Klotekanker

Dat het mag ophouden, zo een beetje. Op één week tijd spoelt dit hier aan: twee overlijdens van heel jonge en veel te jonge mensen, een terminale mama en een kind met leukemie. En een oud-collega die met de moed der wanhoop dat monster voor de tweede keer moet bevechten.

Mijn familie is er voorlopig grotendeels van gespaard gebleven. Een tante die iets na haar 40ste moest opgeven, nu bijna 30 jaar geleden (ik vraag me af of ze met de huidige stand van zaken misschien wel nog een kans gehad zou hebben), één geval van borstkanker dat nu, een paar jaar later, nog onder controle is. En nog een jonge verre nicht van mijn vader, ook rond haar 40ste. Dat is het zo’n beetje.

De familie aan moederskant heeft het lange leven (met alle gevolgen van dien, zoals mijn beide grootouders mochten ondervinden). Die aan vaders kant rekent af met hart- en vaatziekten en raakt moeilijk over de drempel van de 75 heen. Kanker is er, al zeker bij directe verwanten, niet bij. Maar dat maakt me niet minder bang. Dat beest zit echt overal en nergens en het leed dat het berokkent is zo fundamenteel. Wreed, meedogenloos, slopend of juist veel te snel. En altijd opnieuw bij veel te jonge mensen, bij moeders met jonge kinderen, bij de liefste vrienden, bij de zachtste mensen eerst.

Kanker is een klootzak.

Advertisements
This entry was posted in Tleven and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s