Kindergeluk

Teveel geweld. En het is overal. In die bende holbewoners die het nodig vinden om vrouwen lastig te vallen of homoseksuelen in elkaar te timmeren. Op de krantenfora waar voortdurend geroepen en gescholden wordt op iedereen die er anders over denkt. Op FB, waar meningsverschillen ook al eens wat minder vriendelijk worden uitvergroot. Het is hatelijk, en het maakt me moedeloos. Al dat duwen en trekken en roepen om op de eerste rij te kunnen zitten, om een ander in de klappen te laten delen, om het grootste en het beste stuk te krijgen… En ik vraag me af of dat nu altijd zo geweest is. Of is de wereld echt wat kouder geworden?

 

Ik hou het in de gaten vanop een terrasje aan zee. Misschien komt het omdat ik het niet gewoon ben. Bij mij thuis is het meestal rustig, stil. Maar man, het onuitgesproken geweld in veel van de gezinnen en koppels die je daar observeert, dat doet geen deugd.Er wordt aan kinderen getrokken en gesleurd. Er wordt gebruld, gesist en gedreigd. Er valt al eens een klap. En de kinderen zelf gooien zich net zo enthousiast in de strijd: huilen, krijsen, chanteren, weglopen. Ik ben er behoorlijk van geschrokken.

 

Ik besef dat ik overreageer. Ik ben moe en lastig en het is wat donker in mijn hoofd. Dat het komt omdat ik dat soort leven en het bijhorende tumult niet gewoon ben. Dat ik om één of andere reden gisteren besloten heb om naast de mooie dingen te kijken, daar op dat terras. Dat ik daar met kinderen die ik ken opeens veel minder last van heb, want die zijn natuurlijk geweldig en fantastisch. Al zeker als ze de kinderen van mijn vrienden en buren zijn.

 

En al helemaal als het mijn metekinders zijn. Dan begrijp ik ook helemaal die reflex van ouders als er iets met hun kinderen dreigt te gebeuren. Dan zit ik de hele namiddag als een overbezorgde moederkloek rond te kijken omdat ik er niet tegen kan dat mijn oogappels uit mijn blikveld verdwijnen, van pure schrik dat hen iets zou overkomen.

 

Ik gun iedereen zijn kindergeluk. Soms zijn er dagen waarop ik me afvraag of ik niet te vroeg heb beslist om het idee van tafel te vegen. Maar dan komt er weer zo’n dag als gisteren en dan ben ik zo blij dat ik niet hoef. Dat ik kan als ik dat wil, maar dat ik niet moet. En ik besef maar al te goed dat ik ook dingen mis, mooie dingen, fantastische dingen. Als wat ik voel voor een aantal onder hen ook maar een fractie is van wat een ouder voor zijn kind voelt, dan is dat inderdaad een soort band die ik nooit vanzeleven met iemand ga hebben. Dat is jammer. Maar ook – en misschien voor ouders totaal onbegrijpelijk – een hele opluchting. Ik ben al blij als ik een beetje redelijk voor mezelf kan zorgen. Dat er wat tijd is voor vrienden en familie. Ik heb teveel nood aan rust en stilte. En ik heb geen zin om ook thuis de machtsstrijd die buiten volop woedt te voeren. Ondanks alle compensaties die – zo verzekeren al die ouders me – de moeite meer dan waard zijn.

 

Enfin, ik wil niemand op zijn tenen trappen. Ik besef hoe gevoelig dit ligt. En ik denk en hoop dat het er in de meeste gezinnen wel eens heftig aan toe gaat, maar dat flagrante scènes zoals gisteren er amper voorkomen. Maar ik heb er een halve nacht van wakker gelegen. De rest van de nacht heb ik met vreselijke dromen gevuld.

Advertisements
This entry was posted in Tleven and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s