Salut Brigitte

Brigitte houdt ermee op, zegt mijn moeder. Precies 30 jaar nadat ik voor het eerst haar winkel binnen stapte. Onder dwang van mijn ma, en bezweken onder de venijnige opmerkingen van klasgenootjes en een bruut van een turnleraar (sadistische klootzakken zijn dat, allemaal). Borsten krijgen op je tiende, dat is geen cadeau. Ik heb het nog twee jaar in alle toonaarden kunnen ontkennen, maar uiteindelijk moest ik er aan geloven: ik had een bh nodig.

Mijn moeder dacht de pil te verzachten door me mee te slepen naar Brigitte, een instituut in mijn West-Vlaamse contreien. Brigitte verkocht naast een eindeloos regiment aan strakke vleeskleurige combiné’s ook fijne lingerie. En mijn moeder gokte er op dat dat me over de streep zou trekken. Dat opzet slaagde maar half.

De ontreddering toen het allereerste exemplaar meteen een B-cup bleek te zijn, zelfs al was het er dan een met het zo felbegeerde kanten randje, was teveel om te dragen (letterlijk, vooral). Ik wou niet, ik wou echt echt niet. Ik denk dat alleen de discrete maar kordate Brigitte me er toen van heeft weerhouden om stampvoetend te staan gillen achter het pasgordijn. Ondanks het nog steeds niet helemaal verwerkte trauma heb ik die dag geleerd dat vakmensen hun geld waard zijn.

In mijn verdere puberjaren heb ik nog pogingen gewaagd om mijn gerief bij de groothandel te betrekken. Er was een tijd dat ik nog in Hunkemöller paste. Dat paste dan wel beter bij mijn budget, maar gelukkig werd ik daar niet van. En het deed ook niet wat het moest doen, namelijk de bovenste verdieping in bedwang houden. Door scha en schande heb ik geleerd dat er voor mij maar één ware is: Prima Donna. En die kan je kopen bij den Inno, maar bij voorkeur bij een Brigitte. Die Brigittes, die trekken en sleuren en sjorren en passen en meten en proppen. En als ze klaar zijn en je laat je t-shirt zakken, dan zie je er geweldig uit.

De jaren in Gent deden me van Brigitte veranderen. Ik loop nu twee keer per jaar een trauma op bij de wonderbaarlijke dames van Vogue in de Koestraat. Want lingerie kopen is nooit een pretje geweest, en dat zal het nooit worden. Maar die dames zorgen ervoor dat ik nog net mijn tranen kan bedwingen als ik voor de zoveelste keer weer eens ergens niet in pas. Dat doen ze door in koor “oh, wacht, ik heb hier nog een ander schoon modelleke dat u zeker zal staan” te kirren. Meestal met het gewenste resultaat: het past, het ondersteunt, en het capteert mijn balkon in spanbeton zodat ik er niet al te veel last van heb. En het is mooi spul: in rood, lilla of grijs, met bloemen en borduursels en strikken en frullen en prutsen. Helemaal niet de vleeskleurige boodschappentassen van weleer.

Vandaag ga ik op familiebezoek. En mijn moeder heeft een volle klantenkaart, van bij Brigitte. Die stopt. En of ik niet eens mee ging zien of ze nog iets voor mij had. Ik had zin om te janken en te gillen tegelijk. En toch zit ik hier met een dankbare grijns op mijn gezicht te typen. Brigitte, ik ga je missen.

PS: ik heb hem nog, die eerste bh. Hij zit in een doos met souvenirs, tussen de oude liefdesbrieven.

Advertisements
This entry was posted in Tleven and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s