Afscheid van BXL in lijstjes

Dingen die ik ga missen (niet noodzakelijk in volgorde)

  • Mensen, zoals E, en S, en C, en K, en G, en L&L, en A, en T en zo nog wel een stuk of 20.(ja, gij ook)
  • Grumpy naar het station stappen, een bekend gezicht zien op het perron of op de trein en denken: ach ja, zo slecht is het nu ook weer niet
  • Naar het station stappen en denken: zo zalig, zo dicht bij een station wonen
  • Waterstones, als inspiratiebron voor Kindle
  • Brusselse café’s en bijhorende obers. Onovertroffen!
  • Brussel, als concept, omdat er in heel het land maar één plek is die je “stad” kan noemen. Als fanatiek Gentenaar is dat een opmerking die kan tellen
  • Boeken lezen onderweg
  • De kerstverlichting op de koeltoren net voor Brussel Zuid, wat een hele eer is voor kersthaters zoals ik
  • Iemand waar ik het verder nooit meer over wil hebben
  • Studietoelagen en VREG: voor eeuwig en altijd mijn kindjes
  • De voorlichters van de Vlaamse Infolijn, voor altijd mijn vriendjes en mijn helden
  • De mevrouw van le Chabichou, die zeven talen spreekt en altijd, altijd vriendelijk is

 Dingen die ik niet ga missen (idem)

  •   De djingeldjangelman aan de trap van Bxl Noord. Met stip op 1!
  • Vertragingen, defecte wagons en rode lampjes op het spoor
  • Die f*ing sandwiches met kaas, het enige alternatief wanneer het veggie-broodje weer eens een collectie van absolute crap was
  • De geur van pis op weg naar de uitgang van het station
  • De vleesmolen: de draaideur die elke ambtenaar bij OND met zijn neus op de feiten drukt: gij zult hier sterven!! Sterven, zeg ik u!!
  • Iemand waar ik verder niets over wil zeggen behalve: FY …
  • Laat thuiskomen omdat je een aansluiting mist
  • De redactiemailbox van Gentblogt lezen en denken: ik ga daar niet op tijd geraken want ik zit dan nog in BXL.
  • Dat trekgat als je de straat oversteekt naar het gebouw!
  • De prikklok, waar om 3 voor 4 de massa’s verzamelen. Oh man … grow up!
  • De madammen in de Hema die “goeiendag” kunnen zeggen, maar meer ook niet
  • De armoede die elke dag opnieuw in je gezicht spuwt. Mensonwaardige constructies met kleine kinderen en plastic dekens. En de vlaag van schuldgevoel en onmacht die ermee gepaard gaat.
Advertisements
This entry was posted in Werk. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s