Hufter!! – 12/07/2011

Het is halfnegen ‘s avonds als de pijn echt niet meer te harden is. Zoals wel vaker gebeurt ben ik om halfzes ‘s morgens wakker geworden van de knoop in mijn maag. Zeurende zenuwpijn die uitstraalt over mijn hele middenrif. Het voelt als tandpijn in je buik. Ik overloop in gedachten de week, en ik besef dat ik het weer niet al te ver moet gaan zoeken: te weinig slaap, te onregelmatig gegeten, teveel stress. Aan de drank zal het niet liggen: zelfs ondanks de korte nachten was het een relatief sober bestaan. Er zijn wildere weken geweest.

 

Motilium 1, 2 en 3 hebben geen effect. Geen enkel. Ik kom de trap niet af, wil in de buurt van de badkamer blijven hangen. Koud zweet, krampen, misselijkheid. Het gaat niet over. Een pijnstiller dan maar, op het gevaar af dat het mijn maag nog wat verder zal belasten. Uiteindelijk, rond een uur of twee, klaart de lucht op. Ik probeer nog wat van mijn vrije dag te genieten en ga even de stad in. Wankel, wankel, maar de zon doet deugd. 

 

Nog niet goed thuis slaat de pijn echter in alle hevigheid opnieuw toe. Motilium 4 en 5, niks soelaas. Om halfnegen geef ik het op en bel half huilend van ellende de wachtdienst op. Dat doe ik dus nooit meer.

 

Het mens aan de andere kant van de lijn is wel vriendelijk, maar slaagt er niet in me deftig door te schakelen. Steeds opnieuw Celine Dion, een mens zou van minder buikpijn krijgen. Uiteindelijk krijg ik de dokter aan de lijn. Wat ik al geslikt heb? En of ik niet goed bij mijn hoofd ben want dat die pijnstiller de verkeerde is (hij hielp nochtans)? En of het echt nodig is dat hij langskomt (nee hoor meneer, ik bel zomaar eens om een klapke te doen)? En of ik wel zeker ben dat het mijn maag is (wel, eigenlijk wel, maar weet je wat? Ik zal een dokter bellen om het zeker te weten)? En of ik niet gewoon een emmertje omniprazole in huis heb, want dat dat goed gaat helpen (euh, nee, is dat niet dat spul dat ze alleen op voorschrift geven, en in principe alleen na een uitgebreid maagonderzoek?)? Uiteindelijk zegt hij dat ik zelf mag kiezen of hij moet langskomen.  Nee, het hoeft echt niet, ik belde maar eens voor de gezelligheid.

 

Klootzak, denk ik als ik uiteindelijk inhaak. Helemaal over mijn toeren. Ik kan niet zitten, niet liggen, niet rondlopen, niet stilstaan. Alles doet pijn. Lezen lukt niet, tv-kijken lukt niet. Ik heb geen Dafalgan in huis (blijkbaar de correcte pijnstiller). Maar gelukkig heb ik wel goede buren. Met Dafalgan en goede raad en kalmerende woorden. En assistentie voor als ik toch moest beslissen naar de spoedafdeling te gaan.  Dafalgan 3 slaat aan, in combinatie met Motilum 6. Enfin, toch na nog ruim twee uur kronkelen en vergeefs proberen aan iets anders te denken. Het wordt een bijzonder onrustige nacht, maar uiteindelijk ben ik toch in slaap gesukkeld.

 

Deze morgen gaat het beter. De pijn is doffer geworden, en de knoop in mijn maag is losgemaakt. Eten durf ik niet, en ik voel me flauwtjes en verschrikkelijk moe. Maar boven alles ben ik eigenlijk verschrikkelijk kwaad. Als ik die gast van gisteravond onder ogen krijg, kots ik zijn schoenen onder. Hufter!!

Advertisements
This entry was posted in Tleven and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s