Bari en de Modernisten

Hele fijne zaterdag achter de rug. Eerst de lente tegen de voorgevel geplamuurd, dan het terras min of meer grondig geschrobt met wat ontmosser. Meneer J op de wijze van Mister Bean met de strandstoel laten worstelen. Buiten in het zonnetje gezeten, met een dekentje tegen de wind en een goed boek bij de hand.

Gelezen dat mijn Canadezen een flatje boeken in Honfleur, deze zomer. En dat ik mee mag. Jeuj!

Meneer J uitgezwaaid (dj van dienst op een trouwfeestje) en dan gewacht op een oud-collega om samen mee op stap te gaan. Eerst naar het MSK, voor de expo van de Modernisten. We waren er wat laat en dus moesten sommige stukken wat meer op een drafje. Zoals altijd val ik telkens weer voor de toegepaste luiken van zo’n tentoonstelling. Modernistische huizen, meubels, foto’s uit het straatbeeld. Geweldig. Ik was al blij geweest met gewoon de laatste drie zalen. Ook bijzonder de moeite: de grafiek. Prachtige lettertypes, boekontwerpen, briefpapier, affiches … Ik zou die dingen zo in mijn huis hangen. Zeker eens langsgaan dus:!

Ik had op de middag naar Bari gebeld, en daar bleken ze pas tegen een uur of negen een plaatsje voor ons te hebben. Dus eerst een koffietje bij De Plank (benedendeks is dat echt supergezellig, ik was nog nooit in het café zelf geweest maar ik ga daar zeker nog terug) en daarna naar de Zuid.

Hier in Gent heb je een massa aan van die trattoria-style Italianen. Complexloos eten, eenvoudige keuken, knus en gezellig en vooral behoorlijk informeel. Maar in de buurt van de Vlaanderenstraat zitten nog een aantal van die echte Italiaanse restaurants, familiezaken die al sinds de jaren 70 overeind blijven en die me doen denken aan mijn kindertijd.

Waar ik vandaan kom was er niet echt veel exotisch eten te krijgen. In het duffe Kortrijk had je wel een paar goede Italianen en minsten een Griek. Fresco’s op de muren, klassiek ingedekte tafels, obers in witte hemden en furieuze Italiaanse commando’s vanuit de keuken. En klassieke kost. Ik denk dat ze daar toen zelfs niet eens pizza’s op het menu hadden staan. Je ging er voor de osso bucco, de saltimbocca, eventueel per uitzondering eens voor de pasta. Dat soort restaurant dus.

Een tijdje geleden sukkelden we een beetje per accident (en ook wel met een hele kleine vlieg in ons oog) bij Bari binnen. Eigenlijk beseften we al meteen dat het een half wonder was dat we plaats hadden. Het restaurant is niet groot, zat afgeladen vol en meerdere tafels draaiden een tweede rondje. Ik voelde me meteen thuis. Hartelijke, vriendelijke mensen, met liefde voor hun job. Compleet vergroeid met hun klanten en hun zaak. En lekker, niet echt speciaal of extravagant of hip, maar gewoon eerlijk lekker. Sindsdien zijn we er een keer of twee terug geweest. En gisteravond dus nog eens. De collega voor een rigatone van de dag (bord werkelijk leeggeschraapt) en ik voor opgevulde ravioli’s (ricotta – spinazie) met een romige tomatensaus erover. Zalig! De overkant zag er ook best gelukkig uit, al kwam voor hem de grote finale in de vorm van door en door gitzwarte koffie, zo sterk dat hij naar chocolade met room rook. Ik drink geen koffie, nooit, ik lust het absoluut niet. Maar als ik zoiets ruik vind ik dat best wel eens jammer.

Geslaagd etentje dus. Als finale van een zeer geslaagde dag.

Advertisements
This entry was posted in Gent and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s