Grote kuis

Ah ja zekerst, ‘t is wel lente hé! En dus heb ik zondag een beetje gelenteschoonmaakt. Dweilen, en rommelen, en in mijn geval: met meubels sleuren. Ik kan niet kuisen zonder spullen te verzetten. Ik wil doodgelukkig naar mijn “nieuw” interieur zitten gapen.

‘t Was wel wijs omwille van de zon: stukje dweilen, laten opdrogen terwijl ik in mijn strandstoel nog wat lag te zonnen, beetje dweilen, repeat… Ik ben nog nooit zo bruin geweest zo vroeg in het jaar.

Ik ben ook steeds verder aan het opruimen. Er is zoveel dat je eigenlijk niet echt van doen heb. Daarnet was ik nog wat meubels aan het verslepen en opeens stond ik met zo’n miniketen in mijn handen. Die staat al ruim een half jaar op de kast en er is welgeteld één cd op afgespeeld (ik wou gedraaid zeggen, but that would be giving things away). Ik ben niet zo’n muziekmens, ik. De radio staat alleen aan als Meneer J hier is. En voor de rest staat er wat prul op de computer die ik – en trots dat ik ben dat ik dat kan – via USB gewoon op de Blu-Ray en de tv afspeel. ‘t Is toch altijd Prince. In het kort: dat ding gaat niet meer spelen. En dus moet het hier ook geen stof staan verzamelen. En dus mag het weg.

Het doet wel een beetje raar. Toen ik voor het eerst ging samenwonen (toen de dieren nog spraken) had ik een echte stereoketen, gekocht van mijn loon van een vakantiejob bij de Lunch Garden in het Shoppingcenter van Kuurne. Dat ding kostte 16.000 frank in de Makro, en ik heb er mijn studententijd mee verdaan. Met een dubbel casettedeck, zowaar, en mijn allereerste cd-speler. Maar toen kwam dus die eerste samenwoner, en zijn stereo was beter, en mijn moeder had nog zo’n dwaze platendraaier (zo eentje waar ze nu ongetwijfeld veel geld voor zouden geven maar die we naar de kringwinkel hebben gestuurd) en dus verhuisde mijn toren naar Harelbeke en speelden we muziek op de betere installatie van Meneer. Tot dat spaak liep (de relatie, niet de muziek) en hij zijn machine meenam naar ergens anders en ik opeens geen muziekding meer had.

En toen heb ik dus die Kenwood gekocht. Dat zal ondertussen bijna 12 jaar geleden zijn. En nu opeens bedenk ik mij dat ik de laatste paar jaar toch wel zeker 5 uur heb geweten waarop dat ding op stond. En dat ik het dus niet meer nodig heb. Er is niets mis mee, maar ik wil het niet meer. Zoals ik ook papieren boeken probeer te vermijden, en nieuwe keukenspullen, en kleren waar ik toch nooit meer in ga passen. Weg ermee.

Advertisements
This entry was posted in Wonen and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s