over mensen van wie hun gezicht wegsmolt, en die boos waren dat ik hen niet kon herkennen. Over mijn nieuw geadopteerd kind dat mijn bloed wou drinken. Over de maden die in de groentenbak zitten waardoor ik er niet meer mee door het huis zou durven. Over de spinnen die ik even daarvoor had doodgemept (altijd een dillema) en die me beschuldigend zaten aan te gapen. Waar blijft dat toch allemaal vandaan komen?

Verlofstress, het is me wat. En net nu ik me heb voorgenomen om er toch echt wat vaker helemaal uit te zijn. Voor deze zomer oefen ik met dikke vier weken. Ik ben benieuwd hoe dat gaat lopen.

Advertisements
This entry was posted in Congé, Werk and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s