The night of no sleep at all – 16/08/2011

Elke keer opnieuw. Oh hell. Alsof ik het voel aankomen. Een nacht van gepieker en paniek, en de wetenschap dat er maar één ding is dat het nog erger zal maken: spinnen!!

 

Vorige nacht was al een halve ramp. Ik ben al te lang thuis, en ik denk teveel na. De narcosenachtmerries nemen af, maar blijven in mijn kop hangen. Voor iemand die werkelijk nooit naar horrorfilms kijkt en wegzapt bij spannende stukken uit de gemiddelde animatiefilm kan ik de meest gruwelijke scenario’s verzinnen. U daar, u bent ongetwijfeld ook al eens gruwelijk afgeslacht, ergens achterin mijn hersens. Mijn excuses daarvoor.

 

Maar kom, ik spartel door de dag, half suf van het slaapgebrek, en ik zie in de tuinen en hagen de eerste vette kruisspinnen opduiken en ik weet dat het niet lang meer zal duren eer de rotbeesten ook thuis aan de grote invasie gaan beginnen.

 

Ik ben niet zomaar bang van spinnen, ik ben fobisch. Ik heb een kelder waar ik nooit in kom, en zelf de deur naar mijn tuintje durf ik amper te openen als het spinnenseizoen eenmaal begonnen is. Ik kom daar niet in, ik durf gewoon niet. Er staan dozen in de oude badkamer (nu buiten gebruik en opslagplaats van lang vergeten rommel) die ik nooit meer zal aanraken omdat ik ervan overtuigd ben dat ze zijn ingepalmd door kolonies langpoten. 

 

En dus zit ik al dagen thuis in het schemerduister op de zetel te wachten, en ik zweer het, ik heb een ingebouwde rader voor die beesten. Ik zie ze zelfs als ze achter mij rondkruipen. Die radar had ik gisteravond echter niet nodig. Dat was geen “gewone” spin meer, dat was de grootste achtpoter ter wereld. Zonder overdrijven: uitgestrekt zouden haar poten (om één of andere reden zijn spinnen altijd vrouwtjes) vanonder een “ondertaske” komen piepen. Zo groot was ze. Ze zat op de witte muur voor me, heel even. En ik keek haar moedeloos aan en ik wist: het is naar de zak.

 

Ik ga vannacht geen oog dichtdoen (check!), ik durf morgen niet meer naar beneden (check!), ik durf niets meer aanraken of omdraaien (check), ik weet wel zeker dat ze overal in dit huis heeft rondgedoold vannacht, dus er is geen enkele garantie dat ze ondertussen niet in mijn keukenschuiven zit, of in mijn douche, of in mijn laarzen in de gang (die ik – dwaze trien – in een vlaag van wanhoop bovenop het schoenrek heb gezet in plaats van op de grond, alsof dat voor mevrouw spin iets uitmaakt).

 

Voor wie er geen last van heeft is het moeilijk te begrijpen. Het is niet alleen die spin. Dat is al erg genoeg. Maar het is wat ze in mij wakker maakt. Het is alsof die beesten mij iets willen zeggen. Ik sla daarvan totaal in paniek. Ik zweer je dat dat beest dat weet. Die trut van gisteravond zat me gewoon uit te dagen. Jij durft me toch niets doen, en dit is de wraak voor al mijn kleine broeders en zusters (van fruitvlieg tot stofspin) die je wel aandurft, soms… Schuldgevoel, en blinde paniek.

 

Het klinkt niet half zo gek als het is, maar met de rest durf ik u niet lastig te vallen. Te zot voor woorden. Godverdomme!! Klotebeest!!

Advertisements
This entry was posted in Zwartgallig gezaag. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s