Oma – 03/02/2011

Rouwtekst plechtigheid – en daarom niet helemaal naturel. Maar als je wil weten wie mijn oma was, dan kan je dat hier lezen.

 

Lucienne was voorbestemd om te zorgen voor anderen. Eerst voor haar broer en haar twee jongere zussen, later voor haar man en haar twee dochters. Toen Marie-Jeanne naar Halle vertrok, viel haar dat zwaar. Ze was dan ook heel gelukkig toen haar oudste dochter met een kleinkind terug naar Harelbeke kwam wonen: nog iemand extra om te vertroetelen! Ook buren en vrienden konden altijd op haar rekenen. Ze was heel loyaal in haar vriendschappen en heeft daar ook veel voor teruggekregen. Ze was altijd plichtbewust en vastberaden.  

 

Ze was een fiere vrouw. Ze kroop op haar knieën door de kamer om de plinten te poetsen. Kraaknet, altijd. Ook Victor, Marie-Jeanne en Ann mochten de deur niet uit voor ze voorbij de keuring waren geraakt. Alles netjes gewassen, gestreken en geplooid, geen detail ontging haar. Ze hield wel van bloemen, maar groene vingers had ze niet. De tuin liet ze met plezier aan Victor over. 

 

Wanneer het huis piekfijn aan de kant was, was er tijd voor een gezellige familiedag. Met haar dochters zitten puzzelen aan de ingewikkelde naaipatronen die Ann had meegebracht. Of met engelengeduld fijn en secuur handwerk doen: kousen en handschoenen breien, het betere verstelwerk, alles kreeg ze met zorg en liefde terug in perfecte staat.  Ze was groen avant la lettre: altijd met de fiets op stap (zelfs met een boodschappentas achterop en twee tassen aan het stuur), heerlijke gerechten bereiden van alle verse groenten uit de tuin, spaarzaam zijn om kansen te bieden aan de kinderen en voor later.

 

Maar het was niet alleen werken, ze was er ook graag bij. Ze dronk graag een glas en bij gelegenheid: meer dan één. Elke zondag een ‘Ricardke’, ‘s avonds af en toe een Gordon Scotch. Ze rookte Peter Stuyvesant en genoot daar volop van. En ze hield van mooi zijn, van haar bos zilverkleurig netjes gekapt haar, van blauwe oogschaduw en rode lippenstift, van een feestelijke jurk en bijpassende juwelen en van haar man in pak en das. Haar broer plaagde haar ooit nochtans dat ze nooit aan gene vrijer zou geraken omdat ze zich te weinig optutte. Op trouwfeesten ging ze walsen met haar zussen en schoonzussen en als ze met veel moeite haar man van zijn stoel kreeg losgewrikt, dan was ze de koningin van het feest. 

 

Een belangrijk feest voor de familie was ook 1 mei. Dan sprong de hele familie na de stoet in bij Stad Brussel, het café van haar moeder (en later van haar zus Julia) om de vele gasten te kunnen bedienen. Ook dat was een echte hoogdag.

 

Toen ze wat ouder werd, werd het af en toe wat rustiger. Met de kleindochter aan de keukentafel lange gesprekken houden en een sigaretje roken. Naar haar favoriete feuilletons, zoals Mooi en ‘Medeloos’ kijken op tv. Tot op het laatste genoot ze volopwaar het nog kon: van zoet en van zout, van een knuffel en een zoen, van familie en trouwe vrienden. Ze bleef ook beleefd: wie haar een snoepje gaf, kreeg een warme “merci” terug. Buurvrouw Christiane kreeg er wekelijks zelfs twee, in ruil voor de twee stukken taart die ze meebracht.  Toch kon ze af en toe ook eens heel kwaad kijken. Om te laten weten dat ze er nog was en dat ze nog steeds goed wist wat ze wel en niet wou.

Advertisements
This entry was posted in Familie en vrienden. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s